۹ روز از حمله اسرائیل به ایران می‌گذرد. اینترنت جهانی کاملاً قطع و راه‌های ارتباطی مردم در سراسر ایران کور شده است. اینترنت داخلی به‌کندی بالا می‌آید و دسترسی به اخبار مختلف دشوار است. ارتباط با منابع خبری و تهیه گزارش برای خبرنگاران با اختلال روبه‌رو شده و به‌جز چند خبرگزاری و روزنامه مشخص باقی رسانه‌ها به‌سختی امکان فعالیت دارند. بسیاری از مشاغل بعد از کرونا به‌شدت به فضای مجازی و استفاده از مرورگرهایی همچون گوگل و… وابسته‌اند و اگر این شرایط ادامه پیدا کند، از حیات خود ساقط می‌شوند. شبکه‌های اجتماعی که خود فضایی برای گفت‌وگو و به مشارکت‌گذاشتن احساسات و نظرات مردم بودند، دیگر در دسترس نیستند. گفته می‌شود این قطعی موقتی است و برای ایجاد امنیت ملی صورت گرفته. تسنیم در خبری آورده، ریزپرنده‌های رژیم اسرائیل اینترنت خود را از سیم‌کارت تأمین می‌کردند. بر فرض درست بودن این گزاره، از سیاستگذاران انتظار می‌رود با درک اهمیت ارتباطات میان شهروندان در دوران جنگ، شرایط استفاده از اینترنت ثابت را فراهم کنند. ماجرا این است که ارتباطات در روزهای جنگ بیش از هر چیزی برای حفظ جان و روان انسان‌ها مهم است. معلوم نیست اگر پیام تخلیه منطقه‌ای داده شود، چند نفر از مردم می‌توانند مطلع‌ می‌شوند و به‌هم اطلاع دهند. ما از چندین میلیون انسان صحبت می‌کنیم که هر کدام داستان‌هایی دارند و در یک جغرافیایی زندگی می‌کنند؛ خانواده‌هایی که هر کدام از اعضایشان در جایی از ایران و جهان‌اند.

به خانواده‌هایی که بیمار دارند، فکر کنید. به بیماران سرطانی که تازه شیمی‌درمانی را شروع کرده‌اند و باید در تهران بمانند. به افرادی که نیاز فوری به عمل جراحی دارند. به خانواده‌هایی که سرپرست‌هایشان روزمزد هستند. به مسافرانی که در شهر گیر افتاده‌اند و… . به دانشجویانی که خارج از کشورند و از خانواده‌ خود میانه جنگ بی‌‌خبرند و… . مردم عدد و رقم نیستند. گوشت و پوست و استخوان‌اند و طیفی از احساسات… . آنها اگر چه در این شرایط به‌شدت مهربانند و در کنار هم، باوجوداین، در شب‌های تاریک همچنان چراغ لازم است و ارتباط ضروری است. سخت است که ملت‌ها باید چشم‌انتظار حاکمانشان برای تصمیم‌گیری باشند، بی‌ اینکه بدانند فردا چه خواهد شد و بی‌خبر از چشم‌انداز پیش‌ رویشان باشند. آنها باید خود را در انتخاب سرنوشتشان سهیم‌ بدانند. واقعیت اما این است که اینجا چراغ‌های رابطه تاریک‌اند و قلب‌ها در انتظار روزنه‌ای که آفتاب ارتباط به آن بتابد.