دوشنبه ۲۲ اردیبهشت، فرزندان دلسوز زاگرس در مؤسسه تحقیقات جنگل‎ها و مراتع گردهم آمده بودند تا چاره‌ای بر مشکل زاگرس بیندیشند. زاگرس که دهه‌ها است قربانی آتش فقر و بحران مدیریت است، نیازمند چنین هم‌اندیشی بود تا از گفت‌وگوی فرزندانش، دود سفیدی برای نجاتش نمایان شود. امید دلسوزان، آنگاه ناامید شد که معاونت جنگل سازمان شمشیر از نیام برکشید و سوار بر باد، بر لشگر فرزندان دلسوخته زاگرس تاخت و هرچه را که گفته بودند، بی‌اعتبار شمرد. مدیری که قلمی از جنس پژوهش در باب نجات زاگرس بر صفحه کاغذ نکشیده بود و صفحه‌ای از یافته‌های دیگران در مورد زاگرس را تورق نکرده‌ است، سخنانی را که برآمده از سال‌ها زیست در سایه‌سار بلوط و عمری تحقیق و پژوهش در دامنه‌ کوه‌ها سرافراز زاگرس است، با تندی مورد حمله قرار داد. سخنانی که گاه تا مرز توهین و تحقیر علم و آموخته‌‌ها پیش رفتند، آبی بود که آتش امید برای نجات زاگرس از دل این همایش را خاکستر کرد. آقای مدیر! شما که پس از سخنانتان، کسی مجال پرسش نیافت، آیا می‌توانید به این سؤالات پاسخ دهید؟ براساس کدام تحقیق سازمان خود را موفق می‌دانید؟ اگر موفق بودید، چرا به‌دنبال راهی هستید که شکست‌‌های قبلی در نجات زاگرس را جبران کنید؟ اگر دنبال نجات زاگرس هستید، قرار است با حمله به دیگران، تنها به میدانی بروید که تقریباً هیچ شناختی از آن ندارید؟ شما که نتایج تحقیقات را باور ندارید، چرا از پژوهشگران و اساتید دعوت به سخنرانی کردید؟ اگر هر آنچه لازم است را دارید، چرا سرمایه کشور را برای همایشی که اکنون می‌توان گفت هیچ دستاوردی ندارد، هزینه کردید؟ اگر سردرگم نیستید، چگونه در میانه راه همایش هر روز یک پنل جدید به آن اضافه می‌کنید؟ آقای مدیر! شمشیر زبانت را غلاف کن و دست نیازت را به‌سوی فرزندان زاگرس دراز کن تا شاید این دلسوزان بی ادعا، شما را یاری کنند که از اتلاف سرمایه طبیعی، مالی و انسانی کشور جلوگیری کنید. 

مدیریت زاگرس با پرخاش و تندی با فرزندانش راه به‌ جایی نمی‌برد. شما به پشتوانه کدام دانسته تمامی سخنان را رد کردید و با حق‌به‌جانبی تمام، هر چه بیان شد را نادرست خواندید؟ زاگرس به دلسوزانی نیاز دارد که برای نجاتش بی‌چشمداشت تلاش کنند؛ فرزندانی که بی‌پروا بر آتش می‌تازند تا شاید بلوطی را از خاکستر شدن نجات دهند، نه به مدیرانی که برای نجات صندلی خود، بر علم و عالم می‌تازند و مشت خالی از برنامه خود را با سنگ و چماق پر می‌کنند و بر سر خیل عاشقان زاگرس می‌کوبند.

آقای مدیر! از برج عاج پایین آی و با فرزندان خاکی زاگرس بر خاک نجات بخش و نیازمند نجات زاگرس قدم گذار. زاگرس رگ حیات و نجات‌بخش کشور است و فرزندانش به عشق وطن برای زاگرس جان می‌دهند، قلم می‌زنند و غصه می‌خورند. تندی کردنی اگر باشد، از سوی ما است بر بی‌برنامگی و بی‌دانشی شما، نه از شما بر دلسوزی و عاشقی ما. هیاهو راه نیندازید؛ نه برای همایشی که خود مبنایش را بر هیچ بنا نهادید و نه برای ساکت کردن فرزندان زاگرس. 

در پایان، اگر فرصت نداشته‌اید که نتایج مطالعات را بخوانید، از فرزندان زاگرس وقت بگیرید، در محضرشان حاضر شوید، تا برای شما، زاگرس را، مشکلاتش را و راه نجاتش را تشریح کنند.