دونالد ترامپ در روز سه‌شنبه، ۲۳ سپتامبر، در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل متحد تغییراقلیم را بزرگترین کلاهبرداری تاریخ خواند و مدعی شد مفهوم ردپای کربن یک فریب است. او همچنین بیان کرد که تأکید بر تغییراقلیم همواره ماحصل نیات شیطانی است و گرمایش جهانی ایده‌ای غیرواقعی است و پیامدهای منفی که پژوهشگران این حوزه ترسیم می‌کنند، اغراق‌آمیز است.

ترامپ پیش‌بینی‌های سازمان ملل و سایر نهادهای مرتبط را رخ‌ندادنی و نادرست قلمداد کرده و در سخنرانی خود، کشورهای صنعتی اروپایی را بابت تلاش وسیع به‌منظور کاهش ردپای کربن مورد نقد قرار داده است.

او معتقد است این پیش‌بینی‌ و تلاش‌های انجام‌شده توسط «احمق‌ها» مانع پیشرفت کشورهایشان می‌شود و نتیجه آن چیزی جز نابودی میراث آنها و کلاهبرداری‌هایی تحت لوای انرژی‌های سبز نخواهد بود. به‌علاوه، او مجدداً ردپای کربن را دروغی به‌سمت نابودی کامل دانست و گفت معتقد است اروپا با کاهش ۳۷ درصدی مصرف سوخت‌های فسیلی و سیاست‌های نوین انرژی که دشمن اشتغال هستند و برنامه‌های مهاجرتی، به‌سمت زوال کامل خواهد رفت.

البته اظهارات اخیر ترامپ در این حوزه شگفت‌آور نیست. او قبلاً هم بارها تغییراقلیم را کم‌اهمیت تلقی و تأکید کرده است به گرمایش و سرمایش زمین (و نامی که دانشمندان برای پرهیز از اشتباه آشکار برای آن برگزیده‌اند یعنی تغییراقلیم) باور ندارد.

موضع ترامپ در قبال انرژی‌های پاک نیز همواره تلفیقی از ایدئولوژی منافع اقتصادی و پایگاه سیاسی بوده است. او اتکا بر سوخت‌های فسیلی را بستر اشتغال‌زایی و عامل خودکفایی انرژی می‌داند و معتقد است مقررات محیط‌زیستی حداقل برای ایالات متحده آمریکا مانع رشد اقتصاد است و توافقنامه‌هایی مانند توافق پاریس برای ایالات متحده آمریکا ناعادلانه است و عاملی برای ترقی چین و هند، و به‌عبارتی، توطئه‌ چینی‌ها است.

عمده مشاوران ترامپ در مورد تغییراقلیم مخالف اجماع علمی درباره مخاطرات ناشی از احتراق سوخت‌های فسیلی هستند و بعضاً در گزارش‌هایی مدعی شده‌اند حتی اگر زمین در حال گرم‌شدن باشد، خطرات از آنچه پژوهشگران عنوان می‌کنند، کمتر است.

به‌طورکل، انکار تغییراقلیم یا مشکوک بودن به آن در میان محافظه‌کاران آمریکایی رایج است و همواره ترامپ و اطرافیانش کاهش مقررات محیط‌زیستی، توقف نظارت بر منابع عمده تولید گازهای گلخانه‌ای، تسریع در تأسیس پروژه‌های سوخت‌های فسیلی و کاهش بودجه برای پروژه‌های محیط‌زیستی را مدنظر داشته‌اند. علاوه‌براین، بحث انرژی‌های سبز در ایالات متحده آمریکا به مسئله‌ای جناحی تبدیل شده است. ترامپ و سایر محافظه‌کاران معتقدند یافتن راهکاری دیگر برای تأمین انرژی با توجه به نیازها به سرمایه‌های اولیه تأسیس نیروگاه‌های آنها برای ایالات متحده آمریکا به‌صرفه نیست. آنها همچنین عملکرد دولت‌های پیشین به‌ویژه دولت اوباما را در قبال گرمایش جهانی متناقض با رفتارهایشان و نمود بارز کلاهبرداری و دشمنی با اشتغال می‌دانند. ترامپ پس از پیروزی در انتخابات وعده داد تولید نفت آمریکا را افزایش خواهد داد که کاملاً بیانگر نگاه او به محیط‌زیست از دریچه اقتصاد است.

دولت ترامپ در دوره دوم خود با صدور فرمان اجرایی ۱۴۱۶۲ در ژانویه ۲۰۲۵ ایالات متحده آمریکا را برای دومین‌ بار از توافقنامه پاریس خارج کرد.

اظهارات ترامپ در حوزه محیط‌زیست و گرمایش جهانی و تغییراقلیم بارها و بارها از سوی دانشمندان ایالات متحده آمریکا و صاحب‌نظران و پژوهشگران بین‌المللی این حوزه محکوم شده و همواره واکنش‌های منفی به‌دنبال داشته است.

اما مسئله این است که بعضاً اظهارات ترامپ از یک موضع‌گیری محیط‌زیستی فراتر رفته و اهداف دیگری را دنبال می‌کند. او عامدانه در پی بی‌اعتبار کردن مکانیسم‌های بین‌المللی مانند مالیات کربن مرزهای اتحادیه اروپا است که می‌تواند بر صادرات آمریکا تأثیر بگذارد. همچنین، او با اشاره به چین و «قدرت فرصت‌طلب» خواندن این کشور در سخنرانی اخیر خود در پی تجسم چین به‌عنوان دشمن آمریکا و جهان و حفظ هژمونی آمریکا است. او چین را صادرکننده توربین‌های بادی‌ که خود از آنها استفاده نمی‌کند، معرفی کرد.

این درحالی‌است که چین در زمینه انرژی‌های پاک در جهان پیشتاز است و درعین‌حال که بزرگترین تولیدکننده گازهای گلخانه‌ای در جهان یا به‌عبارتی کارخانه جهان محسوب می‌شود، اما مصرف سوخت‌های فسیلی در آن از سال ۲۰۲۱ ثابت مانده است. به‌عبارتی، چین در حوزه انرژی‌های تجدیدپذیر رهبر جهان است و علاوه‌بر آنکه تولیدکننده و صادرکننده توربین‌های بادی در جهان است، مصرف‌کننده آن نیز است و انرژی بادی در رتبه سوم تأمین انرژی چین است.

ترامپ در بخشی از سخنرانی ۲۳ سپتامبر به بریتانیا توصیه کرد به‌سمت بهره‌گیری از نفت دریای شمال برود. این توصیه در تضاد آشکار با تعهدات این کشور با توافق پاریس و… است و هدفی جز کمرنگ‌کردن مقررات بین‌المللی محیط‌زیستی و تضعیف اتحادیه اروپا و افزایش وابستگی متحدان آمریکا به سوخت‌های فسیلی که می‌تواند بازار را برای گاز طبیعی مایع آمریکا بگشاید، ندارد.

به هر روی، اظهارات ترامپ در تناقض با گزارش‌های مراجع علمی معتبر است و برای ایالات متحده آمریکا نیز در درازمدت پیامدهای منفی به‌دنبال خواهد داشت. شاید اگر در حال حاضر معیار، حفظ مشاغل سنتی و رویکرد غیرمنعطف باشد، عملکرد ترامپ از سمت هوادارانش صحیح تلقی شود؛ مانند بهره اقتصادی که نصیب ایالت‌های تگزاس و پنسیلوانیا در زمینه سوخت‌های فسیلی شده است. اما این مسئله در بلندمدت پایدار نیست. ترامپ و همفکرانش چه بخواهند و چه نخواهند، بازارهای جهانی از سوخت‌های فسیلی فاصله می‌گیرند؛ زیرا درباره تغییراقلیم اتفاق نظر علمی قاطعی وجود دارد و تأکید ترامپ بر صنایع در حال افول به‌معنای ازدست‌رفتن فرصت‌های عظیم اقتصادی در آینده برای ایالات متحده آمریکا و ازدست‌دادن شانس رهبری فناوری آینده در حوزه انرژی است. هرچند نمی‌توان منکر این نکته شد که این تحرکات خواه ناخواه در بازارهای انرژی جهان بی‌ثباتی ایجاد می‌کند و فرایند گذار به‌سمت انرژی‌های پاک را کند می‌سازد.