وقتی سانحه طبیعی مانند زلزله یا سیل رخ می‌دهد، مردم زیادی به کمک آسیب دیدگان می‌آیند و خود شهروندان آسیب دیده نیز تمام هم و غمشان بهبودی و ترمیم و بازسازی بعد از سانحه است. بهبود پایدار پس از فاجعه به معنای یادگیری از تجربه گذشته به منظور جلوگیری از بازآفرینی آسیب‌پذیری است. شکل‌گیری حافظه هم از روند بهبودی و هم از برنامه‌های توسعه مجدد اثر می‌پذیرد. از این رو خاطره فاجعه از تعادل بین به خاطر سپردن، فراموش کردن و غیبت عناصر فاجعه ناشی می‌شود و می‌تواند هم ابزاری باشد و هم مانعی برای بهبود پایدار. چگونه حافظه جمعی پس از فاجعه برای پاسخگویی به نیازهای این دوره حساس ساخته می‌شود و چگونه آن را بهبود می بخشد؟ مطالعات اگرچه راه حل‌های ملموسی برای کاهش ریسک سوانح در هنگام و یا پس از فاجعه را ممکن است ارایه ندهد اما موانع بالقوه را برای یادگیری از یک فاجعه و چگونگی غلبه بر آنها برجسته می‌کند. به رسمیت شناختن تکامل حافظه جمعی برای اقدامات موثر برای حفظ درک جمعی ریسک و فاجعه در بین نسل‌ها و گروه‌های اجتماعی بسیار مهم است. به این شکل که به آگاهی از ریسک سانحه کمک کند. درک مشکلات مقامات و سازمان‌های مدیریت بحران در هنگام سوانح مهم قبلی نیز موجب تشویق در بررسی مجدد سانحه در چارچوب چرخه ریسک می‌شود. بدین ترتیب می‌توان امید داشت که درس آموخته‌های سوانح به سرلوحه بایدها و نبایدهای یک جامعه افزوده شود. تا کنون روش منسجمی برای مفهوم‌پردازی، شناسایی و سازماندهی ارزشهای انسانی وجود ندارد که به کمک آن بتوان به درک فاجعه طبیعی به کمک سنجش متغیرهایی مانند جان انسان‌ها و درک عمومی مردم از بحران پرداخت. آنچه مردم به آن اهمیت می‌دهند از موارد انتزاعی تا ملموس متغیر است. ارزش‌های انتزاعی رایج شامل مواردی مانند خیرخواهی و انسان دوستی است. صفات ارزشمند ​​​شامل صفات طبیعی و زندگی و رفاه انسان است. افراد با تجربه سانحه کمتر به اهمیت مکان‌های طبیعی و ویژگی‌های طبیعی اشاره می‌کنند. در سالهای اخیر بطور مداوم سوانحی از جمله زلزله و سیل ، پاندمی کرونا و طوفان‌های گرد و غبار را تجربه کرده‌ایم. در حالی که بسیاری از مناطق کشور به طور مرتب تحت تاثیر زلزله و سیل قرار دارند. در مطالعات میدانی نشان داده شده که بیشتر مردم اعتقاد دارند که خداوند جهان را کنترل می‌کند و ممکن است سوانح مجازات خدا باشد. با این حال، این مانع تمایل آنها برای آمادگی برای مقابله با سوانح نمی‌شود. همچنین مشخص شده که تجربه مستقیم چنین سوانحی الزاما بر درک ریسک آن اثر نمی‌گذارد. یافته‌های تحقیقات انجام شده توصیه می‌کند تا در زمینه افزایش آگاهی از مخاطرات و ریسک سوانح از جمله آموزش، تشویق کار داوطلبانه و بهبود دسترسی عمومی به منابع اطلاعاتی حیاتی تلاش شود.