بخش کشاورزی و صنایع غذایی در ایالات متحده صرفاً یک صنعت تولیدی نیست، بلکه ستونی استوار است که طبق محاسبات نهادهای زنجیره تأمین، ارزشی تریلیون میلیارددلاری ایجاد می‌کند. این حجم عظیم از فعالیت اقتصادی که حدود بیست درصد از کل اقتصاد آمریکا را پوشش می‌دهد، وابستگی حیاتی به نهاده‌های تولید دارد. بیش از چهل و هشت میلیون شغل در این کشور، از تولید در مزرعه تا خرده‌فروشی در فروشگاه‌ها، به پایداری این زنجیره وابسته هستند. صنعت کودهای شیمیایی در این میان نقش پیشران را ایفا می‌کند و سالانه ده‌ها میلیارد دلار دستمزد و صدها هزار شغل به‌صورت مستقیم با تولید و توزیع آن گره‌خورده است. بااین‌حال، آسیب‌پذیری ساختاری زمانی آشکار می‌شود که بدانیم آمریکا بیست و پنج درصد از نیاز کل کود و هجده درصد از نیتروژن مصرفی خود را از خارج تأمین می‌کند که بخش عمده آن اکنون در پشت مرزهای آبی خلیج‌فارس محبوس شده است.

بازار کود نیز مانند نفت ماهیتی جهانی دارد و هرگونه اختلال در مبدأ، به‌سرعت نرخ‌ها را در بنادر مقصد جابه‌جا می‌کند. در حال حاضر قیمت کودهای نیتروژنه در بنادر آمریکا با جهشی سی‌درصدی مواجه شده که این موضوع هزینه تولید محصولات راهبردی نظیر ذرت و پنبه را به‌شدت افزایش داده است. ازآنجاکه کشاورزان در فصل حیاتی کشت بهاره قرار دارند و باید خریدهای خود را نهایی کنند، این افزایش قیمت به معنای فشار مستقیم بر حاشیه سود تولیدکنندگان و احتمال افت کیفیت تولید ملی است. اگرچه گزینه‌های جایگزینی همچون مراکش یا برخی کشورهای آمریکای لاتین برای جبران این کمبود مطرح شده‌اند، اما واقعیت این است که ظرفیت تولید و لجستیک این مناطق توانایی پر کردن سریع شکاف ناشی از غیبت صادرکنندگان بزرگی نظیر قطر و عربستان را ندارد. این وضعیت نشان می‌دهد که امنیت غذایی ایالات متحده تا چه حد به ثبات سیاسی و نظامی در مایل‌ها دورتر از مرزهایش وابسته است چشم‌انداز میان‌مدت این بحران نشان‌دهنده پایداری فشار قیمتی تا زمان بازگشایی کامل تنگه هرمز است. خطری که این وضعیت را پیچیده‌تر می‌کند، احتمال اتخاذ سیاست‌های انقباضی و محدودیت‌های صادراتی از سوی قطب‌های دیگر تولید مانند چین است که می‌تواند ابعاد بحران را از یک نوسان قیمتی به یک نایابی ساختاری بدل کند. در نهایت، انسداد هرمز به نخبگان اقتصادی واشنگتن یادآوری کرد که دیپلماسی در این منطقه تنها بر سر جریان نفت نیست، بلکه بر سر حفظ ثبات در بخشی است که بیست درصد از تولید ناخالص داخلی آن‌ها را پشتیبانی می‌کند. تا زمانی که کشتی‌های حامل اوره نتوانند به مسیر خود ادامه دهند، سایه تورم مواد غذایی و فشار بر مزارع آمریکا سنگینی خواهد کرد و این کشور ناچار است میان هزینه‌های گزاف واردات و کاهش بهره‌وری مزارع خود، یکی را انتخاب کند.