«پیش از این حادثه و در یک‌سال گذشته بارها روستاییان در مورد کابل‌های فشار قوی برق که از میان درختان رد می‌شد، شکایت کردند اما هیچ‌وقت کسی به آن رسیدگی نکرد. اهالی می‌گویند این کابل‌ها چندین‌بار جرقه زده‌اند، اما اداره برق به گزارش‌های مردمی توجهی نکرده‌ است. حتی یکی از روستاییان شهریور سال گذشته دچار برق‌گرفتگی شد. الان نیز تعدادی از اهالی می‌گویند دیده‌اند که آتش‌سوزی از آنجا شروع شده و به باقی مناطق سرایت کرده است.»
«مرضیه قاضی‌زاده»، خبرنگار «پیام ما» در کرمان، روایت اهالی را بازگو می‌کند. روایتی از هشدارهای ناشنیده که منجر به آتش‌سوزی گسترده در منطقه روستایی «رمون» استان کرمان شده است. آتشی که خانه‌ها، تعدادی کپر و بیش از ۲۰ هکتار از باغ‌های منطقه را به کام خود کشید و نابود کرد. مسئولان کرمان اعلام کرده‌اند که دلیل آتش‌سوزی برای آنان روشن نیست، اما گویا اهالی پیش‌ازاین نیز بارها در مورد آن هشدار داده‌ بودند.

چشمه سوخته
مرضیه می‌گوید: «موضوع مهم دیگر، شیوه امدادرسانی به اینجاست. آتش‌سوزی ساعت ۹ و ۳۰ دقیقه صبح اتفاق افتاده است. اولین تیم ساعت حدود یک ظهر از جیرفت به محل حادثه رسید؛ یعنی حدود چهار ساعت بعد از حادثه. بار اطفای حریق بر دوش مردم بود. یک بالگرد از مرکز استان فرستاده شد که عملاً اقدامی نکرد. کاش به‌جای این بالگرد که از مرکز استان آمد، با خودشان ادوات می‌آوردند. مثلاً کپرها و خانه‌هایی که سوختند، حداقل نیاز به پتو دارند. در آن منطقه، کپر‌نشینی هم هست و کپرها که عموماً اطراف باغ‌ها بوده‌اند نیز سوخته‌اند.»
«رمون» چشمه‌ای دارد که محل تأمین آب شرب اهالی است. چشمه‌ای که مرضیه می‌گوید پس از حریق دیگر آب‌دهی ندارد: «مردم حالا از آب رودخانه استفاده می‌کنند. از رئیس جمعیت هلال‌احمر جیرفت پرسیدم که چرا آب آشامیدنی یا معدنی توزیع نشده؟ پاسخی که می‌دهد اما در شأن بازگو کردن نیست. می‌گوید شما شانتاژ می‌کنید. اینها از لب جوی آب می‌خوردند، حالا حادثه اتفاق افتاده است و دارند سوءاستفاده می‌کنند. اینجا منطقه‌ای پر از روستاهای کوچک است که بخش «ساردوییه» را تشکیل می‌دهد.» دهیار یکی از روستاها می‌گوید «سال‌های پیش قرار بود آب شرب آنان را تأمین کنند، اما پیگیری‌ها هنوز به جایی نرسیده.»
قاسمی یکی دیگر از اهالی روستا نیز تقریباً همین روایت را نقل می‌کند: «۳۰ هکتار از باغ‌های مردم در امتداد رودخانه سوخته است. ۲۰ هکتارش، هم درختان گرمسیری دارد و هم درختان سردسیری. ما قبلاً هم این موضوع را اطلاع‌رسانی کرده بودیم. در صفحه خبری رمون هم می‌توانید ببیند؛ این سیم‌های کابل فشار قوی درست از وسط درختان رد شده‌اند، ولی کسی توجه نکرده است.»

دستانِ سوخته
«موسی عابدینی» یکی دیگر از اهالی است: «سال گذشته داشتم درخت گردویم را تکان می‌دادم، برق من را گرفت. اما باز هم کسی توجه نکرد. دقیقاً ۱۵ شهریور سال گذشته بود. همین حالا هم کابل برق روی یک درخت صنوبر افتاده است که هرچه تماس می‌گیریم، یک نفر نمی‌آید این سیم را درست کند. من را که برق گرفت، از بالای درخت پایین افتادم. فقط خدا خواست که زنده ماندم. تمام بدنم بی‌حس شده بود. آتش امسال هم تقصیر همین برق است. آتش از روستای «کَنگَری» شروع شد. باغ، چشمه، کوه و کمر و مال مردم سوخت. کابل برق اتصال کرده و آتش شروع شده است. مشخص است که از کجا اتصال کرده است. آن روز باد و طوفان زیاد بود، آتش را خیلی زود پخش کرد. مردم رمون همت کردند؛ ۵۰ نفر از یک روستا آمدند و ۲۰ نفر از یک جای دیگر. خلاصه با خاک، چوب، بیل و هر وسیله‌ای داشتند آتش را خاموش کردند. دست‌های مردم سوخته است. مردم زخمی شدند، اما عاقبت آتش را خاموش کردند.»

۷۰ درصد روستا سوخت
موسی می‌گوید: «۷۰ گوسفند سوخته‌ است، خانه‌های مردم هم. همین حالا خیلی از مردم کنار جاده خوابیده‌اند. هیچ‌کس نیامد اینجا که به مردم رسیدگی کند. اینجا مار دارد، اما مردم مجبورند همین‌طوری و بدون امکاناتی روی زمین بخوابند؛ زیرا نه چادری دادند، نه پتویی و نه حتی آبی. باغ من هم سوخته است. دارایی‌مان از بین رفته است. درختان بزرگ و ۵۰ساله هم نابود شدند. به ما حتی آب هم ندادنده‌اند، چه برسد به امکانات دیگر.»
«عباسعلی مسلمی»، بخشدار ساردوییه (بخشی که دهستان رمون در آن قرار دارد)، می‌گوید: «این روستا آب آشامیدنی لوله‌کشی بهداشتی نداشت و مردم از آب چشمه استفاده می‌کردند. حالا چشمه هم آب ندارد و مردم از آب رودخانه استفاده می‌کنند؛ تمیز یا آلوده، مردم ناچارند از آن بنوشند. قرار بود شرکت آب‌وفاضلاب به آب آشامیدنی این منطقه رسیدگی کند. بعد گفتند قرار است طرح آبرسانی را نهاد دیگری انجام دهد. اما آنها هم کار را نیمه رها کردند؛ گویا مطالباتشان را دریافت نکرده بودند. عملاً مردم اینجا آب آشامیدنی تصفیه‌شده نداشتند و حالا که چشمه خراب شد، ناچار به استفاده از آب رودخانه هستند.»
او ادامه می‌دهد: «۷۰ درصد روستا سوخته است. ۳۰ خانه هم در همین محدوده است. خدا را شکر که مردم ایستادند و جلوی گسترش آتش را گرفتند، وگرنه واقعاً با یک تراژدی بزرگ روبه‌رو بودیم. حقیقتاً لازم است که بنیاد مسکن برای اینها فکری کند. در رمون ۳۵ روستا در امتداد یک دره‌ است. اگر آتش مهار نمی‌شد، حداقل شش یا هفت روستای دیگر نیز می‌سوخت و با خاک یکسان می‌شدند. جاده دسترسی به این منطقه کوهستانی و صعب‌العبور است. همین موضوع، کمک‌رسانی را با چالش روبه‌رو می‌کند.»

تقلیل خسارت
«محمد امیرخانی»‌ معاون امداد‌‍‌ونجات جمعیت هلال‌احمر استان کرمان است. او تعداد خانه‌های آسیب‌دیده را هشت واحد عنوان می‌کند و می‌گوید کپری در این منطقه وجود نداشت: «حدود ساعت ۱۱ صبح به ما اطلاع دادند و بلافاصله دو تیم از جیرفت و دو تیم از ساردوییه به منطقه اعزام کردیم. حدود ساعت یک و ۴۵ دقیقه ظهر هم از طریق مدیریت بحران استان یک بالگرد به منطقه اعزام شد. ما دو تیم واکنش سریع هم ارسال کردیم. من و مدیرکل مدیریت‌بحران دفتر استانداری کرمان به منطقه رفتیم. پیش از ساعت ۴ عصر رسیدیم. باد بسیار شدید بود. رمون میان دو دره واقع شده است. روستای کنگری هم که آتش از آن شروع شد، باد بسیار شدیدی داشت. امکان فرود بالگرد وجود نداشت. کمی بالادست چند نفر از نیروهای ما پیاده شدند و پیاده به منطقه آتش آمدند.»
او ادامه می‌دهد: «دیروز صبح برای لکه‌گیری دو تیم به منطقه اعزام کردیم که انجام شد. در بحث ارزیابی نیز هشت خانه آسیب جدی دیده‌ بودند. قرار شد اقلام مورد نیاز برایشان توزیع شود. این هشت خانوار تمام زندگی‌شان از بین رفته است. پتو، موکت، چادر و اقلامی مانند آن، میان این افراد توزیع خواهد شد. کپری در منطقه وجود ندارد. بلکه بسیاری از اهالی که ساکن جیرفت هستند، برای گذران تابستان چیزی کپرمانند می‌سازند که ما به آن «کَوار»‌ می‌گوییم. اکنون در آن منطقه مشکل قطع برق، آب، دام‌ها و درخت‌هایی که در آتش سوخته‌اند، وجود دارد. اینها در حوزه اختیار ما نیست و طبعاً دستگاه‌های دیگری باید پیگیری‌های مربوطه را انجام دهند.»
همه آنچه به‌عنوان مشکلات پس از آتش‌سوزی از سوی امیرخانی نامبرده می‌شود، در حوزه اختیارات و البته وظایف قانونی و ذاتی دستگاه‌های دیگری است. وظایفی که گویا عمل به آن پیش‌ازاین حادثه نیز چندان جدی قلمداد نمی‌شده است.

دردهای مزمن
«امین ترکستانی»، یکی از دهیاران رمون، این منطقه را این‌طور توصیف می‌کند: «نه مدرسه‌ای برای کودکانش دارد و نه مسجدی. در گذشته مدرسه‌ای عشایری وجود داشت، تنها کورسوی دانشی که آن‌هم خاموش شد. حالا کودکان رمون برای رسیدن به تحصیل، از پیش‌دبستانی تا دانشگاه، باید به جیرفت سفر کنند؛ سفری که جاده‌اش خاکی و صعب‌العبور است. اگر باران ببارد، هیچ‌کس نمی‌تواند از این راه عبور کند.»
او در گفت‌وگو با ایسنا گفته بود خانه بهداشت رمون، بنایی که ۱۰ سال پیش ساخته شد، سال‌ها بسته ماند تا آنکه با پیگیری‌های مداوم او، سال گذشته بازگشایی شد: «خانه بهداشت هنوز پزشک ندارد و گاه در طول سال تنها یک‌بار، یک اکیپ گذرا به منطقه می‌آید و می‌رود. خانه‌ای برای سلامت که تنها در ظاهر خانه است و در باطن خالی از درمان. منطقه فاقد هرگونه امکانات رفاهی‌ است؛ نه مرکز تفریحی، نه آب تصفیه‌شده، نه حتی پوشش کامل مخابراتی. آب رمون آبی‌ است پر از املاح، مسبب بیماری‌هایی مانند سنگ کلیه؛ هر سال چندین نفر زیر تیغ جراحی می‌روند، تنها به جرم نوشیدن آب سرزمینشان. و برق؟ تنها سه-چهار سالی‌ست که آن‌هم ناقص به اینجا رسیده. باغ‌هایی از گردو، انجیر، پرتقال، انگور، هلو، سیب و معادنی که در دل کوه‌های خاموشش نهفته‌اند. اما همه این ثروت‌ها، بی‌پناه و بی‌حفاظ، گرفتار بی‌توجهی‌اند. آفت‌هایی چون مگس مدیترانه هرساله محصولاتی مانند زردآلو و گیلاس را نابود می‌کند، اما نه آموزشی به کشاورزان داده می‌شود و نه تجهیزاتی برای مقابله. آنچه می‌ماند، تنها حسرتِ درو نکردن ثمره تلاش یک‌ساله است.»
حالا بخشی از همین تلاش یک‌ساله هم در آتش سوخته است. نه‌فقط تلاش یک‌ساله، بلکه خانه‌هایی که ثمره یک عمر تلاش هستند. مسئولان استان کرمان می‌گویند هنوز خسارت‌ها برآورد نشده است و پس از ارزیابی دقیق، عدد آن را اعلام می‌کنند. اما خسارت سال‌ها زندگی در محرومیت، احتمالاً در اعداد اعلامی جایی ندارد و قابل‌ارزیابی نیست.