این شرکت تاکنون پروژه‌های متعددی در رزومه خود ثبت کرده که هرکدام به‌نوبه خود و در زمان خود شاخص هستند که می‌توان به نیروگاه خورشیدی ۲۵ مگاواتی خاتون‌آباد، نیروگاه خورشیدی پنج مگاواتی بن‌یکه، نیروگاه خورشیدی ۱۰ مگاواتی کوشک، نیروگاه خورشیدی پنج مگاواتی زاگرس و نیروگاه خورشیدی سقفی ۶۳۰ کیلوواتی کارخانه ایران‌ تابلو، صد کیلوواتی کارخانه ایران‌ تابلو، پارک فناوری صد کیلوواتی خورشیدی این شرکت (شامل انواع ترکرهای خورشیدی) واقع در کارخانه ایران‌ تابلو و نیروگاه ۱۵۰ کیلوواتی کارخانه نوآوری مشهد اشاره کرد. با مهندس امیری، قائم‌مقام اجرایی مدیرعامل و عضو هیئت‌مدیره شرکت، درباره پروژه مشترک با شرکت ملی مس ایران و همچنین شرایط تجدیدپذیرها در ایران به گفت‌وگو پرداخته‌ایم که در ادامه می‌خوانید:

شما با احداث نیروگاه خورشیدی ۲۵ مگاواتی در خاتون‌آباد و ۵ مگاواتی در بنه‌یکه درواقع بزرگترین نیروگاه خورشیدی ایران در زمان اتصال به شبکه را برای شرکت ملی مس راه‌اندازی کردید. دراین‌باره توضیح می‌دهید؟

پروژه نیروگاه‌های ۲۵ + ۵ مگاواتی خاتون‌آباد و بنه‌یک شرکت ملی صنایع مس که توسط شرکت کرچنر سولار گروپ ایرانیان انجام شد، جزو پروژه‌های اسمی این کشور است و در نوع خودش بزرگترین پروژه‌‌ای است که تاکنون توسط یک شرکت صد درصد ایرانی انجام شده. پروژه‌ها در ایران اصولاً چالش‌های زیادی دارند و این پروژه یکی از پرچالش‌ترین پروژه‌های کشور بوده است. اولین چالشی که در احداث این نیروگاه‌ها داشتیم شرایط محیطی و آلودگی محیط‌‌زیست در منطقه بود و اینکه در زمان مطالعات خاک و گمانه‌زنی تا عمق پنج‌متری از سطح زمین، خاک آلوده و اسیدی بود و سازه‌هایی که باید در زمین اجرا می‌شد، می‌بایست شرایط خیلی ویژه‌ای می‌داشت. حدوداً چهار ماه زمان صرف شد تا بتوانیم با انجام مطالعات و ارائه راهکارهای مختلف و تست آنها مشکلات را برطرف نموده و وارد فاز اجرایی شویم. وقتی وارد فاز اجرایی شدیم و درحالی‌که تقریباً همه تجهیزات پروژه نهایی شده بود، توانستیم در کمترین زمان ممکن با همه مشکلاتی که در زمینه ثبت سفارش، واردات کالا و تحریم‌های بین‌المللی وجود داشت، کالاهای پروژه را بموقع حمل کنیم و به‌عنوان پرچمدار این کار اولین شرکتی باشیم که در دوران جدید مشکلات ثبت سفارش و واردات کالا بتوانیم موانع را برطرف کنیم و کالاها را به سایت برسانیم.

این پروژه در تمام ابعاد خودش اسمی بود. از نوع طراحی سازه که دانش فنی آن را از اروپا آورده بودیم و بومی‌سازی کرده و در ایران تولید کردیم تا نوع پنل‌هایی که بر لبه تکنولوژی از آخرین محصولات روز انتخاب و تأمین شد.

در مورد اینورترها نیز می‌توانم بگویم که تابه‌حال در کشور تأمین نشده است و ما موفق شدیم بهترین نوع آن را با بالاترین راندمان و سطح تکنولوژی بین‌المللی به ایران بیاوریم. در مورد ساخت همه تجهیزات و متریال استفاده‌شده از برترین برندهای داخلی و بین‌المللی استفاده کردیم و توانستیم یک پروژه بنام و باارزش انجام دهیم.

می‌توانم بگویم این پروژه در کل کشور در حال حاضر به‌عنوان یک پروژه شاخص مطرح شده است و در حال حاضر همه کارفرمایان و سرمایه‌گذاران به‌دنبال انجام پروژه‌هایی ازاین‌دست هستند. بعد از مسائل محیط‌‌زیستی یکی دیگر از بزرگترین مشکلاتی که در اجرای این پروژه داشتیم، قوانین داخلی بود که من از آنها همیشه به‌عنوان خودتحریمی یاد می‌کنم. درواقع، ما در بحث ثبت سفارش، انتقال و تخصیص ارز، دریافت مجوزهای دولتی برای انجام کار، مشکلات خیلی زیادی داشتیم. کاری را که می‌شد در یک ماه انجام داد، عملاً ۶ ماه برای هر فعالیت مجبور به دوندگی بودیم و امیدوار هستیم تجربه این پروژه سیاستگذاران و دولتمردان را به این نتیجه برساند که باید قوانین را تسهیل نموده تا پیمانکارانی که صاحب سبک بوده و شاخص بوده و مورد وثوق و اعتماد هستند، بتوانند به‌راحتی و به‌سرعت کار تأمین و احداث نیروگاه‌های خورشیدی را انجام دهند.

شرکت کرچنر سولار گروپ ایرانیان تجربه موفقی در همکاری با صنایع ملی مس ایران برای احداث نیروگاه تجدیدپذیر داشته است. شما فکر می‌کنید الزام صنایع به احداث نیروگاه‌های تجدیدپذیر کار درستی است؟
بزرگترین مشکل سرمایه‌گذاری در بحث احداث نیروگاه تجدیدپذیر، تأمین سرمایه است. سرمایه جایی می‌رود که تضمین بازگشت سرمایه داشته باشد. در حال حاضر قوانینی که وجود دارد، این بازگشت سرمایه را تضمین نمی‌کند. البته بورس سبز انرژی الان مطرح است، منتها اینکه این ظرفیت و بازار تا کی می‌تواند ادامه پیدا کند، واقعاً مشخص نیست. سرمایه‌گذار نیاز دارد که مطمئن شود سرمایه‌اش برمی‌گردد. در بحث الزام صنایع بزرگ و پرمصرف به احداث نیروگاه تجدیدپذیرعملاً می‌توان گفت مشکل بخش سرمایه‌گذاری از این طریق حل می‌شود و برق یارانه‌ای و سوبسیدی را که صنایع مصرف می‌کنند، با قیمت‌های واقعی جبران می‌شود. یعنی صنعت اگر قرار باشد از برق یارانه‌ای استفاده کند و بعد در رقابت بازار با نرخ‌های جهانی بخواهد محصولات خود را عرضه کند، این یک رقابت ناسالم است. به‌نظر می‌رسد تصمیمی که دولت گرفته برای اینکه صنایع مجبور شوند بخشی از برق مصرفی خود را از نرخ‌های واقعی استفاده کنند، به توسعه سرمایه‌گذاری کمک می‌کند. البته می‌توان این الزام صنایع را با بحث سرمایه‌گذارهای بخش تولید و فروش انرژی که درواقع بهره‌برداری درازمدت نیروگاه را می‌توانند کنترل کنند، به‌هم گره زد. آنجایی که سرمایه‌گذار و صنعت با همدیگر لینک می‌شوند و صنعت مجبور می‌شود از سرمایه‌گذار برق را بخرد، به‌جای اینکه تعهدات خودش را به دولت عمل کند. منتها این مستلزم قانونگذاری، ارائه تضامین اجرایی و یک پشتوانه خیلی قوی است که بتوان آنها را با همدیگر لینک کرد. در حال حاضر من فکر می‌کنم بهترین گزینه‌ای که می‌تواند چرخ محرک احداث نیروگاه‌های تجدیدپذیر باشد، همین موضوع الزام صنایع به سرمایه‌گذاری است.

یکی از چالش‌های شرکت‌های تجدیدپذیر، تأمین تجهیزات و واردات کالا است. به‌عنوان یکی از شرکت‌های موفق در حوزه تجدیدپذیرها، فکر می‌کنید چطور می‌توان این مشکل را مدیریت کرد؟
متأسفانه بحث واردات کالاهای تجدیدپذیر و درواقع محصولات مورد نیاز تجدیدپذیر یک بحثی است که با بازرگانی گره خورده. یک مقداری تفکیک بین این دوتا مشکل ایجاد کرده. اصولاً بازار دو بخش دارد؛ یک بخش تخصصی دارد و یک بخش دلالی. این بخش دلالی معمولاً ارگان‌های دولتی و سیاستگذار و وزارت صمت را به‌سمتی می‌برد که محدودیت ایجاد کنند. من فکر می‌کنم که باید سازمان‌های دولتی، یک ارگان یا یک تعاونی را تعریف کنند تا شرکت‌های صاحب سبک، مورد وثوق و پیمانکاران واقعی، بتوانند در آن بستر بدون مشکل کار ثبت سفارش و تخصیص ارز را انجام دهند. الان ثبت سفارش و واردات کالا به این صورت انجام می‌شود که باید یک پروژه تعریف شود و در قالب آن پروژه، شرکت پیمانکار ثبت سفارش انجام دهد. این بسیار زمان‌بر است. اگر بشود یک بستری فراهم کرد تا شرکت‌های مورد وثوق و مورد اعتماد بتوانند در آن مسیر حرکت کنند، می‌شود مشکلات تأمین کالای پروژه‌های تجدیدپذیر را تا حد قابل‌توجهی حل کرد.

گفته شده بود که این واگذاری زمین تسهیل شده اما به‌نظر می‌رسد که همچنان شرکت‌ها با مشکلاتی در این زمینه مواجهند. در این باره چه کاری می‌توان انجام داد؟
در بحث احداث نیروگاه‌های تجدیدپذیر بزرگ‌مقیاس نیاز است که زمین‌های انتخابی یک مشخصاتی را داشته باشند. اولین مشخصه‌ای که لازم دارند این است که به اتصال به شبکه نزدیک باشند و درواقع شرکت off-taker یا توانیر یا مدیریت شبکه امکاناتی را برقرار کنند برای زمین‌هایی که در نزدیکی خطوط قرار دارند تا بتوان از اتلاف انرژی در خطوط انتقال جلوگیری کرد و در بحث اتصال به شبکه پایدارترین و بهترین درواقع ارنجمنت را داشته باشیم. بیشتر زمین‌هایی که برای احداث نیروگاه‌های انرژی تجدیدپذیر در حال‌حاضر وجود دارد، در اختیار منابع طبیعی است. منابع طبیعی می‌بایستی با رگولاتور در ارتباط باشند و بتوانند روی زمین‌ها به یک نتایجی برسند تا سرمایه‌گذار بدون برخورد یا مواجه شدن با معارضین کارش را انجام دهد. الان یکی از بزرگترین ریسک‌هایی که وجود دارد، این است که معارضینی محلی برای احداث نیروگاه‌ها وجود دارند و بعضاً زمین‌هایی که وجود دارند، فاصله خیلی زیادی تا شبکه دارند. باید این مشکل را برطرف کرد تا سرمایه‌گذار بتواند بیشترین توانش را روی طراحی و تأمین تجهیزات و احداث نیروگاه بگذارد تا اینکه بخواهد به حواشی بپردازد.

با این چالش‌هایی که وجود دارد، چقدر به توسعه تجدیدپذیرها در ایران امیدوارید؟
من فکر می‌کنم در مورد تجدیدپذیرها، بحث امیدواری نیست، بلکه بحث الزام است. یعنی توسعه تجدیدپذیرها یک الزام بین‌المللی است. ما نمی‌توانیم بیشتر از این با انرژی‌های فسیلی ادامه بدهیم. یک روزی دنیا به جایی خواهد رسید که ما را مجبور می‌کند تا از منابع فسیلی استفاده نکنیم و اگر برای آن روز آماده نباشیم، باید هزینه‌های بسیار سنگینی بپردازیم و این هزینه‌ها لزوماً مالی نیستند.