روزهای ابتدایی سال که خبر پایان دادن خودخواسته «کیومرث پوراحمد» به زندگی‌اش شد تیتر یک رسانه‌های فرهنگ و هنر و بعد پرونده در سوگش نوشتند و هنوز هم باور اینکه او دست به چنین کاری زده باشد برای بسیاری غیرممکن است، کمتر کسی فکر می‌کرد که تا پایان سال این همه به سوگ بنشینیم و از مرگ‌ومیرهای بعدی بنویسیم. سینما بعدتر سوگوار درگذشت هنرمندانی چون آتیلا پسیانی، فریماه فرجامی، داریوش مهرجویی، وحیده محمدی و… شد. از چهره‌های ادبی هم منتظر بهبودی احمدرضا احمدی بودیم که ناامیدانه از درگذشتش نوشتیم و مرگ سراغ شاپور جورکش، کوروش صفوی، شهلا لاهیجی و… هم آمد. در موسیقی و تجسمی نیز همین وضع بود که اگر بخواهم از همه بنویسم فهرستی بلندوبالا می‌شود.

اتفاقات این حوزه هم به این درگذشت‌ها ختم نشد و هرروز از ماجرایی شوکه شدیم. بازیگران زن زیادی ناچار شدند حرفه خود را کنار بگذارند، کنسرت‌هایی که به دلیل حضور نوازندگان زن کنسل شد و کتابفروشی‌هایی که پلمب شدند. حریم تئاتر شهر کلنگ‌زنی و انتقادها و استدلال‌ها هم برای نادرستی این کار نادیده گرفته شد. گاهی هم تعجب کردن بی‌معنا بود و فقط ناامید و بی‌جواب ماندیم. اینکه چرا هنوز برخی از شهرها سینما و سالن تئاتر ندارند و دسترسی به امکانات فرهنگی نامناسب است و ناامیدکننده.

اما بیشتر از همه اینها، به عملکرد مدیران فرهنگی باید اشاره کرد. هفته گذشته وزیر ارشاد در حاشیه جلسه هیات دولت اعلام کرد که فروش فیلم‌های سینمایی به یک هزار و ۳۰۰ میلیارد تومان در سال 1402 رسیده است. نگاهی به فهرست فیلم‌ها و آمار فروششان نشان می‌دهد که فیلم‌های کمدی در صدر بوده‌اند؛ نه نامی از فیلم‌های خوب بود و نه کارگردان‌هایی که حالا عطای کار را به لقایش بخشیده‌اند. فقط همین خوشحالی مدیران باقی ماند از زیاد شدن صفرها و استقبال مردم از سینما بدون پیش‌بینی نتیجه‌ای که خواهد داشت. البته که نتیجه‌اش را هم در همان جشنواره فیلم فجر می‌توان دید. نه از صف طویل مردم خبری بود و نه از آن اختتامیه‌ای که دیدنش دلخوش‌کنک سینمادوستان بود.

زمانی که امسال وزیر ارشاد در میان دانشجویان دانشگاه صداوسیما به یکدست‌سازی مدیران وزارتخانه اشاره کرد و گفت غیر از دو نفر، تمام مدیرانی که از دولت قبل مانده بودند را برکنار کرده، نمودش را می‌توان در سایر حوزه‌هایی چون ادبیات، موسیقی و تجسمی هم دید.

با نگاه کلی به همه این اتفاقات فکر می‌کنم امسال سال زیاد شدن صفرهایی بود که خوشحالی‌ کاذب به همراه داشت و بی‌خبری از آنچه که بر سر فرهنگ و ادب دارد می‌آید. حتی شاید بتوان گفت سال خشکسالی این حوزه از آدم‌هایش و آثار خوبی که حالا روز به روز در حال کمتر شدن است.