پزشکیان در دور اول و دوم انتخابات کوشید تا با طرح روایتی صادقانه از مطالبات گروه های ناراضی جامعه، آنان را به شرکت در انتخابات دعوت کند. دعوتی که سرانجام به پیروزی او در دور دوم منجر شد. نتایج انتخابات در عین حال به او و سایر مسئولان نشان داد که همچنان موجی از نارضایتی در فضای اجتماعی و سیاسی وجود دارد که باید به آن توجه کرد. استدلال بخشی از مردم درباره علت شرکتشان در انتخابات، ایجاد فضای تنفس، گشایش و تعادل حداقلی در مسائل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی بود؛ اما واکنش فعالان سیاسی، روزنامه‌نگاران و مردم پس از انتشار فهرست کابینه پیشنهادی این سوال را به وجود آورده که آیا چنین کابینه ای می‌تواند به مطالبات اجتماعی و سیاسی اکثریت گروه‌های جامعه توجه کند؟

جوانگرایی، سپردن مسئولیت به زنان، اقوام مختلف کشور و اقلیت‌های مذهبی و مشارکت بیشتر آن‌ها در پست‌های دولتی، از وعده‌هایی است که پزشکیان در مناظره‌های خود تاکید بسیاری بر آن کرده بود. میانگین سنی وزرای پیشنهادی تقریبا ۵۸ سال است و جوان‌ترین آن‌ها، سید ستار هاشمی، ۴۸ سال سن دارد. عارف، معاون اول رئیس جمهور در این رابطه بیان کرده است: «جوانگرایی با جوان‌سوزی متفاوت است. می‌شود جوانی را در یک مسئولیت گذاشت و بعد از دو ماه پرونده‌اش برای همیشه بسته شود.»

او از راهبرد دولت جدید درباره جوانگرایی گفت: «راهبرد ما این است که در پایان چهار سال دولت، چند صد نفر نیروی توانمند در زمینه‌های مختلف را تحویل جامعه دهیم. کسانی که بشود در مدیریت کشور از آن‌ها استفاده کرد.»

فرزانه صادق مالواجرد، تنها وزیر زنی است که در فهرست پیشنهادی حضور دارد. نمایندگان عضو جبهه پایداری از همین حالا برای او خط و نشان کشیده‌اند. بنابراین صادق مالواجرد با موانع زیادی روبرو خواهد شد. در چنین شرایطی معاون اول رئیس جمهور، در جواب معاون امور بانوان دولت پیشین که گفته بود به جای یک نفر، چند زن را به مجلس معرفی می‌کردید، گفت: «حالا رای این یکی را بگیریم، بعدا بیشتر استفاده خواهیم کرد.»

سید اسماعیل خطیب، عباس علی‌آبادی و امین حسین رحیمی، وزرای سابق دولت سیزدهم نامشان در فهرست دولت جدید قرار دارد. همچنین سید عباس صالحی، سید عباس عراقچی، عبدالناصر همتی، سیدرضا صالحی ‌امیری و حسین سیمای ‌صراف، مسئولانی هستند که دارای سمت عالی در دولت روحانی بودند و نامشان در این فهرست به چشم می‌خورد.

به نظر می‌رسد پزشکیان در انتخاب اعضای کابینه خود کوشیده است با سپردن برخی مناصب به اصولگرایان میانه‌رو و حامیان قالیباف احتمال رای اعتماد کابینه را بالا ببرد. پیش از انتخابات و پس از مشخص شدن نتیجه آن، گمانه‌زنی‌هایی وجود داشت که با وجود نمایندگان جبهه پایداری و اصولگرایان در مجلس، کار برای پزشکیان سخت خواهد بود و موانع زیادی بر سر راه او برای انتخاب اعضای کابینه‌اش وجود خواهد داشت. حالا پس از ارائه فهرست پیشنهادی، نشان می‌دهد که استراتژی او در انتخاب وزرا، مبتنی بر کسب رضایت حداکثری از سمت مجلس است. برای مثال دنیامالی، وزیر پیشنهادی ورزش و جوانان، در دوران انتخابات در شبکه اجتماعی خود، رسما از قالیباف حمایت کرده بود. 

سکوت رئیس جمهوری و مشخص نشدن سخنگوی دولت موجب شده تا شایعه‌ها و شائبه‌ها دربارهٔ عملکرد دولت و فشارهای بیرونی بر دولت افزایش یابد. در چنین شرایطی چهره‌هایی چون اسحاق جهانگیری و حسین نورانی‌نژاد حامیان دولت را به صبوری و حمایت از پزشکیان دعوت کرده‌اند. بنا به گزارش «جماران» جهانگیری گفته است: «دوستان عزیز شرایط گذشته را به یاد آوریم و نگران آینده هم باشیم. به تجربه آموخته‌ام که اگر حامیان رئیس‌جمهور او را تنها بگذارند همه ضرر می‌کنند. البته رابطه میان رئیس جمهور و حامیان و پایگاه رای‌اش نیز دوطرفه و تعاملی است. مقدورات و معذورات را می‌توان و باید با گفت‌وگو و از طریق ارتباط با بدنه اجتماعی در حد امکان بیان کرد. به حفظ نیروهای توانا و موثر برای کشور کوشید. برغم همه اینها و با وجود نقدهای بجا و نابجا نباید پزشکیان را تنها گذاشت. راه دشواری در پیش است. ولی به معجزه گفتگو باور و امید داشته باشیم.»

حسین نورانی‌نژاد، فعال سیاسی اصلاح‌طلب هم گفته است: «کسی از جزئیات مذاکرات پشت پرده خبر ندارد، اما به نظر می‌رسد که برای عبور از سد مجلس به عنوان واقعیتی مهم در پیش روی دولت و جلب همکاری اصولگراها برای پیشبرد برنامه‌ها، امتیازاتی داده شده و متقابلا گزینه‌های کاملا مطلوبی هم دیده می‌شود.» به گزارش «اعتماد» او افزوده است:  «اصلاح‌طلبان هم باید (چاره دیگری هم ندارند) همچنان از دولت حمایتی با چشم باز داشته باشند. حرف‌های‌شان را بزنند، نقش واسط خود بین دولت و بدنه اجتماعی را ایفا کنند، نگرانی‌‌ها را بگویند، اما معیار قضاوت را گم نکنند. معیار اصلی عملکرد دولت است.»

این وضعیت اکنون سوالاتی را ایجاد می‌کند که تاکنون بی‌جواب مانده است. آیا رئیس جمهوری پس از قرار گرفتن در موقعیت کنونی و مواجهه با واقعیت به این نتیجه رسیده است که باید با دست فرمان مطمئن تری حرکت کند؟ یا این ترکیب مصداق همان رویکرد «اجماع‌سازی» است که او از آن سخن گفته است؟ گذشت زمان و عملکرد کابینه این را مشخص می‌کند.