در یکی دو سال اخیر، وزارت بهداشت به جای حل مشکلات به دنبال پاک کردن صورت مسئله است؛ پرستار شرکتی که قراردادش سه ماهه، شش ماهه یا نهایت یکساله است، تا حرف بزند، قراردادش تمدید نمی‌شود؛ پرستاران رسمی هم تحت فشار قرار می‌گیرند.

به گزارش پیام ما به نقل از ایلنا، حق اعتراض صنفی آنگونه که باید به رسمیت شناخته نمی‌شود؛ مزدبگیران بدون استثنا از معلم و پرستار گرفته تا کارگر، با این معضل مواجهند که نمی‌توانند آزادانه متشکل شوند و نسبت به شرایط دشوار شغلی خود اعتراض کنند.

در سال‌های اخیر بارها اخباری از تهدید و اخراج کارگران معترض شنیده‌ایم؛ کارگران قرارداد موقت به خاطر یک تجمع صنفی، قراردادشان تمدید نمی‌شد یا در معرض اخراج قرار می‌گرفتند؛ در مناطق نفتی مانند عسلویه و خارک، کارگران پیمانکاریِ معترض «بلک لیست» می‌شدند و بعد از اخراج، هیچ شرکتی حاضر نمی‌شد به آن‌ها کار بدهد.

برخورد غیرقانونی با اعتراض صنفی قانونی و احقاق حق که در مقاوله‌نامه‌های بنیادین سازمان جهانی کار به عنوان حق بدیهی نیروی کار به رسمیت شناخته شده، مختص کارگران قرارداد موقت نیست؛ سایر مزدبگیران نیز گاهاً در صورت اعتراض با تهدید، توبیخ و اخراج مواجه می‌شوند و این دقیقاً همان اتفاق ناگواری‌ست که در ماه‌های اخیر پرستاران شاغل در بخش‌های مختلف تجربه کرده‌اند. حالا مزدبگیران انتظار دارند در دولت جدید زمینه های اجرای مقاوله‌نامه‌های ۸۷ و ۹۸ سازمان جهانی کار فراهم آمده و اعتراض صنفی و مدنی «هزینه» در بر نداشته باشد.

اعتراضات و تجمعات صنفی پرستاران از ماه‌های پایانی سال گذشته شدت گرفته؛ پرستاران که بعد از اجرای ناقص و ناعادلانه‌ی تعرفه‌گذاری، امیدشان ناامید شد و به چشمِ خود دیدند که در اثر تبعیض، دستمزدشان به کمتر از نصف خط فقر سقوط کرده، از حق قانونی خود استفاده کردند و مقابل دانشگاه‌های علوم پزشکی استان‌های مختلف کشور تجمع صنفی ترتیب دادند؛ خواسته‌های پرستاران، هم قانونی و هم حداقلی‌ست: اجرای دقیق قانون تعرفه‌گذاری با فرمول‌های عادلانه؛ حذف اضافه‌کار اجباری با دستمزد ساعتی ۲۰ هزار تومان و پرداخت به موقع مطالبات مزدی.

در هفته‌های گذشته، پرستاران استان مازندران در تماس با ما، از احضار همکاران خود به هیات رسیدگی به تخلفات خبر دادند؛ در احضاریه این پرستاران که بعد از اعتراضات صنفی هفته‌ها و ماه‌های اخیر به دست‌شان رسیده، تخلف اصلی، «شرکت در تجمعات غیرقانونی» عنوان شده و از آن‌ها خواسته شده بود ظرف ده روز دفاعیات خود را به هیات تخلفات ارائه دهند!

«محمد شریفی مقدم» دبیرکل خانه پرستار، این تهدیدها و فشارها را محدود به پرستاران استان مازندران نمی‌داند و می‌گوید: این سیاست وزارت بهداشت در سراسر کشور بود، حدود ۶۰ پرستار در کرمان احضار شده‌اند، تعدادی نیز در کرمانشاه؛ در نقاط مختلف کشور پرستاران به خاطر اعتراضات، احضار و تهدید شده‌اند.

پرستاران خواسته‌های غیرقانونی یا خارج از عرف ندارند؛ شریفی مقدم در این رابطه می‌گوید: پرستاران نمی‌گویند چرا به ما ماهی ۱۰۰ میلیون تومان حقوق نمی‌دهید، می‌گویند آنچه به اسم تعرفه گذاری اجرا کرده‌اید قانونی و عادلانه نیست؛ می‌گویند اضافه‌کار اجباری، خلافِ قانون ارتقای بهره‌وری‌ست که ساعات حضور پرستار در بیمارستان را محدود کرده. خواسته‌های پرستاران همین‌هاست، چیز عجیب و غریبی نیست.

در حالیکه مقاوله‌نامه‌های ۸۷ و ۹۸ سازمان جهانی کار بر حق تشکل‌یابی آزادانه و اعتراض و اعتصاب صنفی در تمام کشورهای عضو از جمله ایران تاکید دارد، مزدبگیران به دلیل اعتراض تحت فشار قرار می‌گیرند؛ فرق نمی‌کند «معترض» کارگر کارخانه فولاد اهواز باشد یا پرستارِ یک بیمارستان در ساری یا کرمانشاه؛ گاهی یک تجمع ساده صنفی منجر به برخوردهای حراستی و تهدید و اخراج می‌شود؛ گویا اعتراض، ممنوع است و بدون مجازات نمی‌ماند؛ حالا سوال این است که آیا این اوضاع به زودی تغییر می‌کند، آیا حق اعتراض و اعتصاب صنفی در این دولت به رسمیت شناخته می‌شود؟