|پیام ما| هیچ صدایی از افغانستان نمی‌آید؛ حتی سخنگویان طالبان هم خاموش‌اند. قطع اینترنت و خدمات مخابرات در سراسر افغانستان که از ساعت ۱۷ روز دوشنبه، ۷ مهرماه، آغاز شده، به دومین روز رسیده است. مردم کشور همسایه شاهد یکی از بی‌سابقه‌ترین بحران‌های ارتباطی‌اند. موبایل‌ها دیگر آنتن نمی‌دهند. خدمات آنلاین دانشجویی متوقف شده. دخترانی که به‌دلیل ممنوعیت مکاتب دخترانه در چهار سال گذشته از مدرسه جا مانده بودند، امکان حضور در کلاس‌های آنلاین را از دست داده‌اند. دست‌کم ۱۰ پرواز کابل لغو شده است. فعالیت صرافی‌ها مختل شده و خدمات پولی دیگر انجام نمی‌شود. به‌دنبال این قطعی صدها کامیون در گذرگاه مرزی دوغارون در صف انتظار گیر افتاده‌اند. کاربران ایرانی در سال ۹۸ به‌مدت سه‌ روز شاهد خاموشی مشابه بودند، اما طبق اخباری که از افغانستان می‌رسد، خاموشی اینترنت در این کشور به‌بهانه «جلوگیری از منکرات» تا اطلاع ثانوی ادامه خواهد داشت. نهادهای حقوق بشری این اقدام را نقض آشکار حقوق بنیادین مردم خوانده‌اند و درباره پیامدهای آن هشدار داده‌اند.

در روزهایی که هنوز غبار جنگ دوازده‌روزه ایران و اسرائیل فرو ننشسته، صدای تلخ طرد و اخراج مهاجران افغانستانی بالا گرفت؛ صدایی که نه‌فقط در کوچه‌ها و خیابان‌ها، بلکه در قاب تلویزیون‌ها و تیتر رسانه‌ها نیز پیچیده است. طردی که دیگر تنها یک «سیاست مهاجرتی» نیست، بلکه به بحرانی اخلاقی بدل شده که پایه‌های انسانیت را لرزانده است. در این وضعیت آشفته و پیچیده، برخی وجدان‌ها خاموش و برخی زبان‌ها به ستایش این خشونت گشوده شده‌اند؛ گویی در کشاکش مشکلات عدیده کشور، مهاجر افغانستانی بدل به مسکن موقتی ناکامی‌ها شده است؛ دشمنی ساختگی برای فرار از پاسخگویی به مطالبات انباشته مردم. انگار در این میانه، حاکمیت و بخشی از افکار عمومی، صورت‌مسئله را پاک کرده‌اند. از گرانی، فساد، دزدی، ناکارآمدی، تحریم، بی‌آبی، کمبود برق و گاز، بگیر تا شکاف طبقاتی و فرسایش سرمایه اجتماعی، حتی ضعف‌های اطلاعاتی و غافلگیری‌ها نیز، بی‌سرو‌صدا به گردن مهاجر انداخته شد. مهاجر افغانستانی ناگهان مسئول تمام این فجایع شد. انگار با قربانی‌کردن، می‌شد تمام زخم‌های جامعه را موقتاً پنهان کرد.

این روزها چه بر ما می‌گذرد؟

|پیام ما| در پی تجاوز نظامی رژیم صهیونیستی به خاک جمهوری اسلامی ایران و پاسخ قاطع و حساب‌شده موشکی کشورمان، رسانه‌های بین‌المللی با انعکاس گسترده این رویداد، ضمن محکومیت اقدام تحریک‌آمیز اسرائیل، بر دستاوردهای چشمگیر نظامی و بازدارندگی ایران صحه گذاشتند. تحلیل‌های کارشناسی منتشر شده در رسانه‌های معتبر غربی و منطقه‌ای، حکایت از محاسبه‌اشتباه رژیم صهیونیستی در ارزیابی توان دفاعی و تهاجمی ایران و مواجهه با عواقب سنگین این اشتباه استراتژیک دارد.

|پیام ما| در پی حمله تروریستی و جنایتکارانه رژیم صهیونیستی به خاک کشورمان در بامداد روز جمعه، ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، که منجر به شهادت جمعی از فرماندهان نظامی، دانشمندان هسته‌ای و شهروندان غیرنظامی از جمله زنان و کودکان شد، جمهوری اسلامی ایران با عملیات بی‌سابقه و حساب‌شده «وعده صادق ۳»، قدرت بازدارنده و توانمندی نظامی خود را به جهان اثبات کرد. این عملیات که در شب پربرکت عید غدیر و با رمز مقدس «یا علی بن ابی‌طالب(ع)» انجام شد، نه‌تنها یک پاسخ نظامی، بلکه پیامی روشن درباره تغییر معادلات امنیتی منطقه و خط‌قرمزهای جمهوری اسلامی ایران بود.

|پیام ما| حمله نظامی رژیم صهیونیستی به خاک جمهوری اسلامی ایران، صحنه‌ای از نقض فاحش حقوق بین‌الملل و واکنش‌های گسترده جهانی را رقم زد. در مرکز این تحولات، «سید عباس عراقچی»، وزیر امور خارجه ایران، با تأکیدی قاطع بر حقانیت مواضع کشورش و غیرقانونی بودن این تجاوز، اعلام کرد: ادامه مذاکرات هسته‌ای با آمریکا در شرایط ادامه «وحشی‌گری» رژیم صهیونیستی، غیرقابل توجیه است.

قاچاق سوخت به یکی از مهم‌ترین معضلات اقتصادی و امنیتی ایران تبدیل شده است، به‌طوری که روزانه ۲۰ تا ۳۰ میلیون لیتر سوخت به‌ویژه گازوئیل از مرزها خارج می‌شود و خسارتی بالغ بر ۶ تا ۸ میلیارد دلار به اقتصاد کشور وارد می‌کند

مدیریت پسماند به‌عنوان یکی از مهمترین مسائل شهری و ‌محیط‌زیستی، همواره در کانون توجه دولت‌ها، شهرداری‌ها و نهادهای محیط‌زیستی قرار دارد. ایران در سال ۱۴۰۳ شاهد فعالیت‌های متعددی چون تلاش‌های محلی، تصمیم‌گیری‌های اجرایی و برخی اصلاحات قانونی در این حوزه بود. بااین‌حال، این سال به‌لحاظ مدیریت پسماند، سالی پر از تلاطم و ناکامی‌ها بود. در این سال، فرصت‌های بسیاری برای بهبود مدیریت پسماند از دست رفت. منحل شدن کارگروه تخصصی، نبود هم‌افزایی و استفاده از توانمندی‌ها و ظرفیت بهره‌ور بخش خصوصی، منحل شدن شرکت تخصصی مدیریت پسماند، عدم اجرایی شدن قوانین و نپیوستن به کنوانسیون‌های بین‌المللی از جمله ناکامی‌ها است.