در باورهای پیش از اسلام ایران و براساس آنچه در اوستا آمده است، یک کشمکش همیشگی بین اهورامزدا و اهریمن وجود دارد. این دو با دو نیرو به مصاف هم می‌روند. «انگره مینو» نیروی تباه‌کننده است که اهریمن از آن بهره می‌برد و «سپنته مینو» اهورامزدا را به میدان می‌آورد. به‌عبارتی، نیروی تباهی و نیروی آفرینندگی همواره در جدال با یکدیگرند. درنهایت هم می‌دانیم اهورامزدا بر اهریمن پیروز می‌شود. امروز هم اگر صحنه را با دقت نگاه کنیم، خواهیم دید همین کشمکش در جریان است. نیروهای اهریمنی، همه می‌خواهند ایران و ایرانی را در معرض تباهی قرار دهند. در مقابل با چه نیرویی باید به جنگ این نیروهای اهریمنی رفت؟ مسلم است که با نیروی زندگی و آفرینندگی؛ با «سپنته مینو» که نیروی آفریننده و زندگی‌بخش است. نوروز مظهر این نیرو و مظهر زندگی و آفرینندگی است. درنتیجه براساس این آموزه‌ها، باید از نوروز چنین مددی گرفت.
اما نوروز محدود به پیش از اسلام نماند. در باورهای پس از اسلام هم باور نو شدن و تغییر را می‌توان دید. در لحظاتی از نوروز دعای تحویل سال خوانده می‌شود. این دعا بسیار معنای عمیقی دارد. اگر به‌معنای آنچه در دعای تحویل سال گفته می‌شود، توجه کنیم می‌بینیم از این «وقت» برای درخواستی عمیق بهره برده شده است. «وقت»ی که از جنس آن لحظه‌ای است که حافظ می‌گوید: «دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند» لحظه تحویل سال هم یک «وقت» است که در آن حال‌ها دگرگون می‌شود، بهار آغاز می‌شود. حال زمین تغییر می‌کند و ما در این «وقت» از کسی که همه عالم را تدبیر می‌کند و توان دگرگون کردن همه‌چیز را دارد، می‌خواهیم حال ما را به بهترین حال دگرگون و به بهترین حال‌ها تبدیل کند.
اگر با این معانی به سراغ نوروز برویم، می‌توان گفت نوروز مهمترین دارایی ما است که می‌توانیم در مقابله با نیروهای اهریمنی از آن بهره‌مند شویم. امسال باید این‌طور به نوروز نگاه کرد/ نوروز امسال از جهات مختلفی با نوروز سال‌های گذشته متفاوت است. نوروز امسال مثل هر سال نیست که جشن بگیریم و عیدی ‌دهیم و آیین‌های همیشه را برگزار ‌کنیم. نوروز امسال یک جلوه و وجه دیگری از نوروز دارد. وجهی که قرار است به ما کمک کند با نیروی زندگی به جنگ با مرگ و تباهی برویم. از این جهت با کسانی که معتقدند همچنان باید نوروز را گرامی داشت، هم‌نظرم؛ چراکه نوروز مهمترین و قوی‌ترین سلاحی است که در حال حاضر در مواجهه با اهریمن در اختیار داریم.
فراموش نکنیم نوروز عمری طولانی دارد. عمر نوروز در ایران به‌اندازه عمر فرهنگ ماست. فرهنگ و سرزمین ما فرازونشیب زیادی را پشت سر گذاشته است. روزهای تلخ و شیرین بسیاری را سپری کرده است. درعین‌حال، سرزمین ما از جهات مختلف، دارای تنوع بسیاری است. در این میان نوروز با تمام این فراز و نشیب‌ها تداوم پیدا کرده است. نوروز همواره با حقیقتی که در درون خود داشته، به کمک فرهنگ و جامعه ایرانی آمده است. امسال هم با یک چهره و وجه جدید از نوروز مواجه‌ایم. تاریخ ما نشان داده نوروز در هیچ سالی شبیه سال قبل نبوده است. در هیچ روزگاری شبیه روزگار قبل نبوده است. اما در عین تمام این تنوع و تفاوت‌ها، نوروز همچنان پابرجاست و نقش خود را ایفا می‌کند.