«محفل چادرهای متحد» از انجمن‌های مدنی قدیمی و جذاب آمریکایی است که در قرن نوزدهم توسط زنان سیاه پوست که در آن زمان بَرده بودند تاسیس شده است. این انجمن تا امروز توانسته حیات خود را حفظ کند و در رهایی زنان، توانمندی و سلامت آنها نقش داشته باشد. امروز اما ساختمان قدیمی و اسرارآمیز آنها در بروکلینِ نیویورک در تهدید قرار دارد.

وقتی خبرنگار نیویورک تایمز به منطقه سوم شرقی بروکلین و ساختمان قدیمی و اسرارآمیز «محفل چادرهای متحد» می‌رود با خانم گرگوری 74 ساله روبه‌رو می‌شود که از او پذیرایی می‌کند و طبقه بالای ساختمان را که زمانی زنان برده سیاه‌پوست در آن آشپزی می‌کردند و مراسم‌های مخفیانه برگزار می‌کردند به آنها نشان می‌دهد. او 25 سال پیش در یکی از همین مراسم‌ها تصمیم می‌گیرد به انجمن بپیوندد. چادرهای متحد توسط زنان برده سیاه‌پوست تاسیس شد و توسط آنها و برای آنها اداره می‌شد. آنها به آزادی بردگان دیگر از راه‌های مختلفی کمک می‌کردند. از جمله مهم‌ترین این کارها اتصال به شبکه راه‌آهن زیرزمینی آمریکا برای فراری دادن بردگان از ایالت‌های جنوبی به شمالی و یا کانادا بود.
امروز دیگر نظام برده‌داری (حداقل به شکلی که در قرن نوزدهم وجود داشت) وجود ندارد و برده‌داری در کل قاره آمریکا لغو شده است. اما چادرهای متحد ناپدید نشدند و اتفاقا اعضای آنها و برنامه‌های جاه‌طلبانشان برای آینده بیشتر شدند. آنها دفاتر و شعبه‌های زیادی در سراسر آمریکا و به ویژه در مسیرهای سابق عبور و انتقال بردگان دارند. اما امروز از مهم‌ترین اولویت‌های آنها نجاتِ ساختمان مرکزی و تاریخی آنها در بروکلین است که ممکن است بر اثر دعواهای و قدرت‌گیری‌های آژانس‌های املاک در این شهر و مسائل مالیاتی از آنها گرفته شود. این ساختمان تاریخی از قرن 19 تعمیر نشده و نیاز به احیا و بازسازی اساسی و تخصصی دارد؛ احیای پرهزینه‌ای که مشخص نیست نهادهای دولتی ایالت نیویورک علاقه‌ای به کمک به آنها داشته باشند.
اکوسا لوین 71 ساله از اعضای فعال انجمن است معتقد که «این ساختمان سمبل و نماد یک میراث (مبارزه با برده‌داری) است. زنانی که خودشان نیز به بردگی گرفته شده بودند نجات‌دهندگان خود و دیگران شدند و به آزادی بردگان دیگری کمک کردند. آنها بدون هیچ کمکی این کار را انجام دادند. پس امروز هم در قرن 21ام ما هیچ بهانه‌ای برای ادامه ندادن میراث اجدادمان نداریم. ما باید برای فرهنگ خود ارزش قائل شویم.»
محفل چادرهای متحد که در 1848 بنیانگذاری شد، از آن زمان تاکنون تغییر کاربری زیادی داشته است اما ترویج خواهرانگی، حمایت و مراقبت از زنان سالخورده و کمک به کفن و دفن محترمانه سیاه‌پوستان مورد تبعیض و سرکوب قرار گرفته همواره از اهداف آنها بوده است. خانم گرگوری می‌گوید از اینکه مراسم‌های شبه مذهبی و عارفانه در چادرها برگزار می‌شد چندان خوشحال نبود و برای پیوستن به انجمن شک داشت، اما کنجکاوی او باعث شد به جوانترین عضو چادر تبدیل شود. او معتقد است: «آنها همه کارهای خوبی را که اجدادمان در چادرها می‌کردند تکرار می‌کردند! اما آنقدرها باز نبودند و هویت مخفی و سری انجمن برایشان مهم بود.» در واقع 20 سال بعد از پیوستن خانم گرگوری به چادر تنها یک عضو جدید پذیرفته شد. روندی که خانم گرگوری برای تغییرش تلاش زیادی کرد و توانست ماهیت چادر را بار دیگر به یک اجتماع (Community) باز برگرداند.
نسل جدید اعضای چادرها علی‌رغم علاقه فراوانی که به تاریخ سری انجمن دارند، فعالیت‌های اجتماع‌محور و حمایتی زیادی انجام می‌دهند و به قول خودشان میراث ِ انجمن در رهایی‌بخشی به زنان سیاه پوست را ادامه می‌دهند.
اعضای جوان از معاشرت با اعضای قدیمی انجمن و شنیدن قصه‌های آنها لذت می‌برند، یاد می‌گیرند و همزمان تاریخی شگفت‌انگیز را مستندسازی می‌کنند.
اریکا بادینگتن 35 ساله که جدیدترین عضو محفل است معتقد است: «وقتی وارد کاری نهادی و اجتماعی می‌شوی دیگری راه فراری نداری!» او که یک تاریخدان است می‌گوید: «من بارها در جلسات و مکان‌های مشترک با دانشمندان و دکترها بودم. اما به جرات می‌گویم هیچوقت نشده بود که در یک اتاق باشم و این‌همه دانش و تجربه (زنان) اطرافم باشد.»
بنیانگذاران محفل چادرهای متحد چادرهایی را در نزدیکی ایستگاه‌های قطار زیرزمینی آمریکا برپا می‌کردند و به فراری دادن بردگان زن به شمال آمریکا و سپس رهایی کامل در کانادا کمک می‌کردند. امروزه اگر سر و کارتان به آمریکا خورد می‌توانید در تورهای مردمی زیادی در محلات شرکت کنید که توسط نویسندگان، پژوهشگران و فعالان مدنی برگزار می‌شوند و تاریخ چادرها را برایتان توضیح می‌دهند. محفل در واقع سازمانی است که هیچگاه حمایت مالی زیاد و عجیب و غریبی نداشته و چندان هم به روش‌های نوین و آنلاین تن نداده است. اما با این وجود آنها معتقدند که برده‌داری در اشکال نوین و جدیدی ادامه دارد و اجتماعات زنان باید از هم حمایت کنند. شاید همین اجتماع بودن رمز ماندگاری آنها در همه این سال‌ها بوده است. در واقع خانه سالمندان چادرهای متحد حداقل 150 سال قدمت دارد و زنان سیاه‌پوست سالخورده نه تنها از خدمات رایگان آن استفاده کردند، بلکه خواهری را تمرین کردند و آن را به خواهران جوانشان نیز آموخته‌اند. حیاط خانه‌ای که سال‌ها در باغچه‌اش سبزیجات کاشته و میان مردم نیازمند پخش کرده، مراسم‌های مخفی و جالب گرفته، داستان‌هایی را ثبت کرده، محل استراحت زنان بیمار بوده، سال نو و کریسمس پناه شاد و امیدبخش زنان تنها بوده و … حیف نیست که چند سرمایه‌دار بانفوذ و چند دلال معاملات ملکی بخشی از تاریخ مخفی و اجتماعی زنان را بدزدند، پاک کنند و جایش چند برج گرانقیمت مسکونی بسازند؟
* بر اساس گزارشی از نیویورک تایمز