نمایشنامه خوانی:
ماشین مشتی ممدلی
نمایشنامه خوانی ماشین مشتی مندلی 5 دی ماه در فرهنگسرای مس سرچشمه کرمان با حضور مهدی ثانی نویسنده آن برگزار شد. این اجرا توسط حسام اسدی شکاری برنامه ریزی شده بود.
مهدی ثانی نویسنده، کارگردان، بازیگر کرمانی متولد 1324 در کرمان است.
اجراها : نگارش نمایشنامه «تاول» به کارگردانی «مسعود خالقی»؛ کرمان، جشنواره سراسری کرمان؛ 1354 – 1353 نگارش نمایشنامه «لولی» به کارگردانی «مسعود خالقی»؛ ساری، جشنواره سراسری ساری؛ 1355 نگارش و کارگردانی نمایشنامه «تُوتُم»؛ تهران، تالار مولوی؛ 1364 و 1356 نگارش نمایشنامه «گنگلی» به کارگردانی»مسعود سلطانی‌زاده»؛ جشنواره سراسری دانشجویی؛ 1365 نگارش و کارگردانی نمایش»حر»؛ کرمان، سومین جشنواره سراسری دانشجویی؛ 1366 نگارش و کارگردانی نمایش«شاه بازی، خیال بازی»؛ کرمان، جشنواره استانی؛ 1369 نگارش و کارگردانی نمایش «هما و همایون»؛ کرمان(جشنواره استانی)، زاهدان(جشنواره منطقه‌ای)؛ 1371 – 1370 نگارش و کارگردانی نمایش «ماشین مشتی مندلی»؛ کرمان(جشنواره استانی)، بوشهر(جشنواره منطقه‌ای)؛ 1378 نگارش و کارگردانی نمایش «آخرین برومند»؛ کرمان(جشنواره استانی)، رشت(جشنواره منطقه‌ای)،‌ ‌(جشنواره سراسری دانشجویی)؛ 1379 نگارش و کارگردانی نمایش «ماه خاتون»؛ کرمان(جشنواره استانی)؛ 1380 نگارش نمایشنامه «شب بی مادری» به کارگردانی «سعیده میرزازاده»؛ کرمان(جشنواره استانی)؛‌ 1382 نگارش و کارگردانی نمایش «زلزله»؛ گرگان(جشنواره استانی)؛‌ 1384 – 1383
ماشین مشتی ممدلی یک ترانه فولکلور ایرانی است. هرچند که از مضمون ابیات این شعر (که توسط غلامرضا روحانی سروده شده است)، برمیاید که در مورد نوعی وسیله نقلیه عمومی که راننده و بلیط فروش داشته، سروده شده است.
از آن روزگار این ماشین نماد اتومبیل‌های قراضه‌ای شده که هنوز از آن‌ها استفاده می‌شود و بعدها فیلمی نیز به نام ماشین مشتی ممدلی ساخته‌شد.قوم عروف‌ترین ترانه ماشین مشدی ممدلی سروده غلامرضا روحانی است که توسط جواد بدیع‌زاده خوانده شده‌است.
خلاصه ای ازمتن ترانه:
ماشین مشدی ممدلی، ارزون و بی‌معطلی
این اتولی که من میگم، فورد قدیم لاریه
رفتن توی این اتول، باعث شرمساریه
نه بابِ کورس شهریه، نه قابل سواریه
بار کشیده بسکی از، قزوین و رشت و انزلی
ماشین مشدی ممدلی، ارزون و بی‌معطلی
مشهدی محمدعلی (در گفتار عامیانه: مشتی ممدلی) سورچی و شوفر مشهوری در تهران قدیم بود. در فرهنگ عامه و فولکلور ایران، داستان‌ها، ترانه‌ها و روایت‌هایی در مورد او وجود دارد،که شاید همه آن‌ها منطبق بر واقعیت نباشند. به نظر می‌رسد که هیچ عکسی از وی در دست نیست.
ماشین مشتی ممدلی در اصطلاح ایرانیان به خودرویی شخصی گفته می‌شود که قدیمی و اسقاط است و ایرادات فراوانی داشته، ولی هم‌چنان با آن می‌رانند.
گفته می‌شود وی فردی متمول و صاحب چندین رأس اسب و درشکه بوده‌است. او درشکه‌چی‌هایی را در استخدام خود داشته‌است که در خیابان‌های تهران مسافران را جابجا می‌کرده‌اند،اما خودش نیز پابه‌پای آن‌ها با درشکه‌اش در شهر مردم را سوار می‌کرده‌است. او همچنین در میان دیگر سورچی‌های شهر از نفوذ بالایی برخوردار بود. در زمانی که درشکه‌ها در تهران از رونق می‌افتند، او با خرید چند مینی‌بوس به کار خود ادامه می‌دهد. گفته می‌شود او شخصیتی مشهور، خوش‌خلق و مورد احترام مردم بوده‌است و هنگامی که کودکان او را در خیابان می‌دیدند، دنبال او راه می‌افتادند و این شعررا می‌خواندند.
در ایران آن زمان، شوفری شغلی با منزلت اجتماعی بالا محسوب می‌شده‌است و بنابراین او از این نظر جایگاه اجتماعی خوبی داشته‌است.
روایت‌های در مورد قراضه بودن خودروی وی ممکن است درست نباشد، چنانچه یکی از تبلیغ‌های چاپی «گاراژ مشهدی محمدعلی» چنین بوده‌است:
با ماشین‌های لوکس به دورافتاده‌ترین نقاط تهران سفر کنید
جهت رفاه حال سکنه پایتخت با ۵ دستگاه ماشین سواری به تمام نقاط تهران سفر کنید: امیریه، باغشاه، توپخانه، چراغ‌برق، دروازه شمیران، سبزه‌میدان، چاله‌خرکشی، پامنار، میدان اعدام
حسن فرازمند در روزنامه اطلاعات یکی از حکایت‌های در مورد او را چنین نقل می‌کند که مشهدی محمدعلی از پولدارهای معروف تهران بود و زمانی که خیابان‌های تهران سنگ‌فرش و یا خاکی بوده، صاحب یک اتومبیل استون مارتین (شبیه ون) بوده‌است. راننده وی در خیابان‌های شهر مسافرکشی می‌کرده و از آنجا که مشهدی محمدعلی خسیس بوده‌است، به وضعیت خودروی خود رسیدگی نمی‌کرده، چنانچه صندلی‌هایش تق‌و‌لق، سپرها و گل‌گیرهایش آویزان و بدون بوق و چراغ بوده‌است و با گذر از خیابان صدا می‌داده‌است.