‌‌اداره امور جهانگردی در سال 1314 برای اولین بار تاسیس شد و کارش چاپ نشریاتی به صورت کتابچه‌های کوچک راهنما، برای راهنمایی توریست‌ها و معرفی ایران از نظر جغرافیایی، سیاسی و اجتماعی بود. پس از شهریور 1320 این اداره به شورای عالی جهانگردی تبدیل شد که هفته‌ای یک بار در وزارت کشور تشکیل جلسه می‌داد. در این مدت شاید این شورا تنها یک نام رسمی بود چنان‌که سیزده سال بعد در 1333 اهمیت جلب توریست مورد توجه دولت قرار گرفته و قوانینی برای ورود و خروج اتباع بیگانه وضع شد و دوباره هفت سال بعد در سال 1340 شورای عالی جهانگردی مرکب از 12 نفر از نمایندگان وزارتخانه‌ها و موسسات دولتی و سه نفر از اشخاص مطلع در امور جهانگردی، تشکیل شد که وظیفه آن تعیین خط‌ مشی و برنامه‌های اجرایی اداره امور جهانگردی وزارت کشور بود .خوب که نگاه کنیم از شروع توجه به این مقوله در سال 1314 تا نگاه جدی به آن بیست و شش سال گذشته است. عدم وجود وسایل پذیرایی مناسب و تجهیزات کافی برای جوابگویی به تقاضای جهانگردی ونیاز به اقدامات اساسی در این زمینه باعث شد برای شروع اقدامات جدی‌تر و موثرتر در جهانگردی در نخستین گام، سازمانی مناسب برای ایجاد هماهنگی و نظارت بر کلیه فعالیت‌های جهانگردی کشور به نام سازمان جلب سیاحان در هفدهم فروردین 1342 تاسیس شود. در سال 1353 سازمان جلب سیاحان با وزارت اطلاعات وقت ادغام شد و این وزارت تحت نام وزارت اطلاعات و جهانگردی شروع به کار کرد. اداره امور ایرانگردی و جهانگردی توسط چهار شرکت سهامی به اسامی شرکت سهامی تاسیسات جهانگردی ایران، شرکت سهامی گشت‌های ایران، شرکت سهامی مرکز خانه‌های ایران و شرکت سهامی سازمان مراکز جهانگردی برای ورزش‌های زمستانی تحت نظارت وزارت اطلاعات و جهانگردی اداره می‌شد. در سال 1358 به منظور جلوگیری از تداخل وظیفه و هماهنگ نمودن تمام فعالیت‌ها و مسائل مربوط به امر جهانگردی و برای اعمال سیاست صرفه‌جویی، طبق مصوبه 21/8/1358 شورای انقلاب، چهار شرکت مذکور در یکدیگر ادغام شد و تحت عنوان سازمان مراکز ایرانگردی و جهانگردی با خط‌ مشی‌ جدید و هدف‌های متمایز از گذشته، شروع به فعالیت کرد. حال اگر نگاهی به ویژگی های ذاتی و بالقوه صنعت توریسم در ایران اعم از جاذبه‌های طبیعی ، تاریخی و مذهبی و نیز تاریخ نامه‌‌ای که ضمیمه این نوشتار است بیاندازیم متوجه می‌شویم که چقدر کنش‌های ما کش‌دار است. چقدر دیر می‌جنبیم و چقدر بی‌توجه‌ایم به صنعتی که می‌تواند در ایران نقطه پایانی بر اقتصاد تک محصولی و وابستگی ما به نفت باشد. واقعیتی که حتا در غیاب کرونا هم چندان تغییری در آن نمی‌توانستیم ببینیم. بیاییم با خود روراست باشی، همواره دیگران ما را بهتر از خود ما شناخته‌اند چرا که اطلاعات مستشرقین و مستشاران کشورهایی که آ‌ن‌ها را غرب و شرق می‌نامیم در مورد ایران از خود ما بیشتر است. تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز… .