بهمن و نمایشگاهی دیگر، جشنواره‌ای از تلاش استان‌ها برای معرفی توانمندی‌ها و توان گردشگری، فرهنگی و صنایع‌دستی اقوام رنگین ایران‌زمین و البته میهمانی فعالان صنعت گردشگری از هتل‌ها و بومگردی‌ها گرفته تا شرکت‌های خدمات مسافرتی و کانون‌ها و انجمن‌های صنفی و حرفه‌ای و اجتماعات کوچکی از علاقه‌مندان مختلف این صنعت مانند دانشجویان و فراگیران علمی صنعت گردشگری، چه لبخندهایی که از راه دور به دست و روبوسی و خوش‌و‌بش‌های صنفی و تعریف خاطرات مشترک سفرها و نشست‌ها و رویدادهای گذشته به‌دنبال دارد.

اما ای کاش ۲۷ بهمن یک روز پس از این جشنواره و نمایشگاه هم روحیه و رویکرد این چهار روز را داشتیم، ای کاش در رفتار صنفی و سازمانی یک میلی‌متر بعد از منافع خودمان فکر منافع همکاران و هم‌صنف‌های خودمان در تمام عرصه‌های صنعت بودیم. مگر نه اینکه ماده ۹ منشور جهانی اخلاق گردشگری اشاره به حقوق کارکنان و کارآفرینان صنعت گردشگری دارد؟ پس چرا ما راه را برای نیروهای جوان، مستعد و کارآمد در آینده این صنعت باز نمی‌کنیم؟ چرا برای برند، کسب‌وکار و تلاش سایر همکاران خارج از سازمان و شرکت خود ارزش قائل نمی‌شویم؟ چرا باور نداریم صنعت گردشگری یک زنجیر به‌هم‌تنیده از انواع امکانات در حوزه راه و حمل‌ونقل، پذیرایی، اقامت، جاذبه‌ها و انواع خدمات چون بیمه و ویزا و … است و اگر یک حلقه از این زنجیر ضعیف شود، اصل زنجیر تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد؟!

چرا در حمایت از شخص میهمان که برخی او را فقط یک مشتری می‌بینند، تلاش نمی‌کنیم؟ متعهد باشیم به آنچه وعده داده‌ایم. با ریزه‌کاری مکارانه قرارداد سفر را تنظیم می‌کنیم و مهمان را که حبیب خدا است، از سفری که از پیش، هزار وعده داده‌ایم محروم می‌کنیم؟

این چرایی‌ها در دفتر ارزیابی و بازرسی وزارت میراث باید بررسی شود و هزار چرایی دیگر. چرا چشمان‌مان فقط به‌دنبال دلار و یورو است؟ با‌توجه‌به گستره جغرافیای ایران، تنوع اقوام و طبیعت و هزاران نقش‌ونگار طبیعی و معماری و فرهنگی توجهات و تمرکز اولیه را در این شرایط تاریخی و تحریمات و ایران‌هراسی کاذب روی گردشگری داخلی و ایجاد تسهیلات، نظارت‌های پایدار و قوی و توسعه زیرساخت‌های گردشگری معطوف نمی‌کنیم ؟

این سؤالات را باید در ذهن مرور کرد و باور داشت دروازه صلح و آرامش جهانی از کوچه پس‌کوچه‌های گردشگری، که همانا شناخت و آگاهی و احترام به اقوام و ملت‌ها است، می‌گذرد و رمز اتحاد و دلبستگی بیشتر ملت ایران و داشتن تعهد ملی به این آب و خاک، شناخت از ماهیت جغرافیایی و فرهنگی وطن است که تن است.

بیایید طرحی نو دراندازیم و هرکدام در هر بخش صنعت کار را براساس اصول «منشور جهانی اخلاق گردشگری» و «سوگندنامه جهانگردی» و استانداردهای اکوتوریسم و توجه به عرف جامعه محلی اصولی و ارزشمند انجام دهیم تا دستانمان روی زانوی خودمان باشد و چرخه صنعت گردشگری خصوصاً در بخش داخلی را با رویکردی مهمان‌نوازانه‌، اخلاق‌مدار، متعهدانه و عاشقانه به گردش درآوریم و لذت ببریم از خاطره‌سازی.