وقتی موشک‌های ایرانی بامداد ۲۴ خرداد آسمان سرزمین‌های اشغالی را درنوردیدند، تاریخ خاورمیانه تکرار شد: ایران نخستین دولت-ملت پس از عبدالناصر بود که جسورانه مرزهای رژیم صهیونیستی را برای سومین‌بار نشانه گرفت.
حمله بی‌سابقه ایران به مواضع رژیم صهیونیستی، نخستین اقدام مستقیم یک قدرت منطقه‌ای پس از عصر عبدالناصر بود. این رویداد نه یک عملیات تهاجمی، بلکه واکنشی مبتنی‌بر حقوق بین‌الملل به جنایت حمله به مناطق غیرنظامی ایران و تجاوزگری آشکار این رژیم محسوب می‌شود. رژیم صهیونیستی در حملات خود قانون‌شکنی سیستماتیک کرده و با نقض پروتکل‌های بین‌المللی، از جمله ژنو، با استفاده از موشک‌های خوشه‌ای آمریکایی در حمله به مناطق مسکونی و غیرنظامیان، به‌ویژه بیمارستان کودکان حکیم تهران، بار دیگر اعتبار نظام بین‌المللی را تخریب کرد. تحلیل‌های کارشناسی نشان می‌دهد این اقدام ایران، الگویی جدید از بازدارندگی در برابر تجاوزگری‌های سیستماتیک رژیم صهیونیستی ایجاد کرده است. این امر معادله بازدارندگی منطقه‌ای را به‌نفع ایران تغییر داد و ثابت کرد اسرائیل بدون پشتیبانی مستقیم آمریکا بسیار آسیب‌پذیر است.

فروپاشی اسطوره امنیتی اسرائیل
تحلیل‌های مراکز مطالعاتی اروپا (همچون مؤسسه سیپری استکهلم) تأیید می‌کند سامانه «گنبد آهنین» با اصابت ۷۲ درصد موشک‌های بالستیک ایران به اهداف حیاتی رژیم صهیونیستی، شکست سختی را متحمل شده و ۴۰ درصد توان پدافندی این رژیم در عملیات “وعده صادق ۳” تخریب شده است. این موفقیت نظامی، اسطوره «مصونیت امنیتی اسرائیل» را -که برپایه پشتیبانی بی‌قید‌وشرط آمریکا استوار بود- در هم کوبید. کارشناسان هاروارد در یادداشتی محرمانه به کاخ سفید هشدار داده‌اند: ایران قادر است هزینه تجاوز به حریم خود را برای اسرائیل غیرقابل‌تحمل کند. توانمندی ایران در عبور از پیشرفته‌ترین سامانه‌های دفاعی جهان نشان داد این کشور توانایی تحمیل هزینه‌های سنگین به اسرائیل را دارد. این تحول، رژیم صهیونیستی را از موضع مهاجم به موضع دفاعی سوق داده و الگوی جدیدی از موازنه قدرت ایجاد کرده است.

پیامدهای راهبردی: زایش نظم جدید
در این میان، تظاهرات گسترده مردم در پاکستان، یمن و لبنان با شعار «تهران تنها نیست» نشانه‌ای از بیداری دوباره ملت‌های منطقه علیه سیاست‌های تجاوزگرانه رژیم صهیونیستی است. استفاده هوشمندانه از ماده ۵۱ منشور ملل (دفاع مشروع) الگویی برای ملت‌های تحت ستم شد. درواقع، این تقابل و رویارویی آزمونی از هویت جمعی در خاورمیانه است. این حمله ثابت کرد ملت‌های منطقه نیازی به انتظار برای «نجات‌دهندگان خارجی» ندارند. ایران با تکیه بر توان بومی و مشروعیت حقوقی، الگویی نوین از مقاومت فعال را ترسیم کرد؛ الگویی که «جان مرشایمر»، نظریه‌پرداز برجسته روابط بین‌الملل، آن را «مرگ استراتژی هژمونی غرب در خاورمیانه» می‌خواند. امروز خون شهیدان ما، درخت مقاومت را در سرزمین‌های اشغالی آبیاری می‌کند.