از پانزده فروردین تمام کارمندان دانشگاه‌های سراسر کشور در اعتراض به افزایش حقوق ۷۵درصدی اعضای هیئت‌علمی به شکل مسالمت‌آمیز اعتراض کرده و دست از کار کشیده‌اند. اعتراض آنها به این بود که چرا این افزایش حقوق فقط برای اعضای هیئت‌علمی اعمال شده است و آنها حق خود را دریافت نکرده‌اند. اما اعضای هیئت‌علمی هم در این باره حرف‌های خود را دارند.

«مهدی قبادی‌نیا»، عضو هیئت‌علمی دانشگاه شهرکرد، درباره ارقامی که در برخی رسانه‌ها درباره درصد افزایش حقوق مطرح می‌شود به «پیام ما» توضیح می‌دهد: «این عدد ۷۰ یا ۸۰ درصدی که بعضاً اعلام می‌شود دقیق نیست. میانگین افزایش‌ها در عمل بین ۵۰ تا ۶۰ درصد بوده است. همچنین حقوق ۲۰۰ میلیون‌تومانی اغراق است و حتی دستمزد استاد پایه ۶۰، یعنی کسی که درجه استادی دارد و توانمند و باسابقه است هم به این عدد نمی‌رسد.»

این عضو هیئت‌علمی همچنین از سرکوب دستمزدی اعضای هیئت‌علمی در سال‌های گذشته و می‌گوید: «در سال‌های اخیر، زمانی که حقوق سایر کارمندان دولت حدود ۳۰ درصد افزایش پیدا می‌کرد، افزایش حقوق اعضای هیئت‌علمی تنها بین ۴ تا ۷ درصد بود؛ یعنی تقریباً یک‌چهارم دیگران.»

او توضیح می‌دهد که این اندک بودن حقوق باعث شده بود حتی خود اعضای هیئت‌علمی این کار را به دیگران توصیه نکنند. «تا همین سال گذشته و قبل از افزایش اخیر، استادیار پایه یک با مدرک دکتری و حدود سی‌سال سن حدود ۲۰ تا ۲۵ میلیون تومان دریافت می‌کرد و حتی با این افزایش حقوق هم پایه حقوق نهایتاً به ۴۰ تا ۵۰ تومان می‌رسد. این در حالی است که یک کارمند با مدرک لیسانس معمولاً شش تا هفت سال زودتر از یک دانشجوی دکتری وارد بازار کار می‌شود و این شش هفت سال اختلاف در این شرایط تورمی، تفاوت فاحشی در پس‌انداز و ثبات اقتصادی افراد ایجاد می‌کند.»

این عضو هیئت‌علمی باور دارد که این موضوع باعث دلسردی اعضای هیئت‌علمی شده بود و همین موجب شد تا ما شاهد موج مهاجرت این متخصصان به خارج از کشور باشیم.

تصویب افزایش حقوق ناگهانی نبود

قبادی‌نیا درباره افزایش حقوق در اسفندماه و در بحبوحه جنگ می‌گوید: «مسئله افزایش حقوق اعضای هیئت‌علمی نزدیک به دو سال است که پیگیری می‌شود و به‌هیچ‌وجه یک تصمیم ناگهانی نبوده است. این موضوع مسیر قانونی خود را طی کرده، به مصوبه شورای حقوق و دستمزد رفته و در این مدت مصوبه مجلس را هم گرفته است. بعد از تمام این مراحل و طی‌شدن فرایندهای قانونی، حالا هم‌زمان با ایام جنگ برقرار شده است.»

او از پیگیری‌های وزیر علوم برای افزایش حقوق کارمندان در مهرماه سال گذشته می‌گوید: «اما این فرایند به مشکلاتی خورد و متأسفانه به نتیجه نرسید. تا جایی که ما اطلاع داریم، وزیر همچنان پیگیر این مطالبه است و موضوع را رها نکرده. ما هم افزایش دستمزد را حق کارمندان می‌دانیم و معتقدیم همه اقشار جامعه باید از رفاه و زندگی آسوده برخوردار باشند.» او همچنین از پیگیری وزیر برای تبدیل پنج میلیون‌تومانی که در حال حاضر تحت عنوان رفاهی پرداخت می‌شود به بخشی از حقوق کارمندان می‌گوید که سنوات و بازنشستگی در آینده به آن تعلق گیرد.

این عضو هیئت‌علمی معتقد است که اگر در بین کارمندان افراد توانمندی برای پیوستن به اعضای هیئت‌علمی است حتماً باید اقدام کنند. «هرچند وقت یک‌بار فراخوان‌هایی بری جذب هیئت‌علمی داده می‌شود. به همین دلیل راه برای همه باز است و اگر در بین کارمندان هم افراد توانایی باشد به‌راحتی می‌تواند در این فراخوان‌ها شرکت کنند و با ارائه فعالیت‌ها و توانمندی‌های علمی خود و پس از طی مراحل قانونی جذب هیئت‌علمی شوند.»

نبود کارمندان در هیئت‌امنا مربوط به قوانین بالادستی است

قبادی‌نیا درباره نبود عضوی از کارمندان در هیئت‌امنا این‌گونه توضیح می‌دهد: «این موضوع به قوانین بالادستی مربوط می‌شود. باید به این نکته توجه کرد که کارمندان دانشگاه در گذشته جزو قانون مدیریت خدمات کشوری بودند و بعدها با درخواست خودشان و پیگیری وزیر وقت، در ساختار هیئت‌امنایی قرار گرفتند. یعنی این ساختار قبلاً شکل‌گرفته بود و این گروه بعداً به آن اضافه شدند. برای حل این مشکل هم باید قوانین بالادستی تغییر کند.»

وظایف هیئت‌علمی از چشم مردم پنهان است

این عضو هیئت‌علمی از وظایف هیئت‌علمی می‌گوید: «سه وظیفه اصلی یک عضو هیئت‌علمی آموزش، پژوهش و ارتباط با صنعت است. نکته‌ای که معمولاً از چشم عموم پنهان می‌ماند این است که وقتی یک عضو هیئت‌علمی به منزل برمی‌گردد، همچنان دغدغه این وظایف را با خود به همراه دارد و وظایف آموزشی و پژوهشی پایانی ندارند. این در حالی است که یک کارمند پس از پایان ساعت کاری، وظیفه دیگری بر عهده ندارد.» البته او تأکید می‌کند که ممکن است بعضی از اعضای هیئت‌علمی نتوانند این وظایف را به‌درستی انجام دهند و اگر افرادی به کارهای دوم و سوم مشغول‌اند از سر ناچاری بوده و مجبورند از کار اصلی خود بزنند.

او معتقد است در بخش ارتباط با صنعت هم که پروژه‌هایی برای اساتید تعریف می‌شود، هم دریافتی اعضای هیئت‌علمی پایین است و هم دردسر آن زیاد است و بسیاری از افراد صرفاً برای رزومه‌شان این کار را قبول می‌کنند.

او از هزینه بالای و دشواری فرایند چاپ مقالات بین‌المللی برای انجام وظایف پژوهشی می‌گوید: «بسیاری از همکاران من برای پیشبرد تحقیقات خود، از جیب خودشان هزینه می‌کنند. چاپ یک مقاله در مجلات برتر دنیا حدود ۲ تا ۵ هزار دلار هزینه دارد. در این شرایط تحریم، تأمین این هزینه‌ها و فرایند چاپ مقاله طاقت‌فرسا شده است. همچنین شرکت در کنفرانس‌های بین‌المللی هم هزینه دارد که بسیاری از پس پرداخت آن برنمی‌آیند به همین دلیل ارتباطات ما با جهان بسیار کم شده است.» او علاوه بر این‌ها وضعیت اینترنت را هم یکی دیگر از مشکلاتی می‌داند که جامعه علمی کشور با آن روبه‌روست و هشدار می‌دهد نادیده‌گرفتن این مسائل به توسعه کشور ضربه می‌زند.

قبادی‌نیا اعضای هیئت‌علمی را سربازان میدان علم و توسعه می‌داند که برای پیشرفت هرچه بیشتر کشور تلاش می‌کنند و نباید به‌جای انتقاد به تخریب آنها پرداخت، زیرا چنین کاری در نهایت توسعه کشور را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.