به گزارش پیام ما، داستان فیلم درباره «هیرایاما»، مردی میانسال است که به‌عنوان نظافتچی توالت عمومی در توکیو کار می‌کند. زندگی او ساده و روتین و در عین حال پر از لذت‌های کوچک و لحظات قابل‌تأمل است. این سبک زندگی ساده با طراحی‌های جدید، رنگارنگ و نوآورانه سرویس‌های بهداشتی عمومی که او هر روز تمیز می‌کند، در تضاد است.

تصادفی نیست که این امکانات توکیو در فیلم نقش پررنگی دارند. ظاهرا در ابتدا طرحی از سوی گروهی از معماران ارائه شده که در آن قرار بوده طی یک مستند، سیستم توالت عمومی بی‌عیب و نقص توکیو را به تصویر بکشند. اما زمانی که دولت توکیو از وندرس دعوت کرد تا از کشور دیدن کند، او تحت تأثیر فرهنگ بهداشت ملی قرار گرفت و پتانسیل تبدیل این ایده به یک داستان را دید. کارگردان به جای یک مستند، مجموعه عکس یا فیلم کوتاه، یک فیلم بلند خلق کرد و معتقد بود که «راه‌حل ایده‌آل برای حفظ یک مکان از طریق داستان است.»

تعدا ۱۷ توالت عمومی بخشی از پروژه توالت توکیو هستند که در ابتدا برای تحت تاثیر قرار دادن بازدیدکنندگان خارجی برای المپیک ۲۰۲۰ توکیو طراحی شد. این ایده ۱۶ معمار و طراح مشهور از جمله «تویو ایتو»، «تادائو آندو»، «کنگو کوما» و «فومیهیکو ماکی» را گرد هم آورد. آخرین سرویس بهداشتی این مجموعه در مارس ۲۰۲۳ از سوی «سو فوجیموتو» افتتاح شد. هدف از این پروژه تجلیل از این امکانات به‌عنوان نمادهای مهمان‌نوازی و بهداشت است که به طور سنتی با فرهنگ ژاپن مرتبط است.

این فیلم بر اهمیت تاریخی و فرهنگی این تأسیسات تأکید می‌کند. یکی از سرویس های بهداشتی برجسته که «شیگرو بان» آن را طراحی کرده، دارای دیوارهایی از شیشه‌های رنگی است که با قفل شدن در، مات می‌شوند. «بان» درباره طرح خود توضیح داد: «هنگام استفاده از سرویس بهداشتی عمومی، به‌ویژه در پارک‌ها، مردم نگران دو چیز هستند: تمیزی و اشغال.»

در فیلم وندرس برای هیرایاما تمیزکردن توالت به یک کار پر از تمرکز و آرامش تبدیل شده است. علاوه بر دستشویی‌ها، خود توکیو به‌عنوان یک شخصیت در فیلم ظاهر می‌شود. کنار هم قرار گرفتن ساختمان‌های مدرن با ساختارهای سنتی، دوگانگی شهری را که قهرمان داستان تجربه می‌کند، نشان می‌دهد.
تضادها باز هم در فیلم ادامه پیدا می‌کند. شخصیت فیلم علیرغم اینکه تمام روز خود را صرف تمیز کردن توالت‌های عمومی می‌کند، دوش ندارد. در عوض، او در «سنتو» (حمام‌های عمومی سنتی ژاپنی) حمام می‌کند. این کار، منعکس‌کننده یک سنت فرهنگی محلی است که در دهه ۱۹۵۰ رایج بود؛ زمانی که بسیاری از خانه‌ها حمام نداشتند، مردم ناچار بودند که از این حمام‌های عمومی استفاده کنند.
فیلم «روزهای عالی» سادگی و هنر زندگی در لحظه حال را جشن می‌گیرد. زندگی آرام هیرایاما در واقع شاید به‌نوعی پیام فیلم باشد در این روزگار که موفقیت و شادی با موقعیت و ثروت برابری می‌کند.

*این مطلب خلاصه و ترجمه‌ای است از گزارشی با عنوان اصلی «Perfect Days: An Ode to Tokyo’s Public Toilets» که در تاریخ سوم جولای در مجله «Archdaily» منتشر شده است.