روزگاری که گذشت
عبدالحسین صنعتی زاده
بخش چهل و هشت
چندین قسم فکر می کردم نمی دانستم با چه زبان و چه راهی از روی استخوان های مردگان به زیر آیم. گاهی اولاغ ها سردست می رفتند. یعنی یک دفعه دست هایشان خم می شد و نزدیک بود مسافر و محمولش را از جلو به زمین بزنند و با چندین قسم دعا خواندن و التماس از درگاه خداوند لحظه لحظه پیش می رفتیم. به واسط ترس و وحشتی که از مردگان داشتم، دیگر خواب به چشمم نیامد. کم کم مردگان در عالم خیال در جلو چشمم مجسم شده و مثل این بودند که با من محشور شده اند. هر چه می خواستم این خیالات واهی را از سر خود به در کنم میسر نمی گردید از همه اینها بدتر آنکه غفلتاً هیولای عجیبی که پایش در جلو من و سرش به آسمان می رسید. به جلو چشمم نمودار شد. سر تا پایم را عرق سردی فرا گرفته بود. دهانم خشک و از وحشت زبانم لال شده و گمان می کردم این یک غول بیابانی است یا دیوی است که از جلو من می خواهد به آسمان تنوره بکشد. خوشبختانه اگر اولاغی که بر آن سوار بودم سکندری نمی خورد و سر دست نمی رفت ای بسا از وحشت قالب تهی کرده بودم. همین که تکان محکمی خوردم، متوجه جلو چشمان خود شدم و پی بردم که در جلو من دیو و غولی وجود نداشته بلکه این گوشه ای از دستمالی که به اطراف سرم بسته بودم و به جلو چشمانم آویزان شده بوده است. به جای آنکه دیگر ترس و وحشت را از خود دور کنم و مطمئن شوم که تمام آنچه تا آن حد مرا ناراحت کرده بود خیال و اشتباه است باز هم گرفتار وهم و هراس بودم بوته های خشک و خارهای بیابان هر کدام در جلو نظرم مانند کله یکی از مردگان می آمد که متصل از جلو آنها رد می شدم و تعجب در این که همه آنها در حرکت بودند و بعضی اوقات آنها مانند سرهای بریده مردگان از دو طرف جاده دست از جان ما نکشیده و هر چه می رفتیم آنها هم با عجله همراه ما می آمدند.
تنها من در ترس و هراس نبودم. همراهانم نیز در وحشت روبه رو شدن به اقطاع الطریق و دزدان بودند آنها هم هر لحظه از این می ترسیدند که عده ای از دزدان جلو آنها را گرفته و برای چپاول مال و چهار پایانشان به آنها حمله نمایند و حتی گذشته از مالشان ترس جانشان را هم داشتند.
باز شبی دشوار و ناراحت و طولانی گذشت چون فاصله باغین تا رباط زیاد نبود هنوز هوا تاریک و سفیده صبح سر نزده بود که اشجار و خانه ها و کاروانسرای رباط نمودار گردید. اولاغها نفس راحتی کشیدند. من هم از اینکه به منزل رسیدیم خوشحال شدم. به محض رسیدن به رباط و داخل شدن در کاروانسرا و پایین آوردن بارها، سرایدار برای گرم شدن از بوته های درمنه و اغیچ آتشی بیافروخت. کتری مسی سیاه را عیال حاج ملااحمد آب کرده روی آتش ها گذارد و گلیمی که همراه داشتیم در ایوانی که در جلو یکی از اتاق ها ساخته بودند پهن کرده و به استراحت مشغول شدیم. من در همان لحظه اول بدون آنکه بالا پوشی داشته باشم به خوابی عمیق رفتم. خستگی آنقدر بود که احساس سرما را نکرده و کسی هم متوجه من نبود. از آفتاب گرم و نوازش کننده صبح بیدار شدم از اینکه شب نبود و روز بود و هیاکل عجیب و غریب خیالی وجود نداشت خوشحال شدم. عیال حاج ملااحمد یک فنجای چای با نصفی کمتر نان در جلوم گذارد. چون شب و روز قبل خوراک حسابی نخورده بودم، با اشتهای کامل سدجوع کردم حاج ملااحمد برای مردگان متصل قرآن می خواند و زنش برای نهار گوش بار کرده بود. دامادش رفته بود از توی دهکده کاه و جو برای چهارپایان بخرد. من هم در گوشه ای نشسته به یاد پدرم بودم و به خاطر می آوردم که چون او را به ببینم چگونه در آغوشش باشم. الحاصل منازل بین شهر کرمان و یزد که فاصله شان کم و زیاد بود و غیر از بیابان های خشک و لم یزرع و کوه های خاکستری که از مساحت دوری به یکدیگر شبیه بودند چیزی دیده نمی شد طی می گردید. در قریه کبوترخان در وسط راه دو برآمدگی مانند دو ستون که هر کدام به ارتفاع دو متر می رسید دیده می شد. می گفتند در میان این ستونها دو نفر از سارقین را گچ گرفته اند و این کار را برای آنکه سارقین عبرت گرفته و دیگر مرتکب سرقت نشوند کرده بودند.