زینب شریفی

بسیار عالی ، سپاسگزارم

زینب شریفی

متاسفانه نرم افزار شاد به جای آنکه بستری باشد که کودکان و نوجوانان در آن دمی بیاسایند و از دغدغه های اضطراب زای زندگی واقعی هر روزه (که در کشور ما جنگ هم بخشی از زندگی روزمره آن شده است!) دور شوند، آرامش پیدا کنند و آموزشهای مفید و خلاقانه و شادی آفرین دریافت کنند، به شبکه تبلیغاتی تفکر و باور ی تبدیل شده، که حداقل۴۷ سال است کشور را در وضعیت جنگی، بحران، بن بست، عدم تناسب با جهان کنونی و بدتر از شعب ابی طالب قرار داده است.
به نظر می رسد هدف از چنین پیام رسانها و بسترهای مجازی ای، به جای آنکه پرورش انسانهایی معمولی برای یک زندگی طبیعی و انسانی معمولی و سازنده برای جهان رو به پیشرفت کنونی باشد، تربیت سرباز برای جنگ های بعدی و بعدی و بعدی ای باشد، که با شعار زدگی و دروغ های مکرر، قصد برآوردن منویات محالی دارند که تنها دست آوردش ، رنج، درد، ویرانی و پس رفت برای انسانهایی است که اتفاقا ادعای نجات آنها و بازگرداندن آنها به بهشت موهومی دارد که در واقع در ابتدای خلقت از آن رانده شده اند!!!!

زمانی

سلام و تشکر از کارشناس محترم
مطلب بسیار آشنایی بود ما هم همین روزگار را گذراندیم به عنوان یک دهه ۶۰ تقریبا همه همین شرایط را داشتیم بسیار عالی و ساده نوشته شده بود ممنون ان شاا…ایران عزیز پیروز و سربلند باشد و بجای فکر کردن به مهاجرت فرزندانمان با افتخار در سرزمین مادری قد بکشند و رشد کنند و به بالندگی برسند
منتظر نوشته های بیشتر از کارشناس محترم هستم

رویا شریعت

سلام.متن و دغدغه ها به جا بود و ضروری. متاسفانه انتظار از آموزش و پرورش در مورد روان بچه ها انتظاری واهی است☹️

ه طهماسبی

سلام و تشکر از مطلب خوبتان و طرح دغدغه مناسبی که داشتید.
در جنگ، همه مسائل در میدان مستقیم نبرد اتفاق نمیافتد و پشت صحنه و به اصطلاح پشت جبهۀ جنگ، موضوعات مهمی وجود دارند که هر کدام از ما می‌توانیم نسبت به آنها مراقبت داشته باشیم و با مشارکت موثر در آنها، سهم خود را در دفاع میهنی به درستی ایفا کنیم.
دغدغه بچه ها و آسیب‌هایی که ممکن است در ایام جنگ ببینند، بسیار مهم است و حساسیت کار با آنها و نحوۀ تماس آنها با روایت‌های جنگ هم اهمیت دوچندانی پیدا می‌کند.
من بر خلاف برخی نگاه‌های افراطی که معتقدند بچه‌ها نباید هیچ مواجهه‌ای با جنگ داشته باشند و در عالم دیگری به سر ببرند، معتقدم که این موضوع کاملا بایستی متناسب با سن بچه‌ها تنظیم شود. مثلا ما خودمان برای بچه 4 ساله‌مان اینجور جا انداختیم که یک سری دزد از آمریکا و اسرائیل آمده اند و برقهای مدرسه و مهد کودک و دانشگاه را قطع کرده اند و به این خاطر آنها تعطیل شده اند. در عین حال پلیسها که خیلی قوی و مهربان هستند رفته اند که دزدها را بگیرند و از شهرهایمان بیرون کنند و آخرین روایت هم این است که از شهرها بیرون شده اند و در کوه های خیلی دور الان دارند دستگیرشان می کنند. حالا هر کس به نوعی می تواند داستانی بسازد. به هر حال همین بچه 4 ساله، چه بخواهیم و چه نخواهیم از حرفهای بزرگترها، اخبار تلویزیون، اضطرابی که والدین دارند، و چیزهایی مثل این متوجه می شوند که شرایط عادی نیست. مهمترین نکته این است که برای آنها امنیت را تضمین کنیم و آنها خیالشان راحت باشد که پدر و مادر و خانه امن است. در شهر هم پلیسهای قوی و مهربان هستند و مراقب همه چیزند. صداهای انفجار را تا حد امکان سرپوش می گذاریم و با تعبیر صدای توپ بازی بچه ها و یا جابه جایی مبل همسایه طبقه بالا و چیزهایی مثل این سعی می کنیم لاپوشانی کنیم.
حتی چند روز پیش که کودکمان صدای یک اصابت را شنید و از صحبتهای ما ناخواسته متوجه هم شد که هواپیما در آسمان است، گفتیم که یک هواپیمایی خلبانش حواسش پرت بود نوکش خورد به درخت و چپولی شد و کلی خندیدیم و الان آن را به شکل یک قصه بامزه تعریف می کند. صحبت از مرگ و کشته شدن اصلا نکردیم. حالا اگر همین بچه، 8 ساله باشد باید قطعا طور دیگری با او صحبت کرد.
حتی از یک سنی بچه ها می توانند در میادین حضور داشته باشند و به شور و شوقشان برای کمک رسانی در پشت جبهۀ نبرد احترام گذاشت و حتی تشویقشان کرد (نصب پرچم ایران، مشارکت در کمکهای خیر به جنگ زده ها و حضور کنترل شده در تجمعات همدلانۀ مردمی و ...)
به هر حال این بچه ها خودشان وقتی بزرگ شوند باید پای کار کشور باشند برای دفاع در مقابل دشمنان
و لازم است از الان درکی و مواجهه ای با این ضرورت داشته باشند. اما متناسب با سن. خیلی حساب شده و پله پله.
قطعا رویه ای که در مورد شاد ذکر کردید، نیاز به اصلاح دارد. حتی شبکه پویا و سایر برنامه هایی که مخاطبشان، عامه کودکان هستند باید این تفاوتهای سنی را درک کنند و در طراحی برنامه ها لحاظ کنند.