اهدای عضو فعلی فداکارانه، که در سایه‌ای از عواطف مغفول مانده است‌‌. هر چند این موضوع گاه گداری به صورت پراکنده مطرح می‌شود اما متاسفانه انسجامی همه جانبه برای نهادینه کردن این بحث مشاهده نمی‌شود‌. فرهنگ دگرخواهی هنجار ارزشمندی است که ریشه در تاریخ مدنی ما دارد و به قدمت تاریخ، نوع دوستی و مهرورزی را ارزش انسانی دانسته و آموخته‌ایم ‌. اما چه سببی موجب می شود تا مردمانی با این پیشینه تفکراتی در رابطه با اهدا عضو دچار تعارض بین عاطفه و منطق شوند؟ تعریف معمول و مرسوم برای اهدا عضو این است که « اهدا بافت یا اعضای سالم فردی که دچار مرگ مغزی شده و از نظر علمی امیدی به بازگشت او به حیات موجود نیست، به بیماری که با دریافت آن اعضا شانس و امکانی مجدد برای تداوم زندگی پیدا می کند. » مطابق آموزه‌های دینی ، یاری به احیای حیات دیگران و رقم زدن این اتفاق پسندیده، مانند حیات بخشیدن به همه است ؛ لذا عبور از خود خواهی «که ریشه در عاطفه های لحظه ای دارد» به سمت دگرخواهی، جامعه را سمت اتوپیای آرمانی ما نزدیک خواهد کرد. اما با این همه گاهی مشاهده می شود که در مرحله عمل، خانواده ها با علم و اشرافیت به حساسیت موضوع از پذیرش رضایت برای اهدای عضو عزیزان خویش امتناع می‌ورزند ! که این خود چالش بزرگی برای عوامل پزشکی و درمانی برای جلب رضایت و اقناع سازی خانواده ها برای اهدا عضو به حساب می‌آید. این ضعف ریشه در فرهنگی دارد که نتوانسته تعاملی بین احساس عاطفی و تصمیم منطقی برقرار کند. ضرورت‌هایی که ریشه در فلسفه اخلاقی جامعه ما دارد، ایجاب می کند گسترش رفتارهای ایثارگرانه را بیشتر مورد توجه قرار دهیم، چرا که اگر فداکاری از جامعه رخت ببندد، از نظر اخلاق به سمت فاجعه افول خواهیم کرد. موکداً باور داریم، افزایش شفقت و مهرخالصانه مستلزم کار فرهنگی است. اگر به حیات و پویایی فرهنگ توجه داشته باشیم، نه تنها در اشاعه فرهنگ اهدا عضو، بلکه در تمامی چالش‌های پیش رو به صورت موفقیت آمیزی عمل خواهیم کرد، چرا که آرمان های فرهنگی نباید در میان شلوغی‌ها و روزمرگی های اجتماعی ناپیدا شود. و هنرمندان با ابزار خویش یعنی « زبان هنر» می توانند تغییرات مهمی در نوع اندیشیدن انسان ها نسبت به این قضیه ایجاد کنند. غالب افراد جامعه به طریق مختلف با هنر درگیرند، پس هنر نقش تعیین کننده ای در اعطا و تزریق نشاط و امید به جامعه داشته و از یک منظر راه سعادت و آرامش محسوب می شود. ماهیت هنر جاری ساختن نیکی ها است بنابراین هنرمندان نقش به سزایی در انتقال ارزش های اجتماعی دارند. بدین سبب ضروری است هنرمندان با یافته‌های علمی و فنی خود در مسیر هنر، در حوزه شناختی و فراگیر کردن پارادایم خصلت های نیکو از جمله فرهنگ اهدای عضو اقدام کنند. هنرمندان با نقش آفرینی‌های علّی و شکل دهنده می توانند برخی تصورات اجتماعی نادرست را نسبت به مسئله اهدا عضو تغییر داده و در جهت نهادینه کردن این پدیده مثبت اقدام کنند.