جنگل نزد غربی‌ها گاهی شبیه کویر نزد ایرانی‌هاست. غربی‌ها به‌دلیل برخورداری از عرصه‌های گسترده جنگلی، در اسطوره‌شناسی از جنگل با عنوان «جهنم سبز» یاد می‌کنند؛ درحالی‌که این جهنم برای ایرانیان «بهشت سبز» است. بااین‌حال، به گفته «بهمن نامورمطلق»، نشانه‌شناس و اسطوره‌شناس، انسان ایرانی در برخورد با این بهشت دچار نوعی دوگانگی است. ضمیر ناخودآگاه او را به‌سوی جنگل می‌کشاند، اما چون استفاده درست از این فضا را نیاموخته است، نمی‌داند چگونه باید از این میراث محافظت کند. به همین دلیل، زباله‌هایش را در جنگل رها می‌کند، شاخ‌وبرگ و حتی درختان را آتش می‌زند و به جنگل آسیب می‌رساند.

یک خانه روستایی با دیوارهای کاهگلی، حیاطی که هنوز بوی نان تنوری می‌دهد و اتاق‌هایی که بخشی از خاطره یک خانواده‌اند، برای بسیاری از گردشگران امروز فقط یک محل اقامت نیست؛ بلکه تجربه‌ای از یک سبک زندگی است که در شهرها کمتر پیدا می‌شود. اما همین خانه وقتی وارد مسیر دریافت مجوز، تسهیلات و استانداردهای رسمی گردشگری می‌شود، گاهی با الزام‌هایی روبه‌رو می‌شود که می‌تواند آن را از همان چیزی که برای گردشگر جذاب کرده است، دور کند. گردشگری روستایی در ایران میان دو خواسته گرفتار شده است؛ از یک سو نیاز به ایجاد درآمد و اشتغال و از سوی دیگر حفظ هویت و سبک زندگی محلی.

«آنچه در برابر شماست یک نقاشی یا طراحی دستی نیست؛ بلکه ردپای مستقیم نور بر کاغذ است.» سال ۱۸۴۳ «هنری فاکس تالبوت» شاخه سرخسی را روی کاغذ حساس به نور گذاشت تا خورشید سایه‌اش را ثبت کند. از آن زمان تاکنون عکاسی مسیری طولانی و پرپیچ‌وخم را طی کرده و پای هوش مصنوعی هم به عکاسی مدرن باز شده است. حالا تصویری که تالبوت در آن، آفتاب قرن نوزدهم را ثبت کرده، این روزها به‌عنوان یکی از نخستین تصاویر ثبت‌شده جهان، در نمایشگاه «این صورت باقی» موزه هنرهای معاصر تهران دیده می‌شود. این نمایشگاه که روز شنبه (۲۴ مردادماه) افتتاح شد، به بهانه دویستمین سال اختراع عکاسی در ایران، به این هنر مدرن و معاصر می‌پردازد و مروری است بر تاریخ عکاسی و آثار عکاسان برجسته جهان. «محمدرضا طهماسب‌پور» و «افسانه کامران»، از نمایشگاه‌گردانان «این صورت باقی»، در گفت‌وگو با «پیام ما» از تغییرات این فرهنگ دیداری در طول تاریخ و روند انتخاب عکس‌های نمایشگاه می‌گویند.