جامعه باستان‌شناسی در نامه‌ای سرگشاده درباره شرایط نامناسب میراث‌فرهنگی کشور هشدار داد و از نهادهای نظارتی میراث‌فرهنگی خواست که مسئولانه رفتار کنند.
در این نامه آمده است: «جامعه باستان‌شناسی کشور مصرانه خواهان رسیدگی به شرایط نامناسب میراث‌فرهنگی کشور توسط نهادهای نظارتی است تا مسئولان وزارتخانه در برابر سرنوشت آثار ارزشمند تاریخی و فرهنگی به ویژه محوطه‌های باستانی در خطر همچون چگاسفلی، جوبجی، شوش، فیروزآباد، طاق‌بستان، ایوان مداین و … پاسخگو بوده و مسئولانه رفتار کنند.»
باستان‌شناسان می‌گویند: «سال‌‌هاست که میراث‌فرهنگی ایران چوب بی‌تدبیری، ناکارآمدی و سیاست‌های غلط مدیران کم‌دانش، ناآزموده و سیاست‌زده خود را می‌خورد و روزی نیست که در گوشه و کنار کشور شاهد مرگ و تخریب یک اثر باستانی نباشیم. تجربه دهه‌های گذشته نشان داده است که با آمد‌و‌رفت دولت‌ها نه تنها دردهای میراث‌فرهنگی التیام نیافته، بلکه سبب بی‌جان شدنِ امید و آرزوی حداقلیِ کارشناسان، پژوهشگران، دلسوزان و دوستداران میراث شده است.
بر خلاف انتظار، هر کجا که میراثی گرانبارتر دارد، پردرد و رنج‌تر است! برای نمونه کافی است به وضعیت استان خوزستان نظری بیفکنیم. آن‌چه امروزه در خوزستان بر مجموعه میراث جهانی شوش و محوطه‌های شاخصی چون چگاسفلی، جوبجی، ایوان کرخه، جندی شاپور، نگارکندهای ایذه و صدها محوطه باستانی دیگر می‌گذرد، مایوس‌کننده و دلهره‌آور است.»از نگاه جامعه باستان‌شناسان وضعیت دیگر استان‌ها هم بهتر نیست: «محوطه میراث جهانی فیروزآباد، برم دلک، کاروانسرای خان‌خوره و صدها محوطه دیگر در فارس وضعیتی بغرنج و بحرانی دارند. خبر فروش قرآن نفیس به سرقت‌رفته از موزه پارس شیراز در حراجی‌های بین‌المللی و پاسخگو نبودن مدیران و مسئولان مربوطه، تنها انفعال و آشفتگی این وزارتخانه و ادارات استانی را نشان می‌دهد.»این نامه ادامه می‌دهد: «متجاوزان به حدود و حریم آثار تاریخی در سایه تنبلی و پیگیر نبودن بخش‌های حقوقی، بیش از پیش احساس امنیت می‌کنند. قاچاقچیان آثار تاریخی در سکوت و بی‌اعتنایی بخش‌های مسئول وزارتخانه و ادارات، آزادانه فعالیت می‌کنند و قانون را به ریشخند می‌گیرند. یگان حفاظت میراث‌فرهنگی از کمبود امکانات به شدت رنج می‌برد و بدون ابتدایی‌ترین ابزارها و دست خالی به نبرد با قاچاقچیان مسلح و پشتوانه‌دار می‌رود. این نیروها در برخی استان‌ها بر خلاف ماموریت سازمانی به کارهای اداری گمارده می‌شوند! در چنین شرایطی که محصول مدیریت شایسته نیست، محوطه‌های باستانی بی‌پناه مانده و به یغما می‌روند.به موازات شرایط ناگوار داخلی، میراث‌فرهنگی ایران در بیرون از مرزها نیز از هرگونه حمایتی بی‌نصیب مانده است. سال‌هاست کارشناسان از شرایط نامناسب حفاظتی طاق کسری در کشور عراق سخن گفته‌اند و از مدیران مربوطه تنها وعده‌های بی‌سرانجام، شعار و مصاحبه شنیدند. به راستی آیا مسئولان وزارتخانه و مدیران مربوطه، توان بهره‌بردن از ظرفیت‌های دیپلماسی خارجی یا امکانات نهادهای بین‌المللی و سایر سازمان‌های فعال در کشور عراق را نداشتند تا از تخریب بیشتر این میراث بزرگ معماری بشری جلوگیری کنند؟»