۱۲ روز عجیب گذشت. روزهایی که هیچ‌کداممان انتظارش را نداشتیم. جنگ مانند بختکی شوم آمد و رفت. چه برایمان به‌جای مانده است؟ پیروزی؟ شکست؟ ترس؟ خاطرات ملتهب و ویرانه‌هایی که شاید در گوشه‌وکنار شهرهای مورد حمله باقی مانده است؟ نه! جنگ برای هر کداممان با شمایلی دیگرگونه از دیگری تصویر شد. درست شبیه زندگی که در هیچ لحظه و برای هیچ دو کس، شبیه هم نیست. حالا تصویر ما را قرار است چه کسی ثبت کند؟ روزنامه‌ها؟ تلویزیون؟ تاریخ؟ نگاه کنیم که ما هیچ‌وقت هیچ‌کجای تاریخ آن‌طورکه خودمان خودمان را دیدیم، ثبت نشده‌ایم. تاریخ پر از درج حوادث است؛ جنگ‌های بزرگ و کوچک، کاخ‌ها و قصرهای سلطنتی، آثار هنری فاخر و برجسته که کمتر از آن مردم عادی بودند. ما فقط خودمان حافظان خاطرات خودمان هستیم. حتی روزنامه‌ها و رسانه‌ها هم میان همهمه پرازدهام خبرها نمی‌توانند همه آنچه را که ما دیدیم و در ذهن ما حک شده است، با همه تلاش‌های خبرنگاران میدانی، ثبت و ضبط کند. زندگی ما و همه آنچه بر ما رفته است، خیلی زود به رخدادهایی کلی بدل می‌شود که جزئیاتی از ما در آن وجود ندارد.
زندگی همه ما ارزش ثبت و ضبط و بایگانی دارد. همه آنچه از بیم‌ها و امیدها، دل پریشانی و خیال‌آسودگی، اندوه و شادی و هر آنچه در قاموس احساس آدمی است که طی سال‌های عمرمان تجربه کرده‌ایم، ارزشمندتر از آن چیزی است که حتی تاریخ از ما و عصر ما خواهد نوشت. دست‌به‌کار شویم. روزهایمان را بنویسیم و ترسیم کنیم. روزهایی که هرگز دوباره نخواهد آمد؛ چراکه اساس عمر بر گذری بی‌بازگشت است. تجربه زیسته هر کدام از ما، بن‌مایه جامعه فرداست، نه‌فقط آنچه در تحلیل‌های کلان حوادث می‌آید. بازخوانی خاطرات بعد از سال‌ها گاهی نشانمان می‌دهد که در روزگار رفته چه رؤیاهایی که در سر نداشتیم و حالا به دست فراموشی سپرده شده است. می‌توانیم همه‌چیز را از میان انبوه سطور نوشته با دست‌خط خودمان مرور کنیم و به‌خاطر بیاوریم. برای من نوشتن خاطرات زنده نگهداشتن رؤیاها و امیدهایم است. امیدهایمان را چه کسی جز خودمان زنده نگه می‌دارد؟ دست‌به‌کار شویم. ما که قرار نیست شاهنامه بنویسیم. اما حماسه زندگی هر کدام از ما مردم عادی هزارهزار بار ارزش ثبت دارد. حماسه خودتان را ثبت کنید. هیچ‌کس جز خود ما پاسدار خاطراتمان نیست.