گسل‌های اجتماعی با نصب بیلبورد پر نمی‌شوند. چه بسا اشتباه محاسباتی در انتخاب مضمون بیلبورد شکاف را بیشتر هم کند. این اتفاقی است که برای بیلبورد مشهور سر میدان ولیعصر (عج) افتاد. تصویر زنانی که به عنوان افتخار آفرینان سرزمین روی تابلو رفت و دیری نپایید که پایین کشیده شود و البته بنا بر توضیحات سازمان مربوطه، قرار است با اصلاحاتی دوباره بالا رود. طراحان ایده احتمالا نیت‌شان این بوده به جامعه پیام مثبت بدهند و بگویند حواسشان به موفقیت‌های زنان هست و زنان موفق ایران زمین را با هر عقیده و نظری، تحسین می‌کنند. البته ممکن منظورشان ارسال پیام‌های دیگری هم باشد. اما طراحان باید بدانند که نیت خیر کافی نیست. جامعه بیلبورد را ملاک قضاوت قرار نمی دهد بلکه بلافاصله با دیدن تصویر زنان پرسش‌های پرشماری در ذهن افراد شکل می‌گیرد که برای‌شان پاسخ درخوری وجود ندارد. ‌سوالاتی که پیش از نصب چنین بیلبوردی باید سیاست‌گذاران فرهنگی کشور به آن پاسخ می‌گفتند اما پاسخ را هر بار به تاخیر انداخته‌اند. تابلوهای شهری صرفا یکی از ابزارهای انتقال پیام هستند. آن هم انتقال پیام در چارچوب ایده قدیمی و شکست خورده‌ای به اسم «فرهنگ‌سازی». جامعه‌ای که هر روز از زبان سیاست‌گذاران پیام‌های متفاوت و متناقضی دریافت کند، به پیام دریافتی از تابلوی شهری نه تنها اعتماد نمی‌کند بلکه نسبت به آن واکنش منتقدانه هم نشان می‌دهد. چنان‌که دیدیم حتی شماری از زنانی که عکسشان بر همین تابلو بود به جای آنکه احساس خوشایندی به آنها دست بدهد؛ بنا به دلایل گفته و ناگفته‌ای از انتشار تصویرشان اظهار نارضایتی کردند. راه فهم مطالبات اجتماعی زنان، قبل از هر چیز در «شنیدن فعال» نهفته است. شنیدن فعال یعنی درست و دقیق شنیدن و فهم مطالبات جامعه. تازه این گام اول است. در پی این شنیدن، سیاستگذار باید شجاعت تغییر و دست کشیدن از سیاست‌هایی که ضداعتماد اجتماعی عمل می‌کنند را داشته باشد. جامعه منتظر دریافت پیام‌های واقعی از بهبود سیاست‌ها در زمین عمل است وگرنه بیلبورد درمانی نه تنها دردی را درمان نمی‌کند بلکه رفتار تبلیغاتی با مسائل مهم جامعه می‌تواند روز به روز بر اعتماد اجتماعی اثرمنفی بیشتری بگذارد. امیدواریم اگر سیاستگذاران قصدشان افزایش همبستگی اجتماعی است بیش از پیش شنیدن و «درست شنیدن» را تمرین کنند و بعد از آن شجاعت روبه‌رو شدن با مطالبات واقعی اجتماعی را داشته باشند.