دو روز پیش، بیش از ۴۰ نفر در حملات هوایی اسرائیلی در کافه‌ای در غزه  کشته شدند. این کافه که در نزدیکی بندری در شهر غزه قرار داشت، پاتوق روزنامه‌نگاران و دانشجویان بود؛ یکی از معدود کافه‌های ساحلی که دسترسی مطمئن به اینترنت را فراهم می‌کرد. شاهدان عینی این جنایت می‌گویند: «خط قرمزها را فراموش کنید. ما از آنها عبور کردیم. هیچ‌چیز برای گفتن باقی نمانده. به هر طرف که نگاه کنید، خون می‌بینید.» ارتش اسرائیل به سی‌ان‌ان می‌گوید روز دوشنبه چندین نفر از عاملان حماس را در شمال نوار غزه مورد هدف قرار داده و اکنون در حال بررسی این حادثه است.

مردم در شرایط غیرانسانی زندگی می‌کنند، هر جا که بتوانند به‌دنبال سرپناه می‌گردندند که شامل ساختمان‌های آسیب‌دیده یا ویران‌شده، چادرهای پرجمعیت آوارگان و فضاهای باز است. از ۱۹ می، پس از گذشت تقریباً ۸۰ روز از محاصره و ممانعت ورود کمک‌ها و در کل هرگونه کالایی به نوار غزه، از جمله مواد غذایی، دارو و سوخت، مقامات اسرائیلی فقط به تعداد انگشت‌شماری از نهادهای سازمان ملل و سازمان‌های مردم‌نهاد اجازه داده‌اند تا کمک‌های محدودی را وارد این باریکه کنند. مصعب ابو توهه می‌نویسد: «در پانزدهم می، من و همسرم «مرام» از خانه‌مان در سراکیوز با خانواده همسرم در بیت لاهیا، شهری در شمال غزه، جایی که هر دو در آن بزرگ شدیم، تماس ویدئویی گرفتیم. وعده غذایی آنها ظرف کوچکی از برنج سفید ساده بود.» پدر مرام که ابو توهه او را «عمو جلیل» صدا می‌کند، به آنها می‌گوید: «هفته‌هاست که غذایمان همین است.» در یک روز معمولی، این میزان برنج برای دو نفر کافی است، اما حالا بیش از  ۷۵ روز است که اسرائیل اجازه ورود کامیون‌های حامل مواد غذایی را به غزه نداده است. این وعده غذایی برای سیر کردن پدر و مادر مرام و چهار خواهر و برادر بزرگسالش است. ابو توهه چند بشقاب و کاسه‌ را روی میز می‌بیند، اما هیچ‌ غذایی داخل آنها نیست. «ما برنج می‌خوریم و داریم تصور می‌کنیم که سالاد و کمی مرغ و خیارشور هم داریم.» به‌گفته ابو توهه، در بیش از ۱۹ ماه گذشته، شرایطی که به‌ندرت می‌توانست بدتر شود، بدتر شده است. او می‌گوید یکی از بستگانش در تماس تلفنی گفته که صدای انفجار در شمال غزه به‌گونه‌ای است که انگار دنیا دارد به پایان می‌رسد. بستگان ابو توهه صدای فریاد و بعد‌ازآن صدای انفجارهای بیشتری را می‌شنوند.

«صابر» دوست ابو توهه است و از اکتبر ۲۰۲۳ به جنوب غزه پناه برده است. او وقتی توانست تلفن همراهش را به شارژ بزند، با ۱۰ تماس بی‌پاسخ مواجه می‌شود. «وحشت کردم.» ابو توهه هم این احساس را درک می‌کند؛ چون وقتی بستگانش از غزه با او تماس می‌گیرند، او هم وحشت می‌کند. زمانی که صابر با شماره‌ها تماس می‌گیرد، متوجه می‌شود که حملات هوایی به خانه‌شان منجر به کشته‌شدن برادرزاده چهارساله و خواهرزاده پنج‌ساله‌اش شده است. (سخنگوی ارتش اسرائیل می‌گوید از این حمله آگاهی ندارد. زمانی که از آنها درباره بمباران خانه همسایه بستگانش سؤال می‌شود، سخنگوی ارتش می‌گوید ارتش حمله‌ای را علیه «زیرساخت‌های تروریستی» انجام داده است، اما از بمباران‌های متعاقب آن خبر ندارد).

در ۱۵ می، آخرین آمار مرگ‌ومیر ۱۴۳ نفر بود که به‌گفته وزارت بهداشت غزه تعداد کشته‌شدگان از هفتم اکتبر را به بیش از ۵۳ هزار نفر می‌رساند. ابو توهه می‌گوید معمولاً براساس اینکه چند نفر از عزیزانش آسیب دیده‌اند، می‌تواند شدت خشونت را حدس بزند. این‌بار، یکی از همکاران پیشین و پدر یکی از دوستانش در میان کشته‌شدگان بودند. بسیاری از خانواده‌ها از جمله برخی از بستگان ابو توهه مجبور به فرار به‌سمت جنوب غزه شده بودند.

ابو توهه می‌نویسد تقریباً یک هفته بعد، اسرائیل بالاخره اجازه داد حدوداً صد کامیون امدادی وارد غزه شوند. بنیامین نتانیاهو در شبکه اجتماعی ایکس ادعا کرد از هفتم اکتبر، اسرائیل ۹۲ هزار کامیون امدادی را به غزه فرستاده است. بیشتر این کمک‌ها از سوی جامعه بین‌المللی بوده‌اند، نه اسرائیل. «اما حتی اگر آمار نتانیاهو هم درست باشد، همچنان بسیار کمتر از ۲۰۰ کامیون در روز است؛ بسیار کمتر آن چیزی که سازمان‌های بشردوستانه اعلام کرده‌اند گرسنگان غزه به آن نیاز دارند.» به‌گفته ابو توهه تا قبل از هفتم اکتبر، چندصد کامیون در روز تمام کالاها را به غزه وارد می‌کردند. از آن زمان اکثر دام‌های مردم غزه کشته شده‌اند و بیشتر مزارع آسیب دیده‌اند یا از بین رفته‌اند.

سپس «بنیاد بشردوستانه غزه» که کارمندان آن را پیمانکاران امنیتی با پشتوانه ایالات متحده آمریکا و اسرائیل تشکیل می‌دهند، در جنوب و مرکز غزه مواد غذایی را پخش کردند. ازآنجاکه این بنیاد دیگر سازمان‌های امدادی را دور می‌زند و با ارتش اسرائیل هماهنگ می‌کند، بیشتر جامعه بین‌المللی از جمله سازمان ملل این اقدامات را محکوم و تحریم کرده‌اند. پیشتر سفیر آمریکا در اسرائیل به سی‌ان‌ان گفته بود: «اگر واقعاً به رسیدن مواد غذایی به مردم اهمیت می‌دهید، چرا برایتان مهم است که چه کامیونی آن را به داخل (غزه) می‌برد؟» ابو توهه می‌گوید من از خودم می‌پرسم اگر شخص سفیر و اسرائیل واقعاً به غذای مردم اهمیت می‌دادند، چرا اسرائیل از همان اول ورود کمک‌ها را مسدود کرد؟ مردم غزه در شمال مجبور نبودند از مرگ فرار کنند و به‌سمت مواد غذایی بدوند.

آردها فاسد شده‌اند

«دفعه بعدی که من و مرام با خانواده‌هایمان تماس گرفتیم، اخبار بدتری شنیدیم. خانواده‌ام با آرد و برنج سفیدی که از آتش‌بس قبلی، در ژانویه ۲۰۲۵، به‌جای مانده است، معاش می‌کنند. گاهی فقط یک وعده غذایی در روز می‌خورند.» «آیه»، خواهر ابو توهه، می‌گوید آرد‌ها فاسد شده‌اند و هنگام پخت نان ماسکی به دهانش می‌زند. اما مزه این نان حتی بدتر از بوی آن است.

عبدالله، ۲۴ساله، از بستگان همسر خواهر ابو توهه، از باغچه حیاطشان نعنا و کدو می‌چید که یکی از پهپادهای اسرائیلی بمبی را انداخت و او را کشت. مادر مرام که در تماس ویدئویی خسته و لاغر به‌نظر می‌رسد با خواهر و برادرهای مرام در چادری در یکی از خیابان‌های شهر غزه زندگی می‌کند. در تماس ویدئویی با مادر مرام که ابو توهه او را «خاله ایمان» صدایش می‌کند، صدای کندن آسفالت به‌ گوش می‌رسد. «عمو جلیل‌ دارد آسفالت را می‌کَند.» او از آسفالت برای پخت غذا استفاده می‌کند: «چوب و کاغذمان تمام شده. آسفالت نفت دارد.» مادر مرام می‌گوید هیچ نوع ماده غذایی به دستشان نرسیده؛ حتی از بنیاد بشردوستانه غزه.

خیلی زود فلسطینی‌های نزدیک محل توزیع کمک‌های این بنیاد کشته شدند. در ۲۷ می، هزاران نفر از مردم گرسنه به یکی از این مکان‌ها در رفح، در نزدیکی مرز جنوبی غزه با مصر، یورش بردند که باعث شد امدادگران این بنیاد از آن خارج شوند. سربازان و تانک‌های اسرائیلی که در آن نزدیکی مستقر بودند، به روی مردم آتش گشودند. چند روز بعد در اول ماه ژوئن، «سلیم الغندور»، همسایه ابو توهه می‌گوید نیروهایی اسرائیلی را در مکان دیگری در نزدیک گذرگاه نتزاریم دیده که به مردم شلیک می‌کنند: «انگار که تمام غزه آنجا جمع شده بودند.» سلیم الغندور می‌گوید: «با گلوله‌باران شدید در اطراف ما و تیراندازی سربازان اسرائیلی مرگ خیلی به ما نزدیک بود.» او می‌گوید، در آن روز هیچ غذایی به دست کسی نرسید.

یکی از دانش‌آموختگان ۲۴ساله در رشته حقوق که خواسته نامش فاش نشود، در شبکه‌های اجتماعی برای ابو توهه می‌نویسد تیراندازی در رفح را از نزدیک دیده است. او بعدها در تماس تلفنی به ابو توهه می‌گوید: «از بیش از یک جهت بود.» او ساعت ۶ صبح به محل توزیع رسیده بود؛ زمانی که بسیار دیر محسوب می‌شود. به‌گفته این فرد، وقتی که تیراندازی آغاز شد، جمعیت آنقدر زیاد بود که همه نمی‌توانستند روی زمین بخوابند و خیلی‌ها بالاتنه‌شان مورد هدف قرار گرفت. بااین‌حال، خیلی‌ها بودند که از سر استیصال، همچنان می‌خواستند به‌سمت محل توزیع کمک‌ها بروند و به‌دنبال غذا بگردند.

پدر و مادرها

در چهارم ژوئن، شورای امنیت سازمان ملل پیش‌نویس قطعنامه‌ای مبنی‌بر پایان‌دادن به اعمال محدودیت‌ها بر کمک‌ها، آزادی تمام گروگان‌ها و آتش‌بس در غزه را به رأی‌گیری گذاشت. آمریکا آن را وتو کرد، با اینکه بقیه کشورهای عضو، مثل روسیه، چین، فرانسه و بریتانیا به این قطعنامه رأی مثبت دادند. در همان روز ابو توهه با صابر  صحبت می‌کند. اولین تماس با صابر بی‌پاسخ می‌ماند؛ چون او در جمعیت به‌دنبال کامیونی حامل آرد در جاده صلاح‌الدین می‌دوید. وقتی بالاخره با ابو توهه تماس می‌گیرد، می‌گوید: «وقتی که رسیدم، کامیون خالی شده بود.» یک نفر در این ازدحام به‌ زمین می‌افتد و زیر پای جمعیت کشته می‌شود. صابر به ابو توهه می‌گوید: «هر بار این اتفاق می‌افتد.» صابر و همسرش غذا نمی‌خورند تا برای فرزندانشان باقی بگذارند. او به‌جای چادر، به غذا، دارو، پوشک و خانه‌ای مناسب نیاز دارد. نیازهای او نیاز تمام فلسطینیان است؛ صفی برای دریافت بسته‌های کمکی نباشد، بر سر آرد نجنگند و آن‌چیزی را بخورند که با دستان خود کاشته‌اند.

هفته آینده در هفتم جولای نتانیاهو به واشنگتن خواهد رفت. به‌گفته یکی از مقامات اسرائیلی در واشنگتن، ترامپ و نتانیاهو قرار است درباره ایران، غزه، سوریه و دیگر چالش‌های منطقه گفت‌وگو کنند. پس از آتش‌بس شش‌هفته‌ای در اوایل امسال، مذاکرات درباره تمدید صلح به بن‌بست رسیده است. منابع آگاه فلسطینی و مصری می‌گویند میانجی‌گران قطری و مصری تماس‌های خود با طرفین این درگیری را افزایش داده‌اند، اما هنوز تاریخ مشخصی برای دور بعدی مذاکرات صلح مشخص نشده است.