«حمید مرادی»، وکیل پایه یک دادگستری و عضو انجمن «شان شنە نوژین» کردستان در جریان اطفای حریق روز پنجشنبه دوم مرداد در آبیدر سنندج دچار سوختگی و جراحت شدید شد و درنهایت جان باخت. او بیستمین داوطلبی است که برای نجات زاگرس جان خود را از دست داده است. دیروز، جمعه، سه عکس از وحید مرادی در شبکه‌های اجتماعی مدام در حال دست‌به‌دست شدن بود،‌ در یکی از آنها لباس کردی پوشیده بود و در مراسمی حضور داشت و‌ دو عکس دیگر هم او را در طبیعت نشان می‌داد.

 دهم خرداد امسال گزارشی در «پیام ما» منتشر کردیم درباره آتش‌سوزی در کوهستان زاگرس،‌ اینکه در سال‌های اخیر این حریق‌ها جان‌ ۲۱ نفر را گرفته؛ از این تعداد ۱۹ نفرشان داوطلبانه برای اطفای حریق رفته بودند. در این گزارش بازماندگان از روزهای سختی گفتند که پس از کشته‌شدن عزیزانشان دچارش شدند. از بدعهدی ادارت منابع‌طبیعی‌، مدیریت بحران و… از تنهایی، رنج و سوگی که تمام نمی‌شود‌‌، از خانواده‌هایی که سال‌ها می‌دوند، اما درنهایت نمی‌توانند به‌شکل رسمی عنوان شهید را کنار اسم عزیزشان بگذارند.

در دوران جنگ دوازده‌روزه فعالان محیط‌زیست مشغول اطفای حریق در زاگرس بودند، آنها از همان اولین موشکی که به تهران اصابت کرد و پدافندها را در مرز به کار انداخت‌، کنار بلوط‌های زاگرس ماندند تا همین امروز جمعه که این یادداشت نوشته می‌شود. اولین پیام روز جمعه، ۳ مرداد، در ۳ دقیقه بامداد با عنوان «حریق مراتع پشت شمشیر (جاده شاهو)» با فیلمی از آتش‌سوزی منتشر شد. ۱۸ دقیقه بامداد تصاویر مجروحان آتش‌سوزی در آبیدر در گروه بارگذاری شد. به ساعت ۸ صبح نرسیده، همه خبردار شدند که حمید مرادی جان عزیزش را از دست داده است. یکی می‌نویسد: «کاک‌ حمید، جان خود را فدای طبیعت کرد. ما راهشان را محکم‌تر ادامه می‌دهیم و نمی‌گذاریم‌ خونشان‌ روی زمین بماند». یکی از اعضای گروه ساعتی بعد از شروع حریق در «جاده ایوان به سومار بعد از سد شرفشاه، کرانه چپ رودخانه منطقه توه سبزی وکچهر روبه‌روی دیمراه» خبر داد. اعضای گروه در تدارک رفتن به منطقه حریق بودند،‌ عزیزان آنها دلواپس جانشان! 

زاگرس دارد می‌سوزد، زاگرس سال‌هاست که می‌سوزد و جان عاشقانش را می‌گیرد. مسئولان سازمان و ادارات منابع‌طبیعی مدام می‌گویند بالگرد نداریم،‌ تجهیزات نداریم و…؛ آنها توجیهات خودشان را دارند برای زمین‌خواری‌ها در زاگرس،‌ برای انواع و اقسام آفت در زاگرس،‌ برای حریق‌ در زاگرس و برای جان‌های عزیز ازدست‌رفته،‌ آنها حتی برای کارهای نکرده‌شان برای خانواده شهدای زاگرس هم توجیه دارند؛ هرچند این توجیهات کسی را قانع نمی‌کند.