اهمیت ارتباط شهر با شهروندان
زندگی در آپارتمان‌های کوچک و نداشتن فضای کافی، همه‌ی ما را بر این می‌دارد که سری به شهر بزنیم. توقع ما این است که فضای مناسبی برای حضور در شهر وجود داشته باشد. در شهرهای پیشرفته زندگی پیاده در شهر یک رکن اساسی به شمار می رود زیرا حضور مردم و تعامل آنها با یکریگر منجر به نشاط اجتماعی شده و توامان اقتصاد شهری نیز رشد می کند. درواقع در شهرهای پیشرفته به جای ترویج شهر خودرو محور به دنبال تحقق شهرهایی انسان محورند. در این شهرها خیابان‌ها را تعریض نمی‌کنند که لاین‌های حرکت ماشین را افزایش دهند بلکه با کوچک کردن سواره‌راهها و تعریض پیاده‌راهها حرکت و حجم حضور ماشین در شهر را محدود می کنند. در حالیکه تعریض خیابان‌ها در کرمان تعریض سواره راههاست آنهم با عقب راندن مغازه‌ها، خانه‌ها، و به طور کلی ساختمانها. تعریض خیابان‌ها در کرمان به معنی این است که ساختمان‌های موجود حالتی موقتی دارند و باید به زودی تخریب شوند. و این باعث می شود تعلق خاطر نسبت به این ساختمانها که بخشی از حیطه‌ی عمومی هستند از بین برود. در واقع شهرداری باید به جای یک سازمان خدماتی به یک نهاد اجتماعی تبدیل شود تا بتواند به انسان و حضور واقعی او در شهر فکر کند و در جهت آن حرکت کند.
در یک شهر زنده و پویا، پاتوقهایی فرهنگی وجود دارد. پاتوق‌هایی برای جمع شدن هنرمندان در حوزه‌های مختلف، تا با یکدیگر وارد تعامل شوند و تعاملات خود را با گذاشتن نمایشگاهها و ورکشاپ‌ها در فضای باز شهری، یا گالری‌ها، نمایشگاهها و فرهنگسراها به شهر بکشانند. معماری فضاهای پیاده ای که در آن به کودکان، سالخوردگان و معلولان فکر شده است می تواند انسان‌های زیادی را به خود دعوت کند و حیات اجتماعی شهر را بهبود ببخشد. و چه بسا پیاده‌راهها مکانهای مناسبی برای تاثیرات فرهنگی و اجتماعی هستند. به این صورت که در یک شهر پویا آسیب‌ها و گسست‌های اجتماعی به واسطه ی حضور انسانها کاهش می یابند. یعنی همه ی مردم با هر سطح اجتماعی در پیاده راهها حضور می یابند. با هم تعامل می کنند. با هم سوژه ی یک نقاش می شوند. با هم به موسیقی یک هنرمند موزیسین خیابانی گوش می کنند. با هم در هر مناسبات اجتماعی دیگری شرکت می کنند. و حتی این مناسبات شکاف های بین نسلی را به واسطه‌ی حضور مردم در هر سنی کاهش داده و آنها را به هم نزدیک می کند. و همچنین حضور مردم در پیاده‌راهها امنیت فضای شهری را بالا برده و می تواند امنیت دولت محور را به امنیت جامعه محور تبدیل کند.
هر شهری سهمی از فضای سبز، باغ شهری، و پیاده راه دارد و نمی توان این سهم را نادیده گرفت و فقط شهر را به زیر ساختمانها، خیابان‌ها و اتوبان‌ها برد. تمام نیاز مردم یک شهر ماندگاری در یک فضا مثل خانه، محل کار و یا حرکت سریع با ماشین نیست. مردم نیاز دارند در شهر حرکتی آرام و همراه با مکث داشته باشند . تا بتوانند برای خود علایقی پیدا کنند. پاتوق‌هایی برای خود بیابند. مزه‌ها و طعم‌هایی را پیدا کنند. بازی‌هایی را شکل دهند. آنها باید با شهر معاشقه کنند تا آن شهر را مال خود بدانند و در نهایت بتوانند به آن تعلق خاطر داشته باشند. در هر صورت بخشی از کیفیت زندگی در توسعه ی فردی و اجتماعی حاصل می شود که بخشی از این توسعه ی فردی- اجتماعی می تواند در شهر ظهور یابد. وقتی در شهر فقط به حرکت سریع توجه شود دافعه در شهر برای حضور مردم کاهش می یابد و جاذبه‌ی حضور از بین می رود. در حالیکه به واسطه ی حضور پیاده راههای مناسب و دعوت کننده و همچنین فضاهای خدماتی در این مسیرها زندگی در شهر معنا می یابد. در واقع زندگی درشهر راهی ست برای فرار از یکنواختی زندگی که در آن می توانی تجربه‌های جدیدی را برای خود رقم بزنی یا تجربه‌های لذت بخش کشف شده ی خود را پی بگیری. عمده ترین ایده های ایده پردازان، در حوزه ی شهر را می توان در شش گروه خلاصه کرد: ایده‌هایی با ملاحظات زیست محیطی و پایداری، ایده‌هایی با تاکید بر ادراک فضایی و بصری، ایده‌هایی با رویکرد تقویت مناسبات اجتماعی، ایده‌هایی با تاکید بر گسترش پیاده مداری، ایده‌هایی با رویکرد ایجاد امنیت و انسان مداری در فضای شهری با ملاحظات محیطی- رفتاری. یعنی تمام این ایده پردازان، شهرها را در رابطه با مردم مورد تفکر قرار می دهند پس چطور می شود که امروز فعالیت های ما در کرمان، شهر را با آسایش حضور ماشین معنا می کند.