جنگ ۱۲روزه میان ایران و رژیم صهیونیستی، نه‌فقط یک نبرد نظامی بلکه روایتی تلخ از فاجعه‌ای انسانی بود که ابعاد آن به‌مراتب فراتر از میدان نبرد کشیده شد. در این جنگ افزون‌بر جان‌باختن صدها شهروند عادی و تخریب زیرساخت‌های شهری، جامعه ورزش ایران نیز به‌شکلی بی‌سابقه تحت‌تأثیر قرار گرفت. طبق اعلام معاون امور حقوقی، مجلس و استان‌های وزارت ورزش و جوانان، در جریان این جنگ تحمیلی ۶۸ نفر از ورزشکاران کشور به شهادت رسیدند؛ افرادی که یا ورزشکار حرفه‌ای بودند یا مربیگری و فعالیت در حوزه ورزش را به‌عنوان حرفه و مسیر زندگی خود انتخاب کرده بودند. این تعداد، نه‌فقط عددی آماری، بلکه نمادی از نسلی پرامید است که آرزوهای خود را در زمین‌های تمرین، سالن‌های مسابقه و رؤیاهای قهرمانی جست‌وجو می‌کردند، اما درنهایت در سایه جنگ تحمیلی دیگر در بین ما نیستند.

خبر شهادت این ۶۸ ورزشکار، واکنشی گسترده و سنگین در میان خانواده بزرگ ورزش ایران ایجاد کرد. فدراسیون‌هایی ورزشی همچون بوکس، تکواندو، اسکیت و ورزش‌های رزمی با صدور بیانیه‌های رسمی، به جان‌باختن این شهدا واکنش نشان دادند و رسانه‌های داخلی به‌صورت گسترده به بازتاب این فاجعه پرداختند و شبکه‌های اجتماعی از تصاویر این شهدا پر شد. این خبر اما تنها در سطح ملی باقی نماند. کنفدراسیون اسکیت آسیا، با ارسال پیامی رسمی به فدراسیون اسکیت ایران، از شهادت دو ورزشکار اسکیت‌باز نوجوان ایرانی ابراز تأسف عمیق کرد و نوشت: «ما بسیار از شنیدن اتفاقات مربوط به جنگ در ایران غمگین هستیم، به‌خصوص از دست دادن دو ورزشکار این فدراسیون که بسیار ما را متأثر کرد. در این اتفاق تلخ، همدردی ما با تمام کسانی است که در این مسیر دشوار حضور داشتند.»

یکی از این دو شهید، «متین صفائیان»، ورزشکار ۱۶ساله اسکیت و دانش‌آموز تهرانی بود. متین درحالی‌که از مدرسه به خانه بازمی‌گشت و در حوالی تجریش مشغول قدم‌زدن بود، در اثر اصابت موشک رژیم صهیونیستی جان باخت. خانواده‌اش می‌گویند که او آینده‌ای درخشان در پیش داشت و برای حضور در تیم ملی اسکیت نوجوانان ایران تمرین می‌کرد. دیگر شهید این رشته، «میلان صابر»، کودک شش‌ساله‌ای بود که همراه با خانواده‌اش در یکی از حملات به مناطق مسکونی تهران جان خود را از دست داد. مرگ این دو ورزشکار نوجوان، تنها نمونه‌ای از مظلومیت قشری است که هیچ نقشی در سیاست یا جنگ نداشت، اما قربانی مستقیم خشونت دشمن شد.

در میان شهدای جنگ ۱۲روزه، نام‌هایی به چشم می‌خورند که نه‌تنها در رشته‌های خود موفق بودند، بلکه در سطح محلی و ملی شناخته‌شده و مورد احترام بودند. «امیرعلی امینی»، نوجوان ۱۲ساله‌ای که در رشته تکواندو فعالیت حرفه‌ای داشت، در جریان یکی از حملات هوایی به‌همراه پدرش در خیابان محلاتی تهران به شهادت رسید. او یکی از امیدهای آینده این رشته بود و همواره از آرین سلیمی و مهران برخورداری، قهرمانان ملی تکواندو، به‌عنوان الگوهای خود یاد می‌کرد.

«نیلوفر قلعه‌وند»، مربی حرفه‌ای پیلاتس و از چهره‌های شناخته‌شده این رشته در شبکه‌های اجتماعی، نیز از دیگر شهدای نامدار این جنگ است. او همراه با پدر و مادرش در یکی از حملات هوایی به مناطق مسکونی تهران جان باخت. نیلوفر که فعالیت‌های گسترده‌ای در ترویج ورزش بانوان داشت، بارها در کمپین‌های اجتماعی و آموزشی شرکت کرده بود و در اینستاگرام دنبال‌کنندگان زیادی داشت که حالا صفحه‌اش به فضای سوگواری و ادای احترام تبدیل شده است.

از میان شهدای ورزش، «مهدی پولادوند» نیز چهره‌ای بود که در رشته سوارکاری به‌طور حرفه‌ای فعالیت می‌کرد. او همراه با پدر، مادر و خواهرش در جریان حمله به یکی از مناطق مسکونی تهران به شهادت رسید. مهدی یکی از چهره‌های جوان و پرامید در سوارکاری بود که در مسابقات استانی و کشوری مقام‌هایی کسب کرده بود.

او آخرین ساعات از عمر خود را در میدان مسابقات پرش با اسب استان البرز در شهرستان کرج سپری کرد و پس از بازگشت به خانه در کنار پدر جانباز، مادر و خواهرش در پی حمله رژیم صهیونیستی به شهادت رسید.

«تارا»، کودک هشت‌ساله بااستعداد در رشته ژیمناستیک، نیز همراه با والدینش در حمله موشکی به خیابان پاتریس لومومبا در تهران به شهادت رسید. مربیان تارا از او به‌عنوان یکی از پدیده‌های نوظهور ژیمناستیک ایران یاد می‌کردند، اما درنهایت در پی حملات رژیم صهیونیستی آرزوها و رؤیاهای این کودک نابود شد.

علاوه‌بر اینها، «سیدعلی باقرنیا»، قهرمان بوکس استان لرستان و «رضا بهرامی»، بوکسور اهل کرمانشاه، از دیگر ورزشکارانی بودند که در جریان این جنگ ۱۲روزه به شهادت رسیدند. شهادت این دو ورزشکار حرفه‌ای رشته بوکس، به‌ویژه در استان‌های لرستان و کرمانشاه، تأثیر عاطفی عمیقی بر جامعه ورزشی گذاشت؛ شهدایی که تا آخرین روزهای زندگی‌شان مشغول آماده‌سازی برای مسابقات منطقه‌ای و کشوری بودند.

اما در میان شهدای این ایام، «پارسا منصور»، ورزشکار پدل از فدراسیون تنیس، به‌عنوان نخستین شهید ورزشکار در این جنگ معرفی شد. او که در تمرینات تیم ملی پدل حضور فعال داشت، در نخستین روزهای حملات در یکی از مناطق غرب تهران هدف اصابت قرار گرفت و به شهادت رسید.

خسارات انسانی این جنگ، تنها بخشی از فاجعه‌ای بود که بر سر ورزش ایران آوار شد. زیرساخت‌های ورزشی نیز از این حملات بی‌نصیب نماندند. یکی از تلخ‌ترین وقایع، حمله به دهکده المپیک کرمانشاه بود. باشگاه سوارکاری و محل نگهداری از اسب‌ها در جریان این حملات به‌طور کامل تخریب شد. تصاویر منتشرشده از این حادثه، حاکی از تلف‌شدن حدود ۶۰ رأس اسب بود که واکنش‌های گسترده‌ای را در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی برانگیخت.

ساختمان فدراسیون هندبال نیز در یکی از حملات مورد آسیب قرار گرفت. طبق گزارش‌های منتشرشده، در دوم تیرماه شدت انفجار در اطراف مجموعه انقلاب تهران چنان بالا بود که شیشه‌های ساختمان فدراسیون شکست، سقف اتاق ریاست فروریخت و بسیاری از جام‌ها و کاپ‌های افتخارآفرین فدراسیون آسیب دیدند. این حمله، فضای کاری فدراسیون را به‌شدت مختل کرد و منجر به توقف بسیاری از فعالیت‌های رسمی شد.

ساختمان فدراسیون تنیس نیز از دیگر مراکزی بودند که در این جنگ دچار آسیب شدند. محل اسکان و تمرین تیم‌های ملی تنیس روی میز ایران، پس از حملات دچار صدماتی شد که بنابر اعلام فدراسیون تنیس روی میز، نیازمند بازسازی فوری هستند.

یکی از نمادین‌ترین وقایع این جنگ، آسیب‌های وارد به ساختمان کمیته ملی المپیک در روز دوم تیرماه یعنی دقیقاً روز بین‌المللی المپیک بود. این اتفاق بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها داشت و دبیرکل کمیته ملی المپیک ایران از ارسال شکایت رسمی ایران به کمیته بین‌المللی المپیک خبر داد. به‌گفته او، «این مسئله نشان می‌دهد رژیم اشغالگر قدس هیچ حدومرزی برای کشور‌های مورد حمله قائل نیست و اصول بین‌المللی را رعایت نمی‌کند و باعث تأسف است که در روز المپیک این اتفاق برای کمیته ملی المپیک ایران رخ می‌دهد.»

جنگ ۱۲روزه ایران و رژیم صهیونیستی نه‌تنها آسیب‌های زیادی جانی و مادی در برداشت، بلکه صحنه ورزش ایران را با داغی عظیم و زخم‌هایی عمیق مواجه کرد. شهادت بیش از ۶۰ فردی که ورزش را به‌صورت حرفه‌ای دنبال می‌کردند و تخریب ده‌ها مجموعه ورزشی از جمله آسیب‌های جنگ ۱۲روزه بود.