صبح سه‌شنبه قرار بود در همایشی که با عنوان «نشست صمیمی آقای پزشکیان و اعضای ستاد مردمی» در تالار وزارت کشور برگزار می‌شد، حاضر شویم. همایشی که به نظر می‌رسد برای آن برنامه‌ریزی دقیقی صورت نگرفته بود.

برای ورود به سالن به رغم آنچه اعلام شده بود باید در صف طولانی دریافت کارت می‌ایستادیم. تا ساعت ۱۰ صبح جمعیت عرق‌ریزان در انتظار کارت  در ازدحامی غیرقابل قبول در کوچه تنگ کنار تالار وزارت کشور ایستاده بودند. بعد از گرفتن کارت، نوبت تحویل کیف و گوشی بود. همه گوشی‌ها و تلفن همراه در دو ون روی هم تلنبار شده بود و به جای رسید دریافت تکه کاغذ و کج و معوجی که یک شماره به صورت دست‌نویس روی آن نوشته بود تحویل داده می‌شد.

با فشار جمعیت دو بار درهای تالار به روی افراد حاضر در خیابان گشوده شد. خیلی زود افراد را دسته‌بندی کردند. پلکان و سالن‌های تالار وزارت کشور شبیه زباله‌دان شده بود. چند میز که روی آب بطری‌های آب معدنی و کیک‌های کوچک بسته‌بندی چیده شده بود و کف سالن‌ها همه جا دسته دسته بطری خالی و بسته کیک‌های خورده شده به چشم می‌آمد.

انتظار می‌رفت در نشست صمیمی رئیس جمهور شنونده باشد و میکروفن در سالن میان حضار برای بیان دغدغه‌ها بچرخد. اما فقط برای سخنرانی کوتاه و تقریبا تکراری آقای پزشکیان برنامه‌ریزی شده بود. رییس‌جمهوری در سخنانش بیشتر تلاش کرد درباره سخنان قبلی‌اش توضیح دهد.

او در سخنانش به ابرچالش‌های مهم کشور مانند آب و محیط زیست اشاره‌ای نکرد. پس از تمام شدن برنامه برای خروج از در هم ماجرا مانند ورود اتفاق افتاد. زیر آفتاب نفس‌گیر بیش از سه ساعت زمان برد تا حاضران بتوانند گوشی‌های تلفن همراه و کیف‌های خود را پیدا کنند.

هیچ نشانی از آب یا امکانات برای مقابله با این گرما نبود. کیف‌ها و گوشی‌های عده‌ای گم شده بود و هیچ کس جز فریاد بر سر مردم برای انضباط پاسخگو نبود. حتی در تک ماشین آمبولانس جلوی در ورودی تالار هم کولر خاموش و آب نبود. همه عرق‌ریزان به برنامه‌ای وارد و از آن خارج شده بودند.

مشقتی که بی‌شک برای میهمانانی که از سایر نقاط کشور آمده‌اند دو چندان بود. گویی برگزار کنندگان این برنامه هیچ احترامی برای مهمانانشان قائل نبودند. بی‌گمان همیشه مشت نمونه خروار نیست. آقای پزشکیان! شما خود را خاک پای مردم ایران معرفی کردید اما در این برنامه نشانی از دین و احترام به مهمانان‌تان وجود نداشت.