سردار و سعید در روستوف

ابقای سردار آزمون در روستوف و پیوستن سعید عزت‌اللهی به وی در آنجا ظاهرا یک زوج ایرانی ایده‌آل را در این تیم به وجود آورده است اما برخی فراموش کرده‌اند که لیگ فوتبال روسیه اصولا لیگ ایده‌آلی نیست و دو بازیکنی که نام‌شان آمده از مستعدترین جوانان فوتبال کشورمان هستند و یکی دیگر از این نسل نیز و البته قدری مسن‌تر که همان علیرضا حقیقی باشد، همچنان در استخدام یک تیم دیگر روسی روبین کازان است.
دور از لیگ‌های «A»
لیگ روسیه از دیرباز و حتی هنگامی که لیگ اتحاد جماهیر شوروی بود و از برگزیدگان 15 ایالت (که بعدا مستقل و تبدیل به کشورهایی مجزا شدند) شکل می‌گرفت، از کیفیاتی متوسط بهره‌مند بود و هرگز به لیگ‌های «A» اروپا تعلق نداشته است و حتی روی «B» بودن آن هم تردید وجود دارد. یک موضوع که اشتیاق جوان‌ترهای فوتبال ما را به بازی در تیم‌های این لیگ تشویق می‌کند و یا بر اثر رویکرد ایجنت‌های آنان به آن سمت و سو سوق داده می‌شوند، امکان بازی کردن در ترکیب ثابت است و این باور دیرپا وجود دارد که فیکس بودن در یک تیم ولو متوسط بسیار بهتر از پشت خط‌نشینی در یک تیم برجسته است و با این باور برای عزت‌اللهی ظاهرا بهتر شد که یک سال عضویت در اتلتیکو مادرید را با امکان کوچ به روستوف تاخت زد و به لیگ روسیه پیوست و به اسپانیا پشت کرد اما آیا این باور درستی است؟

اتلتیکو بهتر نبود؟
به این نکته مهم توجه کنید که سعید عزت‌اللهی هر چند در ورزشگاه ویسنته کالدرون یک ستاره نبود و به تیم الف بزرگسالان اتلتیکو راهی نداشت اما جزو تیم جوانان این باشگاه و عملا از اعضای بالقوه تیم «ب» بود و هر روز بر اثر شلاق آموزش مربیان آنجا پخته‌تر و خلاق‌تر می‌شد و به سوی جلو حرکت می‌کرد تا اینکه روزی در مسیر تیم الف باشگاه قرار گیرد. حتی اگر ترتیبی اتخاذ می‌شد که سعید در یک تیم متوسط لیگ دسته اول و حتی دسته دوم اسپانیا مدتی به طور قرضی بازی می‌کرد و سپس به تیم دیه‌گو سیمئونه بازمی‌گشت، بهتر از حالت فعلی برای او بود. قرارداد چهار ساله هافبک سابق ملوان و پدیده جوان لیگ برتر سیزدهم ایران با روستوف به این معناست که او به این زودی‌ها به فوتبال بالنده‌تر غرب اروپا بازنخواهد گشت و اینکه لیگ نه چندان پویا و نه چندان مدرن روسیه چقدر چیز برای یاد دادن به عزت‌اللهی 19 ساله و آزمون 20 ساله دارد، در مظان تردید اساسی قرار دارد.
آنقدر تیره
سردار بعد از جدایی از یک تیم روسی دیگر روبین بار سفر به روستوف را بست اما مساله این است که روستوف تیمی است که به دشواری در لیگ دسته اول روسیه ماندنی شد و اوضاعش آنقدر تیره بود که در اواسط فصل گذشته دست نیاز به سوی آزمون دراز کرد و روبین هم موافقت کرد سردار برود و به روستوف برای ماندن کمک کند. ابقای او در یک تیم «به زور مانده در لیگ دسته اول روسیه» بیش از آنکه یک توفیق برای برترین مهاجم نسل جوان ایران و یکی از محبوبان کارلوس کی‌روش باشد، یک عقبگرد آشکار برای اوست و اگر عنوان شود که بهتر از این در حال حاضر برای سردار و عزت‌اللهی امکان‌پذیر نبود و باشگاه بهتری در غرب اروپا آنها را نمی‌خواست، باید بیشتر نگران عملکرد مردان جوانی شد که تعریف‌ها و تمجیدها از آنها ظاهرا فراتر از عملکردی است که ارائه می‌دهند.
اوضاع روشن‌تر جهانبخش
در این میان می‌توان و باید نقش و جایگاه علیرضا جهانبخش دیگر لژیونر اروپایی جوان فوتبال‌مان را بسیار بالاتر و بهتر دانست زیرا در لیگ هلند توپ می‌زند که از لیگ‌های B اروپا است و قدمت و اعتبار ویژه خود را دارد و با اینکه او اخیرا با نایمخن به لیگ دسته دوم رفت و سپس به «لیگ یک» بازگشت اما همین حالا تیم‌های مطرح‌تر این لیگ از قبیل آلکمار وی را می‌خواهند و آینده‌ای بهتر و پرباتر در قیاس با آزمون و عزت‌اللهی لااقل از منظر جایگاه و لیگی که در آن مشارکت دارد، انتظار وی را می‌کشد و در یک لیگ باکلاس‌تر اروپای غربی زودتر به درجات بالا خواهد رسید و پخته‌تر و کارآمدتر خواهد شد.
فضایی سرد
این در حالی است که لیگ روسیه در سال‌های اخیر اغلب در فضایی بالنسبه سرد و با کیفیتی متوسط و در حضور تماشاگرانی نه چندان پرشمار برگزار می‌شود و به جز برخی تیم‌های نامدار و پرمهره و پرسرمایه‌اش که هواداران و تماشاگران زیادی دارند، سایر تیم‌های آن وضع ایده‌آلی ندارند و از هر جهت اوضاع متوسطی دارند و به ادامه بقای خود دلخوش‌اند و از آرزوهای بزرگ تهی هستند و به تبع آن بازیکنان خود را نیز به متوسط بودن و هدف گرفتن اهدافی معمولی تشویق و ترغیب می‌کنند و فرآیندهای بزرگ و ستاره‌ساز را برنمی‌تابند و وضع اسفبار سال‌های اخیر تیم ملی روسیه نیز محصول مستقیم و آشکار این فرآیند و نشانه روشن صحت این ادعاست.