سومین دوره جشنواره چراغ با سردمداری انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران با انتخاب برگزیدگان آثار از بین ۱۵۳ روزنامه‌نگار در ۱۶ اسفندماه ۱۴۰۳به کار خود پایان داد.

تجربه سه دوره جشنواره چراغ توسط هیئت‌مدیره انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران نشان داد جشنواره با وجود تعدد رسانه‌های مکتوب و روزنامه‌نگاران جوان، روند رو به نزولی در جذب مخاطبان جشنواره چراغ داشته است. فارغ از هرگونه داوری درباره کیفیت برگزاری، ارزش آثار ارسالی، نحوه داوری و نام‌گذاری جشنواره، مواردی را برای هرچه بهتر برپایی جشنواره چراغ، در سال‌های آتی ارائه می‌شود: ۱- نخستین جشنواره «چراغ» با وجود تبلیغات انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران، صرفاً در بخش آثار گزارشی، به داوری آثار روزنامه‌نگاران پرداخت که در این جشنواره قریب به ۱۷۷ روزنامه‌نگار با ارسال آثار گزارشی در ۲۶ مرداد ۱۴۰۱ به رقابت پرداختند. ۲- دومین جشنواره «چراغ» با مشارکت ۲۰۴ روزنامه‌نگار در سه بخش گزارش مکتوب، مصاحبه و آثار چندرسانه‌ای در دوم شهریورماه ۱۴۰۲ برگزار شد. ۳- سومین جشنواره «چراغ» با مشارکت ۱۵۳ روزنامه‌نگار با داوری آثار در پنج بخش مختلف و با انتخاب آثار برگزیده در زمینه گزارش غیرخبری، خبری مکتوب، مصاحبه و میزگرد، چندرسانه‌ای و چراغ حقیقت در ۱۶ اسفندماه ۱۴۰۳به کار خود پایان داد. ۴- ضمن تقدیر و ارج‌گذاری از برپاکنندگان جشنواره، لازم است نقدی نیز به کنش اجرایی و زمان‌بندی آن داشت. اگر به دوره‌های برگزاری در سال‌های ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۳ توجه کنیم، زمان برگزاری جشنواره چراغ و مراسم اختتامیه آن تابع زمان‌بندی مشخصی نبود. هرچند انتظار می‌رود که پایان‌بندی جشنواره در روز خبرنگار (۱۷مرداد) یا یک مناسبت فرهنگی مرتبط با روزنامه‌نگاری رقم خورد. ۵-متأسفانه برگزارکنندگان جشنواره با وجود وجهه روزنامه‌نگاری، کمتر درباره زمان اختتامیه آن و اجرای مراسم یادبود روزنامه‌نگاران در گذشته و حال به خبرپراکنی درباره آن پرداختند و بدتر از آن، بدون اطلاع‌رسانی به سایر روزنامه‌نگاران، مراسم یادبود زنده‌یادان سیدابراهیم نبوی و آروین را در حاشیه مراسم اهدای جوایز آثار برتر برگزار کردند.

رفتار هیئت‌مدیره انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران بیشتر در این زمینه شبیه رفتار محافل حزبی بود که با فلسفه شکل‌گیری انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران در فضای بسته سیاسی و اجتماعی جامعه امروزی منافات دارد. لذا انتظار می‌رود در جشنواره یا مناسبت‌های آتی روزنامه‌نگاری، به‌جای محدودیت در انتشار اخبار چنین مناسبت‌هایی، اصل را به کل جامعه روزنامه‌نگاری تعمیم دهند و نه یک گروه خاص. ۶- هیئت‌مدیره انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران، با کالبدشکافی آسیب‌های وارده در طول سه دوره برگزاری جشنواره چراغ را ارزیابی کرده و در دوره چهارم جشنواره «چراغ» نسبت به رفع نقاط ضعف در کاهش مخاطبان، نحوه برگزاری و بازه زمانی برگزاری در حد توان اقدام کنند. با این وصف، به‌نظر می‌رسد جشنواره چراغ صرفاً یک جشنواره خاص برای روزنامه‌نگاران اصلاح‌طلب است تا یک جشنواره فراگیر صنفی و حرفه‌ای برای روزنامه‌نگاران! ۷- در خاتمه ضمن ارج‌گذاری به تلاش دست‌اندرکاران برپایی «جشنواره چراغ»، باید گفت با تنوع‌بخشی به رشته‌های روزنامه‌نگاری و افزایش همدلی و وفاق در بین سایر روزنامه‌نگاران، بتوان در آینده جشنواره ملی صنفی روزنامه‌نگاری چراغ را بدون حمایت دولتی و با سرمایه انسانی انجمن‌های صنفی روزنامه‌نگاری شکل داد. ضمناً در جست‌وجوی شتابزده در فضای مجازی با جشنواره‌های مشابهی با نام «چراغ» از جمله قصه‌گویی، روابط کاری و غیره و ذلک برخوردم که قابل‌اعتناست. حضور مدیران دولتی در جشنواره نه‌تنها عامل جذب روزنامه‌نگاران مستقل و حرفه‌ای نیست بلکه شائبه دولتی بودن جشنواره چراغ را تشدید می‌کند. بنابراین، باید تلاش کرد چراغ‌های رابطه در جشنواره روزنامه‌نگاری را روشن نگه داشت و از هیچ نقدی در‌این‌باره توسط هم‌صنفان نهراسید.