فقر و فحشا درکشور بطور محسوس وجود دارد

حجت الاسلام والمسلمین محمدرضا زائری، مدیرمسئول نشریه «خیمه» در متنی نوشته است: «پایین آمدن سن فحشا، شیوع مواد مخدر، فقر و مشکلات مالی، رواج کلیساهای خانگی، کاهش سطح بهداشت و شیوع برخی بیماری‌های جسمی، گسترش فعالیت فرقه‌ها و گروه‌های انحرافی، طلاق و فروپاشی خانواده، بی‌حجابی و استفاده از شبکه‌های ناسالم ماهواره‌ای، کاهش اعتماد به مسئولان و مسائلی از این قبیل به طور محسوس در پیرامون ما مشاهده می‌شوند.» مقاله منتشر شده وی را در بهار نیوز در ادامه می‌خوانید:
در مقابل مشکلات معمولا دو گونه واکنش نادرست وجود دارد. یکی برخورد منفی برای بزرگنمایی مشکلات است که به ناامیدی و یأس منجر می‌شود و دیگری برخورد منفی برای نادیده انگاشتن مشکلات که به غرور و دلخوشی بیجا می‌انجامد. این دو رفتار هیچکدام حل مشکل را در پی نخواهد داشت و چه مشکلات اجتماعی و سیاسی و فرهنگی کلان کشور و چه مسائل ساده و کوچک خانوادگی و شغلی اگر با یکی از این دو واکنش مواجه باشند بهبود نخواهند یافت.
پذیرش واقعیت و اعتراف به مشکل نخستین قدم برای یافتن راه حل است. همان طور که به طور طبیعی هر شخص در زندگی فردی و هر زوج در زندگی خانوادگی با چالش‌هایی طبیعی روبرو هستند، هر محیط اجتماعی نیز با مشکلات و بحران‌هایی روبرو می‌شود که اعتراف به آنها و بیان آنها نه تنها بد نیست بلکه مقدمه حل مشکل است.
مشکلات اجتماعی و فرهنگی در همه جای دنیا هست و کشور ما نیز از این واقعیت مستثنا نیست و اکنون موضوعاتی از قبیل: پایین آمدن سن فحشا، شیوع مواد مخدر، فقر و مشکلات مالی، رواج کلیساهای خانگی، کاهش سطح بهداشت و شیوع برخی بیماری‌های جسمی، گسترش فعالیت فرقه‌ها و گروههای انحرافی، طلاق و فروپاشی خانواده، بی حجابی و استفاده از شبکه‌های ناسالم ماهواره ای، کاهش اعتماد به مسئولان و مسائلی از این قبیل به طور محسوس در پیرامون ما مشاهده می‌شوند.

از سویی تحولات اجتماعی و بین المللی و از سوی دیگر رویارویی گسترده استکبار جهانی با جبهه انقلاب و بیداری اسلامی بر دامنه این مشکلات و سطح آنها افزوده است و در مقابل این واقعیت‌ها دو گونه واکنش نادرست دیده می‌شود. یکی اغراق و بزرگنمایی این مشکلات و سیاه نمایی که باعث خواهد گردید دچار یأس و سرخوردگی شویم و جنبه‌های مثبت را نبینیم و دیگر تلاش برای نادیده گرفتن این واقعیت‌ها و حذف صورت مسئله که به غرور کاذب و سفید نمایی منجر می‌گردد و باعث می‌شود با این دلخوشی بی اساس از چاره جویی بازمانیم. این هر دو نادرست و خطاست. هم سیاه نمایی باعث می‌شود درخشش توانمندی‌ها و قابلیت‌ها و پیشرفت‌های کم نظیرمان را نبینیم و هم سفیدنمایی موجب می‌گردد تا آسیب‌ها و آفت‌ها را نادیده بینگاریم و دچار توقف و رکود گردیم.
برخی به غلط گمان می‌کنند پذیرش واقعیت‌ها به معنای اعتراف به عدم کارآمدی و ناکامی است، در حالی که در میان سیاه نمایی ظالمانه و سفیدنمایی جاهلانه راه منطقی و عقلانی و معتدل واقع نمایی وجود دارد و با این رویکرد اتفاقا موفقیت‌ها و پیشرفت‌ها بهتر دیده می‌شود زیرا با ملاحظه همه تهدیدها و سختی‌ها و دشواری‌ها مورد نظر قرار می‌گیرد.
ما انسان هستیم با همه نقص‌ها و ضعف‌های طبیعی و قابل فهم، پس در محاسبه مشکلات شخصی و خانوادگی واقعیت‌ها را می‌پذیریم، خدا و شریک زندگی مان را به خاطر موفقیت‌ها سپاس می‌گوییم و به خاطر خطاها و کوتاهی هایمان پوزش می‌خواهیم. به همین ترتیب در بررسی مسائل و محاسبه مشکلات اجتماعی نیز، از خدا و مردم به خاطر کامیابی‌ها و موفقیت‌ها تشکر می‌کنیم و به خاطر مشکلات و تلخی‌ها عذرخواهی. اینگونه عزم همگانی در همراهی و همدلی برای حل مشکلات جزم می‌شود و همه در مقابل این صداقت عقلانی و این برخورد منطقی احساس واقع بینانه ای خواهند داشت.