سال ۵۳ چاهی برای آب آشامیدنی مردم اسفرجان زده شد که در باغ «محمد علوی‌زاده» بود. او که در سال‌های ابتدایی دهه ۶۰ دهیار اسفرجان شد، از اینکه چاه در زمینش بود مشکلی نداشت. زمین بالادست برای منابع طبیعی بود و کوه‌هایش مشرف به اسفرجان. «سال ۶۱ دهیار منطقه شدم. همان زمان مجوزی برای ساخت یک پارک گرفتم و آن را ساختیم. فرماندار شهرضا مرد بسیار همراه و خوبی بود. کمک کرد تا برای آنجا سکو بیاورند و مردم روی زمین ننشینند. حالا هیچ‌کس نمی‌تواند از آنجا استفاده کند؛ پارک در این محدوده قرار گرفته. سؤال ما این است که چرا پارکی که با بودجه عمومی بوده، سال‌هاست که برای مردم غیرقابل استفاده است.» 

کوه‌ها برش خورده‌اند و زمین بکر آنجا سال‌هاست محل سکونت عده‌ای خاص شده است و این برای اهالی غیرقابل‌پذیرش است. «من تا سال ۶۴ دهیار بودم. بعد برگشتم به کشاورزی که رشته تخصصی‌ام بود. اما تعارض آنجا بالاست. یکی از محلی‌ها در سال‌های قبل تعاونی برای ساخت این دهکده گردشگری تأسیس کرد، اما از مردم روستا در این تعاونی نیستند. آشنایان خودش را آورد و حتی از بیرون اسفرجان افرادی آنجا آمدند و همین هم تعارض را گسترده‌تر کرد. حتی شنیده‌ام برقی که گرفته بودند، غیرقانونی است. آب هم نمی‌دادند و برای آب حتی فرمانداری و نیروی انتظامی آمدند و گفتند نمی‌گذاریم گردشگری باشد. مخالفت اصلی با ویلاسازی بود.»

او در پاسخ به انتقادات درباره مشکل آب و برق در منطقه نیز به‌ نظر آب‌منطقه‌ای و وزارت نیرو استناد می‌کند و به تأییدیه‌هایی که این ارگان‌ها داده‌اند. «براساس ضوابط برخی موارد ساخت رعایت نشده است. برای مثال وقتی منطقه‌ای نمونه برای گردشگری می‌شود، باید یک ورودی داشته باشد. اشکال دیگر درباره متراژ زمین بود که در دوره‌های مختلف، میزان متفاوت تعیین شده بود و امور اراضی با منابع طبیعی به نتیجه نمی‌رسیدند که مرز تعیین‌شده کجاست که هفته گذشته در جلسه‌ای این مرز و هشت هکتار متراژ تعیین شده است.» 

درحالی صحبت از هشت هکتار در میان است که طی سال‌های مختلف درخواست‌های متفاوتی ثبت شده بود. سال ۸۶ که درخواست اولیه دهکده گردشگری مطرح شد، ایده‌پرداز این طرح درخواست ۳۰ هکتار زمین را به جهاد‌کشاورزی داده بود تا از آن طریق این درخواست به امور اراضی منتقل و زمینی که قبلاً پارک بازی بچه‌های روستا و همین‌طور چراگاه دام‌‌های اهالی روستای اسفرجان بود، به کاری عام‌المنفعه اختصاص یابد. آن زمان البته صرفاً با شش هکتار موافقت و درنهایت اساس دهکده بر مبنای تعاونی در سال ۱۳۸۶ تحت شماره ۹۹۸ ثبت شد.

اکبری همچنین به چشمه «کنی» اشاره می‌کند و می‌گوید گفته شده است از این چشمه حقابه دارند. «ما متولی گردشگری هستیم و به این موارد کاری نداریم و ادارات دیگر باید رسیدگی کنند، اما آنچه به ما مربوط است این است که حصارهای داخل محوطه باید جمع شود و ویلاها از استفاده شخصی به استفاده عمومی دربیایند و مجوزهای لازم برای این مورد صادر شود. درنهایت اما اصل ماجرا باید بین افراد منطقه حل شود.» محلی‌ها اما می‌گویند برای ورود به این منطقه و استفاده از پارک عمومی آن در روزهای تعطیل ۳۰۰ هزار تومان ورودی دریافت می‌کنند و پارک آنها به‌راحتی مصادره شده است. 

نامه‌نگاری‌های بی‌نتیجه

نامه‌نگاری محلی‌ها برای جلوگیری از تخریب کوه و تصرف زمین‌ها در سال‌های گذشته با جدیت ادامه داشته. آنها بارها به محیط‌زیست، منابع‌طبیعی، دادستانی و … نامه‌ نوشته و از تخلفات رخ‌داده در این زمین گفته‌اند؛ زمینی که در ارتفاعات و در ۵۰ کیلومتری شهرضا و ۱۲۰کیلومتری اصفهان است؛ منطقه‌ای ییلاقی و خوش آب‌وهوا. آخرین نامه هم در مهرماه امسال و خطاب به اداره‌کل میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری اصفهان نوشته شد که در بخشی از این نامه آمده است: «پیرو شکایت مردمی از سال ۱۳۸۷ تاکنون درباره تخلفات متعدد شرکت تعاونی دهکده گردشگری اسفرجان باید به مواردی چون تصرف پارک تفریحی مردم که با زحمت یکی از اهالی ایجاد شده و در مقابلش در ورودی و نگهبانی گذاشته‌اند. برداشت غیرقانونی آب و شکستن لوله اصلی آب شرب که به‌مدت چهار روز در مرداد امسال مردم اسفرجان آب نداشتند. خاکبرداری غیرمجاز، کوه‌خواری و به‌تازگی هم برق‌خواری و برق‌دزدی دولتی از پشت کنتور تأسیسات آبرسانی اسفرجان اشاره کرد.»

پیش‌از‌این هم «محمدرضا آذرکیان»، رئیس اداره منابع‌طبیعی و آبخیزداری شهرضا در آبان ۱۴۰۰ نامه‌ای به رئیس دادسرای عمومی و انقلاب این شهرستان نوشته و خواستار مجازات صاحب این تعاونی شده بود: «احتراماً باتوجه‌به گزارش مأموران محترم یگان حفاظت این اداره که به استناد تبصره ۲ ماده ۵۴ قانون حفاظت و بهره‌برداری از جنگل‌ها و مراتع کشور در حکم ضابطین خاص دادگستری می‌باشند، فردی با هویت … بدون مجوز قانونی و من غیرالحق اقدام به تخریب اراضی ملی موسم اسفرجان به میزان ۵۳۷۷ متر در عمق بیش از ۲ متر می‌نماید. حال چون عمل نامبرده محرز و منطبق با ماده‌های ۵۵ قانون حفاظت و بهره‌برداری از جنگل‌ها و مراتع کشور و ۶۹۰ قانون مجازات اسلامی جرم محسوب می‌شود، بدواً تقاضای رفع تصرف و توقف عملیات اجرایی و سپس مجازات نامبرده مورد استدعاست.»

در همان سال ۱۴۰۰ «منصور حیدرپور»، عضو شورای اسفرجان، به «پیام‌ما» گفته بود: «اینجا قرار بود یک طرح گردشگری ساخته شود و اسفرجان هم روستای نمونه گردشگری باشد، اما مدتی بعد طرح انحراف پیدا کرد و به جایش ویلاهایی برای تعدادی از مسئولان شهرستان شهرضا و برخی از مسئولان استانداری ساختند. تعدادی ویلا را هم به‌صورت شخصی خریدوفروش کردند. این در‌حالی‌است که اینجا از اساس خارج از محدوده اسفرجان است و نباید آبی از روستا به آن اختصاص پیدا کند، اما سال‌‌ها به‌صورت غیرقانونی از آب شرب و کشاورزی مردم استفاده شده است. یک استخر غیرقانونی هم آنجا ساخته شد که در طرح صحبتی از آن نبود.»

به‌این‌ترتیب، بیش از ۲۰ ویلای یک تا دو طبقه در این محدوده ساخته شده است که هنوز منبع آب آن مشخص نیست. «حسین بهزادفر»، بخشدار شهرضا، هم سه سال قبل «پیام‌ما» گفته بود آب شرب ویلاها از طریق تانکر فراهم می‌شود. «تانکرهای دو تا چهار هزار لیتری در کنار هر ویلا گذاشته شده و هر وقت که این آب مصرف شد، دوباره تماس می‌گیرند تا تانکر پر شود. البته یک انشعاب آب برای نمازخانه و سرویس بهداشتی این مجموعه گرفته شده است و برای این دو ساختمان مشکلی در رابطه به آب‌رسانی وجود ندارد. هیچ کار خلاف قانونی در رابطه با این دهکده صورت نگرفته و علت وصل نبودن ویلاها به شبکه آبرسانی فراهم نبودن تأسیسات است. فعلاً آب شرب از طریق تانکر کشیده شده و مشکلی وجود ندارد، اما هر وقت که مجوز نهایی از سازمان‌های متولی اخذ شود، ادارات ملزم می‌شوند به این ویلاها هم دسترسی به آب دهند، درست همانند شهرک مسکونی.»

مخالفت‌ها با ساخت این شهرک گردشگری ابعاد گسترده‌ای به خود گرفته است. فارغ از آنکه طرح گردشگری به‌درستی مشخص نیست، اما آنچه مورد نظر اداره میراث‌فرهنگی استان است راه‌اندازی این شهرک با حل مشکل معارضان محلی است. محلی‌ها هم می‌گویند این منطقه برایشان خیری ندارد. عده‌ای آنجا را شخصی کرده‌اند. ویلا می‌سازند، کوه را می‌تراشند و آب و برق را بدون مجوز می‌گیرند. تنها پارک منطقه را مصادره کرده‌اند و حالا آنها می‌خواهند این منطقه بار دیگر به مردم بازگردد و تبعات محیط‌زیستی آن کاهش یابد.