پیام ما؛ رسانه توسعه پایدار ایران

یادداشت

محمد جودی

مدیر تشکل حامیان برابری معلولان

چه موانعی حضور معلولان را در فضای شهری دشوار می‌کند؟

جمعیت نامرئی در شهر

۲۸ مهر ۱۴۰۴، ۱۷:۲۷

اگر مسئولان، به‌ویژه مدیران و شهرداران، افراد دارای معلولیت را نیز شهروندان همین آب و خاک و انسان به شمار بیاورند، شهر انسان‌محور برای این افراد به‌جای شهری بی‌روح و خسته‌کننده، شهری دوست‌داشتنی‌تر خواهد شد؛ شهری سراسر از حضور مردمی که با خود شادی، نشاط، تحرک، صمیمیت، انسجام و یکپارچگی می‌آورند.

شهر انسان‌محور، شهری است که فضای مناسب برای حضور مردم را فراهم کرده باشد؛ فضایی برای حرکت پیاده و رسیدن از محل زندگی به محل کار و برعکس. شهری برای حضور دائم در فضاهای شهری برای همه اقشار و در همه سنین.

بنابراین، شهر انسان‌محور شهری است که بتواند چنین فضاهایی را برای مردم فراهم کند؛ فرد ویلچرسوار بتواند در پیاده‌روها رفت‌وآمد داشته باشد و گرفتار موانع متعدد به‌ویژه پستی و بلندی‌ها، سد معبر، نبود پل و… نباشد. شهری که فرد معلول بتواند از حمل‌و‌نقل عمومی استفاده کند؛ با ویلچر وارد اتوبوس‌های استاندارد شود و با آسانسور به ایستگاه مترو برود، بدون آنکه مجبور شود جان‌برکف از پله‌برقی استفاده کند. شهری که فرد نابینا با کمک چراغ‌های راهنمایی صوتی بتواند از خیابان عبور کند و به کمک کف‌پوش‌های مخصوص معابر، با استقلال کامل و به‌راحتی رفت‌وآمد داشته باشد، بدون اینکه نگران برخورد با ستون‌های غیراستاندارد در پیاده‌رو باشد.

کافی است یکبار سفری به یکی از کشورهای همسایه، حتی نه‌چندان توسعه‌یافته، داشته باشید تا از نزدیک شاهد حضور فعال افراد دارای معلولیت در فضای شهری باشید. مطابق آمار رسمی، بزرگ‌ترین اقلیت کشور، یعنی افراد دارای معلولیت، بیش از ۱۰ درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند. اکنون این سؤال مطرح می‌شود: چه افراد و مسئولانی باعث شده‌اند این جمعیت به خانه‌نشینی روی آورد و به جمعیت نامرئی تبدیل شود؟

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

افراد دارای معلولیت، فضای شهری، معلولیت