مشکل امروز ما در میراث‌فرهنگی «بی‌وطنی» است، نه «وطن‌فروشی»
«پژمان مظاهری‌پور» نیز در این مراسم با تأکید بر اینکه هیچ شناختی نسبت به میراث‌فرهنگی بین مردم و حتی مسئولان وجود ندارد، گفت: زمانی‌که می‌خواهیم مثالی در سینمای مستند به زبان بیاوریم، باید به مستندهای «جام حسنلو» اثر محمدرضا اصلانی، «تپه‌های مارلیک» اثر ابراهیم گلستان و «تپه‌های قیطریه» اثر پرویز کیمیاوی اشاره کنیم که این نشان‌دهنده آن است که «سینمای مستند ما در حوزه میراث‌فرهنگی در طول ۶۰ سال گذشته نتوانسته کار جدیدی ارائه کند»
این مستندساز همچنین با اشاره به جشنواره چندرسانه‌ای میراث که بودجه میلیاردی در اختیار دارد، گفت: هرچند هزینه‌های گزافی برای برگزاری این جشنواره می‌شود، اما خروجی آن مناسب مستندسازان و ساخت یک موقعیت فرهنگی که به آگاهی بیشتر منجر شود، نیست.
این مستندساز با تأکید بر اینکه هرچند ساخت مستند نسبت به ۲۰ سال قبل در این حوزه بهتر شده است، ادامه داد: اما باز هم هنوز در موقعیت مناسبی قرار نداریم. زمانی‌که با مسئولان و سرمایه‌گذاران این حوزه درباره میراث فرهنگی یا باستان‌شناسی حرف می‌زنیم، سرها به مفهوم تأیید بالا و پایین می‌آید، اما در عمل می‌بینیم که تفاوتی ندارد و کار درست انجام نمی‌شود.
او بیان کرد: مشکل امروز ما نداشتن شناخت از میراث‌فرهنگی نیست، بلکه مشکل پیام شخصی است که در فضای مجازی خود را مهندس معرفی می‌کند و سکه هخامنشی را به قیمت ۹۴ میلیارد تومان می‌فروشد. بنابراین، باید به این فکر کنیم که من مستندساز در کارهایم آنقدر موفق نبوده‌ام که این آموزش را حتی به همکاران خودم بدهم. از سوی دیگر، سرمایه‌گذاری‌ها و سیاستگذاری‌ها نسبت به میراث‌فرهنگی و باستان‌شناسی بسیار هستند.
مظاهری‌پور با بیان اینکه متأسفانه در کشور واژه کریه «وطن‌فروش» زیاد استفاده می‌شود، چون چنین افرادی وجود دارند، تأکید کرد: باید این را در نظر داشت که در این شرایط مشکل ما وطن‌فروش نیست، بلکه مشکل ما در حوزه میراث‌فرهنگی «بی‌وطن» است که برای آن فرد، وطن مهم نیست.
او گفت: هرگاه توانستیم با فیلم‌ها و تولید محتوای خود به این نتیجه برسیم و این حساسیت را ایجاد کنیم که افراد قبل از هرچیزی به ایران فکر کنند و زمانی که نام «ایران» برده می‌شود، بغض کنند، آن‌وقت ما موفق شده‌ایم.

چراغ سینمای میراث‌کشور در حال خاموشی است
«هادی آفریده»، مستندساز نیز با حضور در این مراسم گفت: میراث‌فرهنگی ایران یک شبکه پیچیده و نظامی به‌هم‌پیوسته است که همه آن آثار باستانی، اشیای یا بناهای معماری نیست، بلکه بخش مهمی از آن میراث ناملموس و بخشی آداب و رسوم و بخش مهمتر تبارشناسی اقوام ساکن کشور است؛ اقوامی که آیین‌ها و آداب و رسوم‌شان در حال نابودی است و تلاشی هم برای ثبت آنها نمی‌شود.
او با اشاره به درگذشت «آرش کوردسالی»، مستندساز خوزستانی، گفت: آخرین فیلمی که این هنرمند قصد ساختش را داشت اما اجازه ندادند، با موضوع میراث‌فرهنگی بود؛ یک مدیر فرهنگی به او گفته بود اولویت من میراث‌فرهنگی نیست و تلاش‌های او برای ساخت این فیلم به نتیجه‌ای نرسید.
او با تأکید بر این نکته که مگر غیر این است که مستندسازان از زوال میراث جلوگیری می‌کنند، بیان کرد: مدیران زیادی هستند که نه‌تنها به میراث‌فرهنگی توجه نمی‌کنند بلکه مانع ساخت آن هم می‌شوند. از سوی دیگر، وضعیت تلویزیون به‌خصوص شبکه مستند دردآور است.
آفریده با بیان اینکه در شرایط کنونی اگر همت فردی مستندسازان نباشد، چراغ سینمای میراث‌فرهنگی کشور خاموش می‌شود، گفت: وقتی می‌بینم فیلم‌های به نمایش درآمده در فیلمواره با امکانات ساده ساخته می‌شوند، افسوس می‌خورم که چرا رسانه‌های ما همراهی نمی‌کنند. او افزود: معتقدم باید مطالبه کنیم چه در رسانه و چه در فضای سینمای مستند و صنف سینمای مستند، تا رویدادهایی مانند جشنواره یادگار برگردد یا دست‌کم چراغ فیلمواره چشم هفتم برای همیشه روشن شود و به‌شکل پایدارتر و پربارتر فعال باشد.
در ادامه «مرجان حاجی‌رحیمی»، دبیر چهارمین جشنواره چشم هفتم در میراث، بیانیه این مراسم را قرائت کرد؛ در این بیانیه تاکید شده که این فیلمواره یک مراسم خصوصی بدون بودجه‌های دولتی است.