استاندار محترم قزوین اخیراً طی اظهاراتی فرموده‌اند اجرای ابرپروژه انتقال آب از «الموت‌رود» به قزوین تنها راهکار احیای دشت قزوین است و در حوزه تأمین آب کشاورزی باید آب مورد نیاز استان را از رودخانه‌ الموت رود تأمین کنیم؛ چراکه دشت قزوین از دشت‌های مهم و با ظرفیت بسیار بالا است و می‌تواند چهار درصد محصولات کشاورزی کشور را تأمین کند.

به استاندار محترم استان قزوین عرض می‌کنیم لطفاً توجه کنند طبق بند ح ماده ۴۰ برنامه هفتم توسعه کشور، انتقال آب بین شش حوضه اصلی آبریز داخلی برای مصارف غیرشرب ممنوع است. لذا اینگونه قول‌وقرارهای غیراجرایی نه‌تنها سودی نداشته بلکه نگرانی‌هایی در مبدأ انتقال آب که الموت بوده، به‌همراه آورده و آرامش مردم را سلب می‌کند. 

گویا استاندار محترم قزوین  تصور می‌کنند که با احداث سد الموت بر روی رودخانه الموت و انتقال آب از این سد به دشت قزوین می‌توانند مشکلات معیشت کشاورزان خسارت‌دیده از کمبود آب در دشت را حل‌وفصل کنند؛ درحالی‌که نه‌تنها اینگونه انتقال‌ها در برنامه هفتم ممنوع است بلکه در مبدأ که الموت از یک طرف و پایاب رودخانه شاهرود، سد سفیدرود و دشت گیلان از طرف دیگر محسوب می‌شود. به‌هیچ‌عنوان حقابه‌داران پایین‌دست رودخانه شاهرود و همچنین، سازمان حفاظت محیط‌زیست راضی به انجام این اقدام نیستند، مضاف به اینکه بعید است وزارت نیرو مجوز تخصیص آب اضافی از رودخانه الموت به دشت قزوین را صادر کند. 

طبق اسناد موجود از سهم ۴۵۰ میلیون مترمکعبی تنظیم آب سد طالقان، حدود ۳۰۰ میلیون مترمکعب سهم کشاورزی دشت قزوین بوده و برنامه‌ای تدوین شده بود تا با تلفیق این مقدار از منابع آب سطحی و تعدادی چاه از منابع آب زیرزمینی، سطح خالص ۶۰ هزار هکتاری زیر پوشش شبکه آبیاری، هرساله به کشت‌های استراتژیک کشور اختصاص یابد. ولی این روند در سال‌های اخیر با چالش جدی مواجه شده است، به‌طوری‌که از یک طرف  تأمین آب از سد طالقان به‌شدت کاهش یافته و از طرف دیگر برداشت بی‌رویه از منابع آب زیرزمینی و کمبود در این منابع نیز باعث شده است، چالش جدی در مورد استحصال آب از سفره‌های آب زیرزمینی به‌وجود آید. بنابراین، خسارتی که در سال‌های اخیر متوجه حقابه قانونی و کشاورزان دشت قزوین شده، بسیار سنگین و غیرقابل‌جبران  بوده است. 

اما اینکه آینده دشت قزوین چگونه است، باید متذکر شد که طرح‌های انتقال آب جدید در حال اجرا تحت عنوان تأمین آب شرب مانند انتقال آب شرب به شهر آبیک و یا طرح انتقال آب به شهر قزوین، خط انتقال آب شماره ۲ به تهران و تونل انتقال آب از سد طالقان به سد کرج به‌عنوان تهدیدهای بسیار جدی محسوب می‌شوند، به‌طوری‌که در سال‌های پیش رو که طرح‌های فوق‌الذکر به بهره‌برداری می‌رسند، می‌تواند وضعیت دشت قزوین را از وضعیت فعلی حتی وخیم‌تر کند. 

باید توجه داشت که اولاً این‌گونه طرح‌های انتقال آب برای شرب که از سهم آب کشاورزی دشت قزوین صورت گرفته، اصولاً اشتباه بوده است؛ ولی در نظر داشته باشیم که با یک خطای دیگر یعنی احداث سد بر روی رودخانه الموت و انتقال آب از سد الموت به دشت قزوین، حداقل منطقه الموت را دچار چالش جدید نکنیم و اشتباه دیگر را به اشتباه قبلی اضافه نکنیم. 

حقابه‌بران حاشیه رودخانه الموت و سپس حاشیه رودخانه شاهرود و درنهایت دشت گیلان به‌طور سنتی هرساله درجهت تولید محصولات باغی و کشاورزی تلاش می‌کنند و انتقال آب از حوضه آبریز رودخانه شاهرود و سفیدرود به حوضه آبریز دشت قزوین مشکلات عدیده‌ای را از نظر اجتماعی و زیست‌محیطی به‌وجود خواهد آورد.