حمله نظامی مشترک ایالات متحده و اسرائیل به ایران، ما را از زندگی زیر سایه جنگ جدا و در برابر واقعیتی تلخ نشاند؛ واقعیتی که نامش جنگ است. از لحظه‌ای که خبرها تأیید شد، اضطراب در کوچه‌ها دوید، تلفن‌ها بی‌وقفه زنگ خورد و دل‌ها بی‌قرار شد. هیچ‌کس در چنین ساعتی فقط یک ناظر نیست. هر ایرانی به اندازه سهم خود این خبر را زندگی می‌کند.
ایران برای ما صرفاً یک مرز روی نقشه نیست. خاطره‌های کودکی‌مان، قبر پدرا‌مان، مدرسه‌ها، بازارها، کوه‌ها و کویرهایمان در همین خاک ریشه دارد. شاید درباره بسیاری از مسائل با هم اختلاف داشته باشیم، شاید نقد کنیم و گله داشته باشیم، اما وقتی سخن از امنیت این سرزمین به میان می‌آید، حس مشترکی در وجودمان بیدار می‌شود؛ حسی که نامش تعلق است.
جنگ، واژه‌ای است که پیش از هر تحلیل سیاسی، بوی نگرانی می‌دهد. بوی شب‌های بی‌خواب، بوی دلواپسی مادران، بوی آینده‌ای که ناگهان مه‌آلود می‌شود. جنگ فقط در میدان‌ها رخ نمی‌دهد. در سفره‌ها، در بازار، در مدرسه و در ذهن کودکان هم جاری می‌شود. نخستین قربانی آن آرامش مردم است و پس‌ازآن، حقیقت.
در چنین شرایطی، بیش از هر زمان به بلوغ جمعی نیاز داریم. به اینکه مراقب کلماتمان باشیم، به شایعه میدان ندهیم و اجازه ندهیم ترس، ما را از هم دور کند. التهاب، کمکی به امنیت نمی‌کند. آنچه امروز می‌تواند ما را از این گردنه عبور دهد، همبستگی، صداقت و تصمیم‌های سنجیده است.
از مسئولان انتظار می‌رود جان مردم را در صدر همه اولویت‌ها بگذارند، با جامعه شفاف سخن بگویند و همه ظرفیت‌های عقلانی و دیپلماتیک را برای مهار بحران به کار گیرند. تاریخ نشان داده است حتی سخت‌ترین جنگ‌ها نیز سرانجام پشت میز گفت‌وگو پایان یافته‌اند. کاش عقلانیت پیش از گسترش آتش، راهی برای خاموش کردن آن پیدا می‌کرد.
«پیام ما» در این روزهای سنگین، خود را متعهد می‌داند کنار مردم بایستد. نه برای افزودن بر خشم، که برای پاسداری از امید. ما باور داریم این سرزمین، با همه زخم‌هایش، شایسته صلح و امنیت است. ایران خانه ماست؛ خانه‌ای که شاید دیوارهایش ترک برداشته باشد، اما هنوز ایستاده است و هنوز می‌توان با تدبیر و همدلی از آن محافظت کرد.
امروز بیش از همیشه باید دست در دست هم بمانیم. آنچه باید حفظ شود، پیش از هر چیز جان انسان‌ها و کرامت یک ملت است. تاریکی هرقدر هم عمیق باشد، اگر کنار هم بایستیم، می‌توان روزنه‌ای برای نور گشود.