امید به کنشگران

تحریریه پیام ما

امید به کنشگران

۲۳ فروردین ۱۴۰۵، ۲۱:۱۸

سال ۱۴۰۴ را باید سالِ عقب‌نشینی توسعه پایدار نامید. سالی که میراث فرهنگی، محیط‌ زیست، منابع طبیعی و گردشگری پایدار، و … بی‌صدا اما پیوسته، بازنده شدند. نه به‌دلیل کم‌اهمیتی ذاتی‌شان میان تصمیمات حکمرانی، بلکه به‌دلیل جابه‌جایی اولویت‌ها در میانه بحران.

دو جنگ در یک سال. یک موج گسترده از اعتراضات در دی‌ماه. و اقتصادی که زیر بار فشارهای مزمن، خم شد. حذف ارز ترجیحی، افزایش قیمت بنزین و جهش محسوس هزینه‌های سبد غذایی خانوار، زندگی را به سطح بقا رساند. وقتی تورم نقطه‌به نقطه سال ۱۴۰۴ از مرز ۵۰ درصد عبور می‌کند، دیگر کمتر مجالی برای اندیشیدن به آینده باقی می‌ماند.

در چنین فضایی، توسعه پایدار به حاشیه رانده می‌شود. محیط زیست، صدای ضعیف‌تری دارد. منابع طبیعی، بی‌دفاع‌تر می‌شوند. گردشگری پایدار، زیر سایه ناامنی و تنگنای معیشتی، رنگ می‌بازد. و میراث فرهنگی، میان بی‌پولی و بی‌توجهی، فرسوده‌تر از همیشه پیش می‌رود. این یک واقعیت تلخ است. اما پایان ماجرا نیست.

در دل همین نااطمینانی، حتی در سایه آتش‌بس‌های ناپایدار، یک امکان همچنان زنده است: امیدِ کنشگران
.
تجربه نشان داده که توسعه، همیشه از بالا آغاز نمی‌شود. گاهی از یک روستای کوچک شروع می‌شود. همانند آنچه در روستای شفیع‌آباد رخ داد. از یک انجمن محلی. از یک تصمیم فردی برای حفظ یک درخت، یک قنات، یک خانه تاریخی.

شاید زمان آن رسیده باشد که دغدغه‌مندان توسعه پایدار در هر حوزه‌ای، انتظار خود از دولت را تعدیل کنند. نه از سر انفعال، بلکه از سر واقع‌بینی. دولت‌ها در بحران، به بقا می‌اندیشند. این جامعه است که باید شعله‌های توسعه پایدار را زنده نگه دارد.

فعالیت‌های کوچک، بی‌اهمیت نیستند. برعکس، در روزگار بی‌ثباتی، همین گام‌های خرد می‌توانند پیوستگی امید را حفظ کنند. آینده، محصول همین تداوم‌های کوچک است. ۱۴۰۴ برای تپسعه پایدار، سالِ باخت بود. اما بازی هنوز تمام نشده است.

به اشتراک بگذارید:

برچسب ها:

اعتراضات، جنگ، گردشگری پایدار، محیط زیست، منابع طبیعی، میراث فرهنگی