«شماری از همان رهروان پیشگام جُنگ اصفهان، همگام با راه‌پویان شایسته‌ای از نسل‌های پسین، بار دیگر گام در راه گذاشتند تا بار امانت بر دوش گرفته، راه‌سپار همان راه فرخنده فرهنگ باشند که «رفتن» در آن هست؛ امّا «رسیدن» هرگز!»
جلیل دوستخواه

در روزگاری که نفس مجلات به‌ویژه در بخش خصوصی به شماره افتاده، سی‌ساله شدن فصل‌نامه «زنده‌رود» را باید به فال نیک گرفت. مجله‌ای که حالا به یکی از نمادهای فرهنگی اصفهان امروز بدل شده است و تاریخ مطبوعات نصف جهان به آن می‌نازد. نخستین شماره‌اش، در روزگار اوج نشریات فرهنگی و ادبی و زمانی که همه می‌کوشیدند بهترین تألیف‌ها و ترجمه‌هایشان را منتشر کنند، پاییز ۱۳۷۱ در ۲۱۶ صفحه و به‌بهای ۲۳۰۰ ریال منتشر شد و برجستگانی چون سعید ارباب‌شیرانی، محمدرحیم اخوت، ابوالقاسم اسماعیل‌پور، مهرداد بهار، یارعلی پورمقدم، محمد تقوی، صالح حسینی، رضا خاکیانی، علی خدایی، فرزانه طاهری، عبدالعلی عظیمی، محمد قاضی، کیوان قدرخواه، هوشنگ گلشیری، حسین مرتضاییان آبکنار، ضیا موحد، غلامحسین میرزاصالح، احمد میرعلایی و ابوالحسن نجفی -که حالا دیگر خیلی هایشان رخ در خاک کشیده‌اند- در آن مطلب نوشتند.
«زنده‌رود» با همان اصحاب و یاران را باید ادامه منطقی و تاریخی «جُنگ اصفهان» دانست چنان‌که در سرمقاله شماره اول چنین آمد: «می‌خواهیم زنده باشیم بی‌آن‎‌که به مرداب فرو رویم». مجله‌ای که خروجیِ مهمترین حلقه ادبیِ نه‌فقط اصفهان که ایرانِ دهه‌های چهل و پنجاه بود و با شعار ادبیات برای ادبیات محمل بالیدن و برکشیدن خیلی‌ها شد. آن محافل اگرچه تا نیمه‌های دهۀ هفتاد ادامه داشت اما مجله‌اش، در تابستان ۱۳۶۰ به آخرین شماره رسید. حسام‌الدین نبوی‌نژاد که خود از اعضای دوره دوم آن حلقه مترقی بود، با همتی عالی، بازمانده‌های آن گروه را گرد هم آورد و «زنده‌رود» را که فصل‌نامه‌ای در فرهنگ، ادب و تاریخ بود، منتشر کرد. به قول یونس تراکمه؛ «زنده‌رود با این باور شکل گرفته است که نباید کشکول باشد. باوری که به‌نوعی می‎‌شود گفت میراث جنگ اصفهان است.» و حسام‌الدین نبوی‌نژاد؛ «اعضای شورای تحریریه زنده‌رود با اعتقاد به جایگاه و اعتبار فرهنگ و ادب در جهان امروز صادقانه سعی کرده‌اند آنچه به چاپ می‌رسد حاوی ارزش‌های شایسته و بایسته بوده و خوانندگان را در چارچوب معیارهای خود، با فرهنگ و ادبیات امروز ایران و جهان آشنا سازند. معیار ما در انتخاب مطلب آن است که هر مطلب دستاوردی برپایه مضمون خود داشته باشد. تا چه حد در این مهم موفق بوده‌ایم قضاوت آن با خوانندگان و اهل نظر است.»
و حال سه‌دهه انتشار مجله‌ای با این‌همه وزانت و نفاست یعنی کار خود را کرده و درست هم کرده است و جای خوش‌بختی و خوش‌وقتی دارد که پایان سال ۱۴۰۳ –با احتساب وقفه‌های افتاده در روند انتشار- با انتشار شماره ۷۹ در همان حجم ۲۱۶ صفحه‌ایِ نخستین شماره مصادف شده و قرار است جشن آن، پنجشنبه، ۲۳ اسفند در شهرکتاب بهار اصفهان برگزار شود.