ساختمان‌های مدارس سنتی، معمولاً دارای کلاس‌های درس و راهروهای استانداردی بودند که فقط برای جابه‌جایی بین فضاها استفاده می‌شدند. فضای آن‌ها به‌گونه‌ای بود که فرصت‌های محدودی برای تعامل بین دانش‌آموزان و کارکنان ارائه می‌کردند. در مقابل، فضاهای مدارس مدرن، چندمنظوره و اغلب به هم مرتبط هستند؛ هم در داخل و هم با محیط بیرون. آن‌ها دارای رنگ‌ها و مواد پرجنب‌وجوش هستند که نشان‌دهندۀ هویت مؤسسه و دانشجویان آن است. راهروها به محل تجمع و تعامل تبدیل می‌شوند و دیوارها به‌عنوان پروژکتور عمل می‌کنند.
دورشدن از ساختارهای سنتی و سفت‌وسخت به‌سمت فضاهای سازگار، نشان می‌دهد که یادگیری مؤثر همیشه در یک محیط متعارف اتفاق نمی‌افتد. به این ترتیب، مدرسه به ابزاری تبدیل می‌شود که معلمان می‌توانند از آن برای پاسخگویی به خواسته‌های آموزش در حال‌ تکامل استفاده کنند.
مطالعات متعددی اهمیت این نوع فضاهای جدید در مدارس را نشان می‌دهند. اخیراً یک گزارش نشان داده که گرایش به‌‍سمت فضاهای انعطاف‌پذیر بیشتر است. این گزارش می‌گوید که در ایالات متحده، کلاس‌های درس با طرح‌های ترکیبی، از ۹۱ درصد مدارس سنتی در آزمون‌های خواندن و ریاضی بهتر عمل کردند.
برای مثال یک مدرسۀ ابتدایی به نام «Hongling» در چین، با طراحی طبل شکل خود، انعطاف‌پذیری را افزایش می‌دهد. این طراحی در مقایسه با کلاس‌های مستطیلی سنتی، سازگاری بیشتری را امکان‌پذیر می‌کند. طراحی منحنی و ریتمیک واحدهای آموزشی و لبۀ گرد حیاط، فضای بیرونی پویا را برای کودکان ایجاد کرده است.
چندمنظوره‌بودن فضاهای مدرسه نیز هنگام پرداختن به فناوری در محیطی با تغییرات و نوآوری ثابت بسیار مهم است. نسل جدید دانش‌آموزان در دنیایی بزرگ شده‌اند که تحت سلطۀ دستگاه‌های بصری و اطلاعات فوری است. آن‌ها به‌دنبال یادگیری مشارکتی، فناوری پیشرفته، ساختمان‌های پایدار و محیط‌های پویا هستند که با علایق در حال‌ تکامل آن‌ها هماهنگ باشد. برای مثال، وجود لپ‌تاپ‌ها و دستگاه‌های قابل حمل، آموزش و طراحی کلاس‌های درس را متحول کرده و این تکامل معماران و مربیان را به چالش می‌کشد تا به‌سرعت نیازهای جدید دانش‌آموزان را پیش‌بینی و برآورده کنند.
یک مدرسۀ انعطاف‌پذیر و سازگار، باید نیازهای دانش‌آموزان، معلمان و مدیران را برآورده کند و برای پاسخگویی مؤثر به تغییرات و چالش‌های آینده، باید به جامعۀ اطراف نیز خدمت کند. در این راستا، کلمبیا که در زیرساخت‌های مدارس نیز پیشرفت کرده است، به‌دنبال همگانی‌کردن آموزش از طریق معماری باکیفیت در مناطق محروم است. مؤسسۀ آموزشی «La Samaria» با فضاهای ترکیبی خود برای خدمت به دانش‌آموزان و جامعۀ محلی طراحی شده است. طبقۀ اول مدرسه شامل کتابخانه، سالن چندمنظوره، اتاق اینترنت، آزمایشگاه‌ها و اتاق‌های هنری است. این رویکرد نقش عمومی مدرسه را افزایش می دهد و آن را به یک دارایی اجتماعی حیاتی تبدیل می‌کند که با جامعۀ محلی ادغام شده است.
این مثال‌ها تنها تعداد کمی از محیط‌های مدرسه‌ای را نشان می‌دهند که نقش حیاتی معماری را در تجربۀ یادگیری برجسته می‌کنند. فضاهای چندمنظوره برای آینده‌ای که همیشه در حال تحول است، تجهیز مدارس برای رسیدگی به چالش‌های مختلف و پاسخگویی به نیازهای دانش‌آموزان، معلمان و جوامع چه درحال‌حاضر و چه در سال‌های آینده، بسیار مهم هستند.

*این مطلب، خلاصه و ترجمه‌ای است از گزارشی با عنوان اصلی «Designing the School of the Future» که در تاریخ ۲۱ آگوست در وب‌سایت مجلۀ «Archdaily» منتشر شده است.