جناب استاندار! لطفا به خبرنگاران عیدی ندهید!
مطبوعات را رکن چهارم دموکراسی می نامند. بیشتر از صد سال است که اولین مطبوعات وارد ایران شده اند و در حوادث بزرگ اجتماعی نقش داشته اند. از انقلاب مشروط گرفته تا نهضت ملی شدن صنعت نفت و پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357.
روزنامه ها نماینده افکار عمومی هستند و انعکاس دهنده پیام های مردم به مسؤولان و پیگیری مطالبات جمهور ملت و تنویر افکار عمومی.
آنچه که رسانه ای مکتوب و مطبوعات را از رسانه های الکترونیکی (رادیو، تلویزیون و شبکه های مجازی) متمایز می کند، ماندگاری آن هاست. زمینه تعمیق و تحلیل و مرور با دقت مطالب توسط مخاطب هم تنها در رسانه های مکتوب مهیاست. قصد آن ندارم که در این نوشتار کوتاه از برتری های رسانه مکتوب بر دیگر رسانه ها داد سخن بدهم که جای آن نیست.
روزگاری روزنامه نگاران، فرهیختگان جامعه به حساب می آمدند. چشم بینا و گوش شنوای جامعه. واسطه بین مردم و مسؤولان.
اما دیر گاهی است که هر رسانه مکتوب محملی شده است برای رساندن آگهی های خصوصی و دولتی به گوشه و کنار کشور.
دیرگاهی است که بازاریاب یک روزنامه قدر و منزلتش از نویسنده بیشترتر است. دیرگاهی است که یک کادر آگهی در یک نشریه بیشتر تر از مقاله فلان تحلیل گر مخاطب جذب می کند. دیر گاهی است…
درست است که آگهی و رپورتاژ برای بقای یک نشریه لازم است و اگر نباشد حقوق همان نویسنده هم تأمین نخواهد شد. اما درد آنجاست که همه این ها فدای اقتصاد نشریه شود و هدف از روزنامه داری پول در آوردن باشد! درد آنجاست که برای این پول در آوردن، برخی مدیران نشریه ها دست به هر کاری می زنند. درد آنجاست که یک پیرمرد که خود را مدیر مسئول نشریه می داند و به قول خودش، سال ها تدریس کرده است در جلسه رسمی ستاد انتخابات استان کرمان که به ریاست استاندار تشکیل شده است، به جای اینکه پرسش هایش در زمینه نحوه برگزاری انتخابات که سرنوشت سازترین اتفاقی است که در یک کشور دموکرات اتفاق می افتد، از استاندار مطالبه عیدی می کند و دیگر خبرنگاران حاضر و غایب را نیز در این مطالبه خود شریک می کند. این نهایت مطالبه یک نشریه از عالی ترین مقام اجرایی استان است. وقتی که نماینده افکار عمومی مطالبه خود را در این حد تنزل دهد دیگر چه توقعی می توان داشت که همین نشریه در بازتاب نظرات و مطالبات مردم موفق باشد.
این افراد روزنامه نگار واقعی هستند یا به اشتباه در دل خانواده مطبوعات نفوذ کرده اند؟ امروز دیوار مطبوعات بسیار کوتاه تر از دیگر مشاغل است. هر کسی که آخر شب خاطرات روزانه خود را می نویسد خود را نویسنده می پندارد. آن هایی که از روی کنجکاوی می توانند اخبار مربوط به این و آن را استخراج کنند خود را مستعد خبرنگاری می دانند. البته نمی خواهم خدای ناکرده زحماتی را که همکاران عزیزم در مطبوعات استان کرمان می کشند را نادیده بینگارم. سخن از معدود افرادی است که هیچ سنخیتی با کار مطبوعاتی ندارند اما سال هاست که به روزنامه داری در همین استان مشغول اند.
اما روی سخنم از این جا به بعد با استاندار محترم کرمان است. جناب آقای استاندار! پیشاپیش عیدتان مبارک باشد. ما از شما عیدی نمی خواهیم. حداقل به نمایندگی از طرف بچه های روزنامه پیام ما حضور شما عرض می کنم کارت هدیه های 50 هزار تومانی و 100 هزار تومانی دردی از مطبوعات کرمان دوا نمی کند. بیایید و به حرمت قلم و به احترام روزنامه نگاران، خبرنگاران، طراحان و… واقعی مطبوعات- که جمع کثیری از همکاران من در سراسر استان کرمان را شامل می شود و من دست و قلم تک تک آن را می بوسم- از عیدی دادن به خبرنگاران خودداری کنید. بگذارید نویسندگان به همان ماست و نیمرو خوردن معروف باشند و عده ای در شکل و شمایل خبرنگار و سردبیر و مدیر مسئول آبروی جامعه مطبوعات را بر باد ندهند.