امروزه اثر جنبش آهسته و در نگاه کلی‌­تر، زندگی آهسته با رویکردهای گوناگون در کشورهای جهان به چشم می‌­خورد. مانند فرهنگ ذن در ژاپن، که آهستگی را به عنوان ابزاری برای رسیدن به تمرکز به کار می­‌گیرد و دانمارک با استفاده از سبک زندگی هوگه، ساکنان اسکاندیناوی را به لذت و آرامش بیشتر فرا می‌­خواند. همچنین با بررسی تاریخ اجتماعی ایران، می‌­توان زندگی آهسته را در جنبه‌­های مختلف فرهنگی و به خصوص خوراک‌شناسی ایران قدیم مشاهده کرد.
در واقع مجموعه‌­ای از رفتارهایی با ریتم آرام‌­تر در بخش‌­هایی مانند آموزش، هنر، ارتباطات و گردشگری، زندگی آهسته را تشکیل می‌­دهند و در این میان گردشگری آهسته راه را برای جستجوی تجربیات معنادار هموارتر می‌­کند.
اما در زمان‌ه­ای که روزانه خطوط هوایی متعدد، هزاران جهانگرد ماجراجو را بر فراز قاره‌­ها به سوی جاذبه‌های دیدنی روانه می‌­کنند و به تعبیر داریوش شایگان: «گردشگر امروزی می‌خواهد همه چیز را هر چه زودتر به‌دست آورد، هر چه زودتر ببیند، بهره گیرد، ببرد و به خانه بازگردد» گردشگری آهسته چگونه می‌­تواند در توسعه گردشگری پایدار تاثیرگذار باشد؟

گردشگری آهسته با استفاده کمتر از منابع و پرهیز از مصرف‌گرایی و حفظ احترام به میزبان، به ایجاد چرخه تولید و مصرف پایدار کمک خواهد کرد

گردشگری آهسته فرصت ایجاد ارتباط واقعی و عمیق‌­تر با مردم، مکان­‌ها، فرهنگ، غذا، میراث و محیط­زیست را فراهم کرده، سرعت آرام سفر را ترویج و سنت‌­های فرهنگی را حفظ می­‌کند. «مسافر آهسته» بودن به معنای حمایت و ارزش بخشیدن به محیط اطراف است. در این شیوه از سفر، گردشگر تمایل به سکون بیشتر و مشارکت بهتر با جامعه محلی دارد. بنابراین ماندگاری در یک جغرافیای کوچک را به دیدن جاذبه‌­های بیشتر ترجیح می‌­دهد. مسافر آهسته، روزهای متوالی به همراه ایل کوچ می‌­کند، از همکاری در برداشت محصول در یک مزرعه کوچک لذت می‌­برد و با اقامت طولانی در مقصد‌، دست به خلق یک تجربه اجتماعی مشترک می‌­زند.
در نتیجه این نوع از گردشگری، با در نظر گرفتن منافع اقتصادی برای میزبان و مزایای فرهنگی برای گردشگر، مجموعه‌­ای از تعاملات این دو گروه را امکان‌پذیر می‌سازد.
گردشگر آهسته برای رسیدن به مقصدش شتاب ندارد زیرا مسیر را به مثابه بخش مهمی از سفر درک کرده و چگونگی رسیدن را بر اساس همین فلسفه آهستگی انتخاب می‌­کند. در حالی که سفر و گردشگری می‌­تواند با تأثیرات مخرب محیط زیستی، سهم عمده‌­ای در تغییر اقلیم داشته باشد، گردشگری آهسته از طریق حمل و نقل پایدار، ردپای اکولوژیکی کمتری به جا می­‌گذارد.
به همین منظور بیش از ۵۰ مسیر پیاده ­روی در دنیا به قصد لذت بردن از طبیعت، گذر از میان آثار باستانی، ملاقات با کشاورزان و حتی دیدن طلوع آفتاب بر فراز یک قله، طراحی شده است. این مسیرها از میان روستاها و شهرهایی عبور می‌کنند که برای گردشگران ناشناخته‌ترند و به آنها فرصتی برای کشف دوباره ابعاد معنوی و فرهنگی سفر را می‌­دهند.
پیاده‌روی ۵۵ کیلومتری در منطقه «کوچاماتانس» در گواتمالا و دیدار مردمانی با زبان مایایی در چشم‌انداز آتشفشان‌­های آمریکای مرکزی و همچنین طی کردن مسیر ۱۶۰ کیلومتری سرخپوست‌­نشینان «تاراهومارا» در مکزیک که در قرن هجدهم توسط اسپانیایی­‌ها برای دسترسی به معادن نقره ساخته شد و در شیب‌­های سبز و گذرگاه‌­های جنگلی، روزانه توجه بیش از ۳۰۰ مسافر را به خود جلب می‌­کند، نمونه­‌های کوچکی از ظرفیت­‌های بی‌­شمار گردشگری آهسته به شمار می‌­روند.
قایق‌­سواری در میان آبراه‌­ها و رودخانه­‌های درون شهری، استفاده از قطارهای محلی اروپا و دوچرخه‌­سواری طولانی در نوار ساحلی، شیوه‌­های دیگری از حمل و نقل آهسته در سفر هستند.
«قدرت نهفته در یک جاده روستایی، وقتی در آن قدم می‌­زنیم متفاوت است با وقتی که از رویش با هواپیما می‌­گذریم. فقط کسی که روی جاده قدم می­زند، از قدرتی که در اختیار آن است باخبر می‌­شود. راه برای کسی که از هواپیما به آن نگاه می‌­کند، چیزی بیش از پهنه‌­ای گسترده نیست.» این بخشی از نوشتار والتر بنیامین – نظریه‌­پرداز آلمانی- است که با استفاده از مفهوم پرسه‌­زن، توجه ما را به نوعی جستجوگری جلب می‌­کند. پرسه‌­زنی که شکل مدرنی از تجربه در کلانشهر معاصر است، به بازاندیشی عناصر فرهنگی شهر از طریق کنجکاوی، حضور در متن جامعه و به تماشا نشستن عابران گذرنده می‌­پردازد که در حال حاضر می‌­توان گفت با گردشگری آهسته و فرهنگی گره خورده‌­است.
و در نهایت گردشگری آهسته با استفاده کمتر از منابع و پرهیز از مصرف‌گرایی و حفظ احترام به میزبان، به ایجاد چرخه تولید و مصرف پایدار کمک خواهد کرد. هر چند جنبش آهسته با تاکید بر تقویت جامعه محلی و حفاظت از جهانِ درحال فروپاشی فقط یک تغییر اقتصادی نیست بلکه یک موضوع فلسفی درباره جوامعی است که کنترل بر سرنوشت خود را به دست می­‌گیرند و تضمین می‌­کنند که ساکنان آنها نه تنها به زندگی ادامه می‌دهند، بلکه رشد می‌­کنند و می‌­دانند در حالی که ممکن است مسیر، چالش برانگیز باشد اما رسیدن به جهانی پایدار، پویا و مرفه، ارزش سفر را دارد. دنیایی که رنگ­ها نه تنها دیده می‌­شوند بلکه تجربه می‌­شوند.

منابع:

والتر بنیامین. (۱۴۰۱) . خیابان یک طرفه . (ترجمه حمید فرازنده). تهران . نشر مرکز
داریوش شایگان. (۱۳۷۸) . آسیا در برابر غرب . تهران . انتشارات امیرکبیر
De Salvo,P. (2017). Slow Tourism: A Theoretical Framework. Researchgate.net