چندی است در کشور گفتمان ناظر بر دسترس­‌پذیری، بر ادبیات گردشگری سایه افکنده است. روشن است که تحقق گفتمان ناظر بر دسترس‌­پذیری سفر و گردشگری درصورت پیروی از اصول ناظر بر حفظ ایمنی و سلامت افراد و  در نظر داشتن نیاز­ها و شرایط حقیقی گردشگران می‌­تواند جان تازه‌­ای به صنعت گردشگری ببخشد، پایداری و توسعه متوازن آن را تضمین کند و به انتفاع عادلانه در بهره‌­مندی از مواهب سفر برای آحاد جامعه منجر شود. به‌موجب مواهب تحقق دستر‌س‌­پذیری، گروه­‌ها و فعالان پرشماری در صنعت گردشگری در این راستا دست به اقدامات شایان توجهی زده‌اند و تلاش کرده­‌اند گروه­‌های متعددی را از حق سفر و گردشگری بهره­‌مند سازند که پیش‌از‌این به‌دلیل غفلت‌­های سیاستگذارانه از کسب تجربه مطلوب سفر محروم بوده‌­اند. نابینایان، ناشنوایان، افراد با معلولیت­‌های جسمی-حرکتی، مبتلایان به بیماری­‌های خاص، سالمندان و… از جمله این گروه‌­های مورد توجه در خلال تحقق گردشگری دسترس‌­پذیراند.

 مشخصاً تلاش­‌ها و اقدامات تمامی مجریان و برنامه­‌ریزان کشور جهت دسترس‌­پذیر ساختن گردشگری و سفر برای گروه‌­های هدف قابل‌تحسین ­است.  بااین‌حال، مخاطره قریب‌الوقوع تقلید طوطی‌­وار در برگزاری سفر­های جمعی (تور­های دستر‌س‌­پذیر) و سفر­های انفرادی نگرانی­‌هایی را درباره تحقق ایمنی در برگزاری تورهای گردشگری و سفر­های انفرادی برانگیخته است. به‌طورکلی، تقلید طوطی‌­وار را به‌معنای پیروی کورکورانه از روش‌ها و استانداردهای موجود بدون درک زمینه‌ها و نیازهای واقعی مخاطبان دانسته‌­اند  که به‌راحتی می‌­تواند جان گران­بهای مسافران را به مخاطره بیفکند. آنچه نگرانی­‌هایی جدی را در ارتباط با خطر تقلید طوطی‌­وار برانگیخته است، آن است که علاوه‌بر اندک بودن مطالعات داخلی ناظر بر الزامات و استانده سفر ایمن دسترس‌­پذیر، مرور مطالعات خارجی مرتبط با الزامات دسترس‌­پذیری نیز گویای آن است که شماری از اطلاعات مذکور در این مقالات و تحقیقات به‌رغم اهمیت غیرقابل‌انکار با شرایط و ویژگی‌­های ساختاری مقاصد گردشگری کشور ما و حتی جسمانی گروه­‌های هدف همخوان و سازگار نیستند. یا دست‌کم در مطالعات (منابع در دسترس خارجی) چنان به جزئیات توجه نشده است که بتوان آن را به‌مثابه سرلوحه تمام‌­عیار برگزاری ایمن سفر­های دسترس‌­پذیر به کار برد.

مشخصاً به‌موجب فقدان استانده ملّی سفر­های ایمن دسترس‌­پذیر، نمی‌­توان با اطمینان‌خاطر تحقق تام و فراگیر سفرهای ایمن در دسترس را تضمین کرد. بدین‌ترتیب، ضروری است ضمن انجام مطالعات سامانمند در این حوزه بستر طراحی و تدوین استانده‌های ملّی در این رویکرد از گردشگری فراهم شود. فقدان استانده ملّی همسو با موجی از تقاضا جهت دسترس‌­پذیری سفر، می‌­تواند به‌سادگی مجریان و برنامه‌­ریزان را به ورطه تقلید طوطی­‌وار بکشاند. عدم آگاهی عمیق از نیازهای واقعی گروه‌های هدف، فشار تبلیغات برای رعایت ظاهری استانده­‌ها و تمایل به پیروی از رقبا به‌جای توسعه ابتکارات اصیل از دیگر پیشران­‌های ابتلا به آفت تقلید طوطی­‌وار است. بدین‌ترتیب، ضروری است تدوین استانده‌­های ملی برگزاری تورهای دسترس­‌پذیر و سفر­های انفرادی، صورت پذیرد و به آسودگی خاطر سیاستگذاران و گروه­‌های هدف درباره تحقق سفر­هایی ایمن منجر شود. پرواضح است که نیل به این هدف در گرو طراحی و ارائه الگوی مشارکتی است که گروه­‌های هدف در آن نقش پررنگی را داشته باشند و در تمامی مراحل از مطالعه تا نظارت مشارکتی حقیقی را رقم بزنند.