ابلاغ مراتب ثبت ملی ۲ میراث فرهنگی ناملموس به ۳۱ استاندار

۲۶ دی ۱۳۹۸، ۹:۰۸

وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی در نامه‌ای مراتب ثبت دو میراث‌فرهنگی ناملموس را به استانداران ۳۱ استان ابلاغ کرد.

در نامه علی‌اصغر مونسان به استانداران ۳۱ استان آمده است: در اجرای ماده یک از قانون تشکیل سازمان میراث‌فرهنگی و گردشگری مصوب سال ۱۳۸۲ و مواد ۱۱ و ۱۲ از قانون الحاق جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون بین‌المللی حفظ میراث‌فرهنگی ناملموس مصوب سال ۱۳۸۴ و مواد دو و سه آیین‌نامه اجرایی قانون مذکور هیئت‌وزیران و با رعایت مقررات آیین‌نامه اجرایی مذکور، میراث‌فرهنگی ناملموس با عنوان «شیوه خوشنویسی ایرانی با خودکار» به شماره ۱۸۳۱ در تاریخ ۱۳۹۸/۴/۴ و «دانش ساخت مقرنس در معماری ایرانی به شیوه سنتی» به شماره ۲۰۰۱ در تاریخ ۱۳۹۸/۴/۵ با گستره جغرافیایی ملی در فهرست معرف میراث‌فرهنگی ناملموس به ثبت رسیده است. به‌گزارش میراث‌آریا، هرگونه اقدام که موجب حفظ و احیای این میراث شود، مورد تأکید است.مُقَرنَس یا آهو پای یکی از عناصر تزئینی معماری ایرانی است.مقرنس نوعی تزئین حجمی و تاقچه‌بندی آذینی است که در زیر گنبدها یا نیم‌گنبدهای روی ایوان‌ها و درگاه‌های ورودی استفاده می‌شود. در ساخت مقرنس از آجر یا گچ و یا کاشی استفاده می‌شود که در هر رده از تاقچه‌ها از رده زیرین خود پیش می‌نشیند تا درگاه به هم آید. در طاقچه‌ها برجستگی‌ها و تورفتگی‌هایی همراه با نگاره‌های گوناگون درآورده می‌شود.مقرنس یکی از عناصر تزیینی معماری است که در زیباسازی بناهای ایرانی به ویژه مساجد و آرامگاه‌ها نقش مهمی دارد. مقرنس‌ها به شکل طبقاتی که روی هم ساخته شده برای آرایش دادن بناها یا برای آنکه به تدریج از یک شکل هندسی به شکل هندسی دیگری تبدیل شود، به کار می‌روند. مقرنس‌ها را می‌توان ازجمله عناصر مؤثر در ساختن گنبدها دانست، که بعدها کاربرد اولیه را از دست داده و بیشتر برای تزیین به کار رفته‌است. مقرنس‌ها معمولاً در سطوح فرو رفتهٔ گوشه‌های زیر سقف کار می‌شوند اما محل قرارگیری این عنصر تزیینی می‌تواند در بالای دیوارها، سقفها گوشه‌ها سردرها و مانند آن‌ها باشد. برخی معماران مقرنس‌ها را در جبهه ساختمان‌ها نیز به کار برده‌اند و در ساختن آن مهارت را به حدی رسانده‌اند که نمی‌گذاردند موجب سنگینی ساختمان شود و بر اصل و پایه فشار آورد.

به اشتراک بگذارید: