گونه‌های مختلفی از جانوران شهری در شهرهای کشور وجود دارند. علاوه بر گونه‌هایی که روزها مشاهده می‌کنید، بسیاری دیگر نیز حضور دارند اما فقط در شب فعالند و گاهی به چشم شهروندان نمی‌آیند. میلیون‌ها نفر برای کمک به حیوانات آزاد در محیط‌های شهری به آن‌ها غذا می‌دهند. حفظ تماس صمیمی با حیات وحش از این راه به انسان کمک می‌کند تا رابطه متقابل خود با محیط طبیعی را حفظ کند. بسیاری از مردم از غذا دادن به حیوانات لذت می‌برند اما متاسفانه به ندرت آسیب‌هایی که ممکن است از این راه به آن‌ها وارد شود، را در نظر می‌گیرند.

شاید هیچ انسانی حاضر به آزار حیوانات، کشتن آن‌ها و تماشای گرسنگی یا تشنگی حیوانات نباشد اما در عین حال نداند که این رفتار خیرخواهانه تغذیه با غذای نامناسب به حیوانات، آن‌ها را در معرض خطر قرار می‌دهد. برای بررسی موضوع در مرحله اول باید بدانیم که غذا دادن انسان‌ها به حیوانات به چه دلایلی انجام می شود؟
1.تغذیه دستی راهی آسان برای نزدیک شدن مردم به حیات‌وحش است. 2.تعامل با طبیعت فواید زیادی برای سلامتی برای افراد دارد از جمله: کاهش فشار خون، ضربان قلب و کلسترول. 3. کاهش اضطراب و استرس، و حفاظت در برابر استرس ناشی از بیماری‌ها 4.مردم می‌خواهند آسیب‌هایی که به محیط‌زیست وارد می‌کنند را جبران کنند. 5.تعامل با حیوانات می‌تواند کیفیت زندگی افراد را بهبود بخشد و همنشینی و تعامل با طبیعت را فراهم می‌کند.
در مرحله دوم باید بررسی‌کنیم که در صورت غذا دادن به حیوانات شهری چه اتفاقی ممکن است برای آن‌ها رقم بخورد؟
1.تغذیه حیوانات مزایای کوتاه مدت را برای آن‌ها به همراه دارد مانند دریافت آسان غذا. بنابراین نیازی نیست که حیوان یا پرنده به دنبال تهیه غذای خود برود.
2.غذایی که به حیوانات شهری داده می‌شود ممکن است باعث عدم تعادل در تغذیه آن‌ها شود.
3.حیوانات جوان به غذای فراهم شده از سوی انسان وابسته می‌شوند.
4.برخی از حیوانات شهری در حال چاق شدند، برخی گزارشات هم حاکی از افزایش وزن نامتعادل حیوانات شهری است.
5.در صورت غذا دادن انسان، حیوانات شهری ترس خود از انسان و حیوانات خانگی را از دست می‌دهند و ممکن است در برابر سوء استفاده و شکار آسیب‌پذیر شوند.
6.برخی از گونه‌های جانوران می‌توانند انسان را تهدید کنند.
7.تغذیه حیوانات شهری می‌تواند منجر به افزایش غیرطبیعی تراکم جمعیت شود که خود ممکن است باعث مشکلاتی مانند افزایش رفتارهای پرخاشگرانه یا حمله در آن‌ها شود.
8.تعاملات این چنینی می‌تواند بیماری‌ها را بین انسان، حیوانات خانگی و حیوانات آزاد در محیط منتقل کند که این خود ممکن است عواقب نامطلوبی برای همه گونه‌ها داشته باشد.
9.گونه‌های جانوران که به تغذیه تکمیلی وابسته می‌شوند، می‌توانند به اموال عمومی مانند سقف و سایبان، سطل‌های زباله، باغ‌ها، گلدان‌های شهری و … آسیب برسانند.
در مرحله سوم باید دید که چه گزینه‌هایی در راستای تعامل انسان با حیوانات جایگزین این غذا دادن، وجود دارد؟ تغذیه حیوانات شهری توصیه نمی‌شود اما تغییرات ساده‌ای وجود دارد که می‌توان برای محافظت از حیوانات شهری انجام داد:
1.تغییرات کوچک در رژیم غذایی حیوانات و پرندگان می‌تواند به معنای تغییرات بزرگ در سلامتی آن‌ها باشد، بنابراین اگر فردی همچنان بر تغذیه حیوانات اصرار دارد، در مورد مواد‌غذایی مناسب باید برای هر گونه بیشتر تحقیق کرد.
2.گیاهان بومی زیادی وجود دارند که با کاشت آن‌ها در محیط اطراف می‌توان منبع غذایی و سرپناه حیوانات را فراهم کرد.
3. تامین آب برای حیوانات شهری به ویژه در تابستان کمک کننده است.
4. باید مطمئن شد که حیوانات آزاد از آسیب حیوانات خانگی افراد در امانند و اجازه دسترسی به یکدیگر یا مواد‌غذایی حیوانات خانگی را ندارند.
5.جهت حفاظت صحیح از حیوانات شهری باید به رابطه سیستمی بین عناصر طبیعت در تامین غذا، آشیان و فضای مورد‌نیاز برای بقای جانداران توجه کرد.
در یک محیط شهری، غذا ممکن است از منابع مختلفی شامل هر دو منبع طبیعی و غیرطبیعی فراهم شود. درختان تولید کننده دانه‌های خوراکی منبع قابل توجهی از غذای سنجاب‌ها و گونه‌های مختلف پرندگان را فراهم می‌کنند. خفاش‌ها مصرف کننده پشه‌ها هستند و هر شب تا حدود 3 هزار پشه را می‌خورند. ملخ‌ها، جیرجیرک‌ها و شبپره‌ها از منابع غذایی مورد علاقه پرندگان و پستانداران کوچکند. کلاغ‌ها همه چیزخوارند. و تقریباً هر چیزی را می‌خورند و به راحتی با شرایط محلی سازگار می‌شوند. شکارچیان، مانند شاهین‌ها (مثل قرقی، دلیجه و سایر گونه‌ها) شکارچیان بسیار موفقی در محیط‌های شهری‌اند. و به کنترل سطح جمعیت گونه‌های طعمه خود کمک می‌کنند. مارها شکارچی هستند و انواع مختلف جوندگان و پرندگان کوچک را می‌خورند. در این میان سگ و گربه‌ها به دلیل عدم راهیابی شکارگرهای بزرگ به محیط‌های شهری مدام در حال افزایش جمعیت‌اند. در این گونه موارد بزرگ‌ترین کمک به این گونه‌ها جمع‌آوری فیزیکی آن‌ها از محیط‌های شهری، عقیم‌سازی و واکسیناسیون و انتقال آن‌ها به کمپ‌های نگهداری از حیوانات ولگرد در خارج از شهرهاست. رهاسازی این حیوانات در محیط‌های شهری حتی پس از واکسیناسیون و انگل‌زدایی نیز توصیه نمی‌شود. کافی است به این نکته توجه کرد که نیمکت‌ها و مبلمان شهری که در تماس با بدن افراد، کودکان یا حیوانات خانگی است آلوده به انگل‌ها و قارچ‌های بیماری‌زای منتقل شده از این حیوانات باشد. باید بپذیریم که از دیدگاه اکوسیستمی، شهر محل تجمع حیواناتی که برای تامین غذای خود به انسان‌ها وابسته‌اند، نیست و جمعیت تمام گونه‌ها باید به طور طبیعی و در طی سازگاری با محیط رشد کند.