یکی از برجسته‌ترین آثار او، فرهنگنامه تصویری مد است که به‌عنوان یک منبع معتبر و معتبر برای طراحان مد و علاقه‌مندان به این حوزه شناخته می‌شود. این کتاب که به‌شیوه‌ای گرافیکی و تصویری تدوین شده است، تاریخچه مد را از قرن بیستم به‌بعد بازگو می‌کند و جزئیاتی دقیق از استایل‌ها، اکسسوارها، پارچه‌ها و روندهای مختلف پوشاک را ارائه می‌دهد. این اثر، به‌ویژه برای طراحان و کسانی که به‌دنبال الهام و اطلاعات دقیق در این زمینه هستند، بسیار مفید است.

 کتاب دیگری که توسط او منتشر شده است، هنر طراحی لباس نام دارد. این کتاب به‌شیوه‌ای خودآموز و گام‌به‌گام تدوین شده و به خوانندگان کمک می‌کند تا از مبانی طراحی لباس شروع کنند و با تمرینات مرحله‌به‌مرحله به مهارت‌های بالاتری دست یابند. آرزو اسکندری در این کتاب تمام تلاش خود را به‌کار برده است تا هنرآموزان به‌‌صورت مفهومی و عملی وارد دنیای طراحی لباس شوند. مجموعه «گنجینه‌هایی از هنر ایرانی» که نتیجه چندین‌سال پژوهش متمرکز ایشان در پارچه و لباس ایرانی است و «زیورهای ایرانی»، «کلاه‌فرنگی»، «از بته تا جقه» و «تافته‌جدابافته» نیز از تألیفات او است.

شما به‌جز فعالیت در طراحی و مد، روزنامه‌نگاری را هم تجربه کرده‌اید. از تجربیات خود در عرصه رسانه برایمان بگویید.

 سال‌هاست که باتوجه‌به حیطه فعالیت‌هایم، توانستم به این درک برسم نوشتن برای مخاطب عام و در طیف گسترده باید به‌شکلی خاص تنظیم شود. به همین منظور هم ابتدا در روزنامه‌ها و نشریات لایف‌استایل شروع به نوشتن کردم. اولین بخش لایف‌استایل را در مجله «زندگی ایده‌آل» راه‌اندازی کردم و بعداً با نشریات مختلف همکاری داشتم. برای نوشتن یک مطلب خوب ابتدا باید مقدار زیادی مطالعه داشته باشید و آثار خوب از نویسندگان برجسته بخوانید، حتی اگر نوشته شما داستانی نیست و یک متن پژوهشی است و به‌تدریج و بدون عجله متنتان را پیش ببرید. صبورانه پیش رفتن حرف اول را می‌زند؛ چون گاهی مسیر پژوهش فرسایشی و سخت می‌شود و چه‌بسا رهایش کنی. اگر در خلوت با خودت به این نتیجه رسیده باشی که برای این کار هدف بزرگی در سر داری، باز هم ادامه می‌دهی. وقتی دغدغه و علاقه نباشد، هیچ معیار و دلیل دیگری کافی نیست. من معتقدم اگر صبورانه جلو بروی قطعاً نتیجه رضایت‌بخش است. نویسندگی نیاز به صبوری زیاد دارد، آمار دقیق این مثال در ذهنم نیست؛ اما برای نوشتن حتی یک صفحه، شما نیاز به مطالعه بسیار زیادی دارید.

 چه شد که به سراغ تألیف مجموعه پژوهش تاریخی رفتید؟

در حوزه طراحی لباس چه پروژه‌هایی انجام داده‌اید؟

خیلی سال در حوزه طراحی لباس فعالیت می‌کردم. در آن زمان برای بعضی از بازیگران طراحی لباس انجام دادم و برای بازیگران مختلف مانند سوگل طهماسبی و حدیث فولادوند در جشنواره فجر لباس طراحی کرده‌ام. در برهه‌ای از زمان هم برای برخی کمپانی‌های تولیدی لباس طراحی لباس انجام می‌دادم. طراحی لباس فرم و مشاغل هم از دیگر فعالیت‌هایم در این حوزه است؛ ولی کم‌کم که وارد زمینه پژوهش شدم فرصت کمتری برای طراحی کالکشن‌های خودم داشتم که بعد از آن‌هم آموزشگاه طراحی لباس راه‌اندازی کردم و بعدها در دانشگاه مشغول تدریس شدم.

تاکنون چند کتاب تألیف کرده‌اید و چه شد که تصمیم به تألیف کتاب گرفتید؟

 تا به امروز ۱۰ کتاب منتشر کرده‌ام. اولین کتاب من «هنر طراحی لباس» بود که به‌صورت گام‌به‌گام طراحی لباس را آموزش می‌دهد. همچنین، کتاب‌هایی در حوزه تاریخ لباس ایرانی نیز منتشر کرده‌ام. مجموعه «گنجینه‌هایی از هنر ایرانی» که نتیجه چندین سال پژوهش متمرکز ایشان در پارچه و لباس ایرانی است؛ «زیورهای ایرانی»، «کلاه‌فرنگی»، «از بته تا جقه» و «تافته‌جدابافته» نیز از آثاری است که تاکنون تألیف و توسط ناشران مختلفی منتشر شده‌اند.

 اما اینکه چه شد تصمیم به تألیف کتاب گرفتم، به دوره تحصیلم در مقطع کارشناسی‌ ارشد برمی‌گردد که منابع بسیار کمی برای مطالعه و تحقیق در زمینه طراحی لباس بود و به‌وضوح فقر مرجع‌های تخصصی برای دانشجویان این رشته احساس می‌شد. من هم به‌دلیل کمبود منابع آموزشی در زمینه طراحی لباس، تصمیم گرفتم کتاب بنویسم. همچنین، برای اینکه منابع به‌راحتی در دسترس افراد علاقه‌مند به این حوزه قرار گیرد.

تجربه‌تان در حوزه مد پایدار توضیح دهید.

بازار کار طراحی لباس در ایران را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

طراحی لباس در ایران بازار خوبی دارد. به‌دلیل تقاضای زیاد در داخل کشور برای لباس، طراحان ایرانی فرصت‌های زیادی دارند. همیشه به دانشجویانم می‌گویم طراحی لباس از این نظر رشته خوبی است که اولاً در دنیای طراحی لباس شاخه‌های زیادی برای فعالیت وجود دارد و اشخاص براساس توانمندی و علاقه خود می‌توانند رشته مورد نظر خود را انتخاب کنند؛ مثلاً همین طراحی لباس شاخه‌های کودک، بزرگسال و سبک‌های مختلف دارد و دوم اینکه به‌دلیل تحریم‌ها فرصت برای طراحی لباس برای برندها و تولیدات ایرانی وجود دارد و به‌هرحال بازار مصرف‌کننده خیلی بزرگ داریم که نیاز به لباس دارند و این لباس باید از داخل تأمین شود، پس این تقاضا همیشه به‌نظر من برای طراح ایرانی وجود دارد.

 علاوه‌برآن، طراح‌های ایرانی دارای طبع ایرانی و بومی هستند و سلیقه و ذائقه ایرانی‌ها در زمینه طراحی لباس را به‌خوبی می‌دانند. بنابراین، اگر زیرسازهای اصولی و درست برای دانشجویان و طراحان ایرانی ایجاد شود، فرصت بسیار خوبی برای پیدا کردن جایگاه واقعی طراحی ایرانی در سطح جهان هم وجود دارد.