استادیم؛ حقوقمان در دست بررسی است
۱۷ مرداد ۱۴۰۵، ۲۲:۰۹
اکنون اواسط مردادماه ۱۴۰۵ خورشیدی است. هر روز داریم در گروه ایتایی اعضای علمی فلان دانشگاه یا انجمن صنفی دانشگاهیان، با همکارانمان سر این موضوع که چند درصد از حقوق تیرماهمان هنوز پرداخت نشده، رایزنی میکنیم. شوخی که نیست؛ ما عضو هیئت علمی دانشگاه هستیم. روزهایی را به یاد دارم که برای تحریک حس همدلی فروشندگان و برخورداری از اندک تخفیفی در بازار، خودم را معلم معرفی میکردم. اما اکنون با تحقق نظام رتبهبندی در آموزشوپرورش و افزایش حقوق معلمهای عزیز، چنین ریسکی را به جان نمیخرم. در این چند ماه، اعضای هیئت علمی کشور یک مهارت تازه یاد گرفتهاند:
چطور بدون حقوق، همچنان هیئت علمی بمانیم؟!
ما دیگر فقط استاد دانشگاه نیستیم؛ متخصصان مدیریت اضطراب، تنفس عمیق هنگام دیدن موجودی حساب و تفسیر بودجهای که هست ولی نیست، شدهایم.
هر ماه، یک بازی هیجانانگیز داریم: حقوق کی میرسد؟
این بازی نه سن دارد، نه محدودیت، نه قوانین مشخص. فقط یک قهرمان دارد؛ سنگی که میگویند رئیس سازمان برنامهوبودجه سر راه گذاشته. دکتر منتظر میگوید: «این سنگ آنقدر بزرگ است که اگر کنار دانشگاه بگذارند، میشود یک نماد ملی.» در این مدت فهمیدیم حقوق اعضای هیئت علمی مثل قطارهای قدیمی است؛ حرکت میکند، اما نه سر وقت میرسد و نه کامل.
گاهی هم اصلاً نمیرسد و فقط صدای سوتش میآید. ما کارزار راه انداختیم، نامه نوشتیم، توضیح دادیم، خواهش کردیم، اعتراض کردیم، تحلیل کردیم، حتی از رئیسجمهور خواستیم.
اما انگار حقوق ما هم مثل پایاننامههای دانشجویان ضعیف است: «نیازمند اصلاحات اساسی» یا «در دست بررسی». در این میان، تنها چیزی که دقیق و منظم پرداخت میشود، استرس ماهانه ماست؛ هر ماه، بدون تأخیر، بدون کموکاست، با ضریب کامل.
اعضای هیئت علمی کشور حالا یک تجربه مشترک دارند: اینکه چطور با حقوقی که دیر میآید، زودتر از موعد بیپولی را تجربه کنیم. دکتر منتظر حالا استاد دو رشته است: یکی رشته تخصصی خودش و دیگری «صبر پیشرفته با گرایش امید». میگوید: «شاید روزی برسد که حقوق ما هم مثل کلاسهای دانشگاه، سر وقت برگزار شود، ولی تا آن روز، ما همچنان استادیم.»
برچسب ها:
اساتید دانشگاه، استاد دانشگاه، تاخیر در پرداخت، دانشگاه، یادداشت
نظر کاربران
نظری برای این پست ثبت نشده است.
مطالب مرتبط
هوش مصنوعی چگونه میتواند به حفاظت از حیاتوحش کمک کند؟
روایت «دیوید اتنبرو» از هفت آواز شگفتانگیز جهان جانوران
طبیعت آواز میخواند تا زنده بماند
نگاهی به بحرانهای انباشته نظام آموزشی و جایگاه مدرسه در حکمرانی
آقای رئیسجمهور، نبض مدرسه نمیزند!
نقدی بر تصمیم ضدمیراثی وزیر میراث
یکی بر سر شاخ، بُن میبرید!
تأملی بر ممنوعیت آفرود در طبیعت ایران
قانون یا فرهنگ؟ یک دوگانه نادرست
تأملی درباره کودکان، رسانه و جهانِ در حال تغییر
بچههایمان، بچه امروزند، نه گذشته
یادی از تلاشگران بینامونشان کشاورزی پایدار
بهبهانه صدسالگی« اسکندر فیروز»
مرکز آموزشی و پژوهشی کنوانسیون رامسر در مرکز و غرب آسیا را احیا کنیم!
چه کسی چالش را تحمـــل میکند؟
یک سال دور یک میز؛ به احترام محیطزیست ایران
تو یکـــــی نِهای هزاری، تو چراغِ خود برافروز
وب گردی
- قیمت بلیط اتوبوس به مرزهای غربی کشور مشخص شد
- کمک به تأمین مالی یا واردات داروی ELAHERE برای بیماران مقاوم به شیمیدرمانی در سرطان تخمدان
- آیا با کپی مدارک می توان سوار قطار شد؟
- درخواست لغو بسته شدن فرودگاه پیام
- مطالبه شفافیت در دانشگاه علوم پزشکی ایران
- خطاهای پنهان در ترجمه مدرک تحصیلی که پرونده اپلای را با تاخیر مواجه میکند
- درخواست توقف پروژه باملند برای حفاظت از درختان و طبیعت شهر لاهیجان
- بهترین پنل پیامکی ایران [4 تا از بهترین سامانه پیامکی ایران]
- آشنایی با خدمات متنوع اسنپفود در رشت
- بهترین مدل شومیز برای افراد چاق؛ 10 مدل ترند 1405 بیشتر
بیشترین نظر کاربران
ژئوتوریسم؛ ثروتی که هنوز جدی نگرفتهایم
پربازدیدها
1
رقص سوگوارانه؛ کنشی مقاومتی
2
رقص عزا
3
مبارزه با جستوجوی گنج
4
هوای آلوده با موتورهای منسوخشده و آلاینده خودروهای داخلی
5
گنجِ گمشده زیر چرخ لودرها




دیدگاهتان را بنویسید