چرا معلولان فرصت حضور واقعی ندارند؟





چرا معلولان فرصت حضور واقعی ندارند؟

۱ دی ۱۴۰۴، ۱۷:۴۵

مسئله‌ نبود بازگشت و ادغام واقعی افراد دارای معلولیت در جامعه، بیش از آنکه ناشی از «نبود شناخت از مسئله» باشد، ریشه در ساختارهای معیوب اجتماعی و مدیریتی دارد. جامعه‌ ما اساساً به قشر فعال، جوان و متخصص میدان نمی‌دهد و اغلب ساختارهای تصمیم‌گیری و اجرایی در اختیار گروه‌های محدود و سالخورده‌ای است که سال‌هاست در رأس باقی مانده‌اند و امکان بروز و ظهور نیروهای متخصص جدید را فراهم نمی‌کنند.

در چنین ساختاری، حتی افراد سالم و متخصص نیز برای ورود مؤثر به عرصه‌های اجتماعی و حرفه‌ای با موانع جدی مواجه‌اند؛ حال اگر فردی دچار معلولیت باشد، این طردشدگی به‌مراتب شدیدتر می‌شود. متأسفانه در عمل، جامعه ما هنوز افراد دارای معلولیت را به‌عنوان شهروندانی برابر و توانمند به رسمیت نمی‌شناسد، حتی زمانی که آن فرد از تخصص، تجربه و توان حرفه‌ای برخوردار است.

از سوی دیگر، اگرچه صورت مسئله‌ مناسب‌سازی شهری سال‌هاست روشن و بارها در همایش‌ها و برنامه‌های رسمی تکرار شده، اما این گفتمان‌ها اغلب در سطح نمادین باقی مانده‌اند. آنچه غایب است، اراده‌ اجرایی، پاسخگویی نهادی و تعهد واقعی مدیران شهری است. در سطح شهر، هنوز شواهد ملموسی از توجه جدی شهرداری‌ها و نهادهای مسئول به ابتدایی‌ترین امکانات رفاهی و دسترسی شهری برای معلولان دیده نمی‌شود؛ از پیاده‌روها و حمل‌ونقل عمومی گرفته تا فضاهای فرهنگی و اداری.

درنتیجه، می‌توان گفت مشکل اصلی نه فقدان آگاهی، بلکه نبود اراده‌ ساختاری و تداوم نگاه تبعیض‌آمیز به «تفاوت» است؛ نگاهی که هم جوانان و متخصصان را به حاشیه می‌راند و هم افراد دارای معلولیت را از حق طبیعی حضور فعال در جامعه محروم می‌کند.

به اشتراک بگذارید:





نظر کاربران

نظری برای این پست ثبت نشده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیشترین نظر کاربران

زمـانی بـرای نـزیستـن

زمـانی بـرای نـزیستـن